บทที่ 5 คนที่สั่ง KING ได้

ตอนที่ 5 คนที่สั่ง KING ได้

ช่วงบ่ายหลังจากเลิกเรียน เพลงเพลินเดินออกมาจากอาคารเรียนพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ก่อนจะแยกตัวไปขึ้นรถที่คนของเซนจอดรอรับอยู่ตามปกติ ตอนแรกเธอตั้งใจจะกลับคฤหาสน์ไปพักผ่อน แต่พอนึกถึงว่าช่วงนี้เซนทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพัก ก็เปลี่ยนใจอยากไปหาเขาที่สนามแข่งรถแทน

“วันนี้ไปสนามแข่งรถนะคะ ไม่ต้องกลับบ้านก่อน” เพลงเพลินบอกกับคนขับหลังจากขึ้นมานั่งเรียบร้อยแล้ว

“ครับคุณเพลง”

ระหว่างทางหญิงสาวแวะซื้ออาหารกลางวันจากร้านที่เซนชอบ เพราะเดาได้ว่าเขาคงมัวแต่ทำงานจนลืมกินข้าวอีกแน่ ๆ ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มเคยทำงานหนักจนโรคกระเพาะกำเริบและต้องเข้าโรงพยาบาลมาแล้วครั้งหนึ่ง หลังจากวันนั้นเธอจึงคอยเตือนเรื่องอาหารอยู่เสมอ แต่ดูเหมือนคำเตือนของเธอจะไม่ค่อยได้ผลนัก

เมื่อรถเดินทางมาถึงสนามแข่ง เพลงเพลินก็เดินเข้าไปด้านในโดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า พนักงานที่นี่ต่างรู้จักเธอเป็นอย่างดี และทุกคนก็ทราบว่าคู่