บทที่ 4 ใครกำลังตามหาเธอ

ตอนที่ 4 ใครกำลังตามหาเธอ

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึก หลังจากจัดการงานที่ค้างอยู่เรียบร้อยแล้ว เซนก็กลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เขาเตรียมจะพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำอีกหลายอย่าง แต่ขณะที่กำลังจะวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะข้างเตียง เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นเสียก่อน

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตามปกติ แต่พออ่านข้อความที่คีรินส่งเข้ามา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ข้อความดังกล่าวเป็นรายงานเกี่ยวกับบุคคลไม่ทราบฝ่ายที่กำลังพยายามติดต่อขอซื้อข้อมูลส่วนตัวของนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง โดยต้องการรายละเอียดทั้งประวัติการศึกษา ที่อยู่ และข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัว ซึ่งข้อมูลทั้งหมดตรงกับเพลงเพลินอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

เซนรีบกดโทรศัพท์โทรหาลูกน้องคนสนิททันที เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคู่หมั้น และเขาไม่คิดจะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ

“เรื่องที่ส่งมาหมายความว่ายังไง”

“ตอนนี้ยังไม่ทราบว่าเป็นคนของฝ่ายไหนครับ แต่จากข้อมูลที่พวกมันต้องการ ผมคิดว่าเป้าหมายน่าจะเป็นคุณเพลง”

“คิดว่า?” เซนถามกลับเสียงเข้ม เขาไม่ชอบคำตอบที่ยังไม่มีความแน่นอน โดยเฉพาะเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนที่ตัวเองต้องดูแล

“ขอโทษครับคุณเซน ตอนนี้คนของเรากำลังตรวจสอบอยู่ แต่ยังไม่พบว่าฝ่ายนั้นต้องการข้อมูลไปทำอะไรครับ”

“แล้วรู้หรือยังว่ามันติดต่อซื้อข้อมูลจากใคร”

“กำลังตามอยู่ครับ”

“คีริน ฉันไม่อยากได้ยินคำว่ากำลังตามอย่างเดียว เรื่องนี้เกี่ยวกับเพลง นายก็น่าจะรู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน”

“ทราบครับคุณเซน ผมจะเร่งให้คนตรวจสอบทุกทางครับ” คีรินรีบตอบรับ เพราะรู้ดีว่าเจ้านายไม่เคยปล่อยผ่านเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเพลงเพลิน โดยเฉพาะหากมีใครแสดงท่าทีว่าจะเข้ามาทำอันตรายเธอ

เซนเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้น เขามีศัตรูอยู่ไม่น้อย ทั้งจากธุรกิจในประเทศไทยและเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนทางฮ่องกง แม้ที่ผ่านมาเขาจะพยายามแยกเรื่องงานออกจากชีวิตส่วนตัว แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าคนที่ไม่หวังดีจะไม่หันมาเล่นงานคนใกล้ตัวแทน

และถ้าคนพวกนั้นกำลังเล็งเป้าหมายมาที่เพลงเพลินจริง ๆ เขาก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

“หลังจากนี้เพิ่มการคุ้มกันเพลงเพลินมากขึ้นเป็นสองเท่า และตามสืบให้ได้ว่าคนที่ต้องการซื้อประวัติของเธอคือใคร ครั้งนี้อย่าให้มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วครับคุณเซน ผมจะรีบจัดการให้ทันทีครับ”

“แล้วก็อย่าให้เพลงรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”

“ครับ”

เซนกดวางสายก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เขารู้ดีว่าเพลงเพลินไม่ชอบให้มีบอดีการ์ดคอยตามดูแล และวันนี้ก็เพิ่งมีปากเสียงกันเรื่องนี้มาแล้ว แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

หากมีคนกำลังสืบหาข้อมูลของเธอจริง ๆ เขาก็จำเป็นต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น ต่อให้เจ้าตัวจะโกรธหรือไม่พอใจก็ตาม เพราะอย่างน้อยการถูกต่อว่าก็ยังดีกว่าปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตราย

ชายหนุ่มเดินไปหยุดอยู่ใกล้หน้าต่างห้องนอน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายงานอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าคนที่กำลังตามหาข้อมูลของเพลงเพลินเป็นใคร แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เรื่องแบบนี้มักไม่จบแค่การสืบประวัติธรรมดา

หากฝ่ายตรงข้ามต้องการใช้เพลงเพลินเป็นเครื่องมือต่อรอง หรือคิดจะพาตัวเธอไปจากเขาจริง ๆ เรื่องทั้งหมดอาจกลายเป็นปัญหาใหญ่กว่าที่คิด และมีความเป็นไปได้ว่าอีกไม่นานจะเกิดการแย่งชิงตัวหญิงสาวขึ้น

เซนไม่กลัวว่าจะต้องเผชิญหน้ากับใคร เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาผ่านเรื่องอันตรายมามากพอสมควร แต่สิ่งเดียวที่ทำให้เขาเป็นห่วงจนไม่สามารถวางใจได้ก็คือความปลอดภัยของเพลงเพลิน

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ให้เจอ ก่อนที่อีกฝ่ายจะลงมือทำอะไรไปมากกว่านี้

ไม่ว่าคนพวกนั้นจะเป็นใคร หรือมีอำนาจมากแค่ไหนก็ตาม หากคิดจะเข้ามายุ่งกับผู้หญิงของ KING ก็คงต้องเตรียมรับผลที่ตามมาให้ดี

เพราะเซนไม่มีทางยอมให้ใครพาตัวเพลงเพลินไปจากเขาอย่างแน่นอน

เช้าวันต่อมา...

เซนยังคงกังวลเรื่องที่มีคนพยายามซื้อข้อมูลส่วนตัวของเพลงเพลิน เขาสั่งให้คีรินเร่งสืบหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลัง พร้อมกับเพิ่มบอดีการ์ดคอยดูแลความปลอดภัยบริเวณมหาวิทยาลัยโดยไม่ให้หญิงสาวรู้ตัว เพราะยังไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับศัตรูทางธุรกิจของเขา หรือมีใครกำลังตามหาตัวเธอด้วยเหตุผลอื่นกันแน่

สิ่งที่เซนสงสัยมากที่สุดก็คืออดีตของครอบครัวเพลงเพลิน แม้จะยังไม่มีหลักฐานเชื่อมโยงเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน แต่เขาก็ไม่อยากมองข้ามความเป็นไปได้ เพราะหากคนพวกนั้นไม่ได้ต้องการเล่นงานเขา เป้าหมายของอีกฝ่ายก็คงเป็นตัวเพลงเพลินเอง

“พี่เซน เพลงจะออกไปมอแล้ว ไว้เจอกันตอนเย็นนะคะ” เพลงเพลินเดินเข้ามาหาคู่หมั้นที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ในห้องรับแขก หลังจากจัดกระเป๋าและเตรียมตัวไปเรียนเรียบร้อยแล้ว เธอก็ไม่ลืมแวะมาบอกเขาก่อนออกจากบ้านเหมือนทุกวัน

“อืม พี่ให้คนไปส่งนะ อีกอย่างช่วงนี้พี่น่าจะยุ่ง ๆ กับงาน อย่าน้อยใจล่ะ” เซนเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว ก่อนจะวางเอกสารในมือลง เขารู้ว่าช่วงนี้คงต้องใช้เวลาอยู่กับงานมากขึ้น เพราะนอกจากเรื่องธุรกิจแล้ว ยังมีเรื่องความปลอดภัยของเพลงเพลินที่ต้องจัดการอีก

“ทราบแล้วค่ะ เพลงเห็นพี่เซนก็ยุ่งตลอด ไม่น้อยใจหรอกค่ะเรื่องแค่นี้เอง” หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้มให้ เธอคุ้นเคยกับตารางงานของเขาดีอยู่แล้ว เลยไม่ได้รู้สึกน้อยใจอะไรนัก อีกอย่างช่วงนี้ตัวเองก็มีเรียนและงานที่มหาวิทยาลัยต้องรับผิดชอบเหมือนกัน

“ถึงมอแล้วส่งข้อความบอกพี่ด้วย”

“ได้ค่ะ แล้วพี่เซนก็อย่าลืมกินข้าวนะคะ อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมอีก”

“รู้แล้วครับ”

“เพลงไปก่อนนะคะ”

เซนพยักหน้ารับพร้อมกับมองตามจนหญิงสาวเดินออกจากห้องรับแขกไป เขารอให้ได้ยินเสียงรถยนต์เคลื่อนออกจากคฤหาสน์แล้ว จึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบข้อความจากคีรินอีกครั้ง ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ยังไม่มีรายงานอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนที่พยายามซื้อข้อมูลของเพลงเพลิน ยิ่งไม่มีความคืบหน้า เขาก็ยิ่งไม่สบายใจ

หลังจากนั้นเซนกลับเข้าไปทำงานในห้องส่วนตัวได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เมื่อได้รับอนุญาต คีรินจึงเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ สีหน้าของลูกน้องคนสนิทดูจริงจังกว่าปกติจนเซนต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“มีอะไร”

“ขออนุญาตครับคุณเซน วันมะรืนคุณเซนต้องเดินทางไปอังกฤษเพื่อจัดการข้อตกลงส่งมอบอาวุธให้กับลูกค้ารายสำคัญของเราครับ” คีรินรายงานพร้อมกับวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ การเดินทางครั้งนี้ถูกกำหนดเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว และอีกฝ่ายก็รอให้เจ้านายเดินทางไปเจรจาด้วยตัวเอง

“ให้คนอื่นทำแทนกูไปก่อน ตอนนี้กูมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ ไม่สะดวกที่จะเดินทางไกล” เซนตอบโดยแทบไม่ต้องคิด เพราะตอนนี้เขาไม่อยากออกจากประเทศไทย โดยเฉพาะในช่วงที่ยังไม่รู้ว่าใครกำลังตามสืบเรื่องของเพลงเพลิน

“ไม่ได้ครับคุณเซน การจัดการข้อตกลงส่งมอบอาวุธให้กับลูกค้ารายสำคัญ คุณเซนจำเป็นต้องเข้าไปเจรจาด้วยตัวเอง เพราะการซื้อขายในครั้งนี้มีมูลค่าสูงมาก และอาจกระทบต่ออำนาจในมือของคุณเซนด้วยนะครับ”

“มึงก็รู้ว่าตอนนี้กูไม่อยากไปไหน” เซนปิดแฟ้มเอกสารลงแล้วมองหน้าลูกน้อง เขาไม่ได้ลืมเรื่องข้อตกลงที่อังกฤษ แต่สถานการณ์ตอนนี้ทำให้ไม่อยากเดินทางไปต่างประเทศนานหลายวัน

“ผมเข้าใจครับ แต่เรื่องนี้ให้คนอื่นไปแทนไม่ได้จริง ๆ อีกอย่างทุกฝ่ายเตรียมการไว้หมดแล้ว ถ้ายกเลิกตอนนี้คงมีปัญหาตามมาแน่ครับ”

“แล้วเรื่องที่กูให้สืบไปถึงไหนแล้ว”

“ยังไม่พบตัวคนที่ติดต่อขอซื้อข้อมูล แต่ผมให้คนตรวจสอบต่ออยู่ครับ ถ้ามีอะไรคืบหน้าจะรีบรายงานทันที”

คำตอบของคีรินทำให้เซนยิ่งหงุดหงิด เขาไม่ชอบการรอคอยโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ยิ่งเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเพลงเพลินก็ยิ่งอยากจัดการให้จบโดยเร็ว แต่ขณะเดียวกันก็รู้ว่าธุรกิจที่อังกฤษมีความสำคัญมากพอจะปล่อยให้เกิดปัญหาไม่ได้เช่นกัน

“เอาเอกสารไว้ เดี๋ยวกูดูอีกที”

“ครับคุณเซน”

คีรินรับคำก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป ส่วนเซนก็หยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้คงหลีกเลี่ยงได้ยาก แต่หากต้องไปจริง ๆ ก็ต้องมั่นใจก่อนว่าเพลงเพลินจะปลอดภัยระหว่างที่เขาไม่อยู่

บทก่อนหน้า
บทถัดไป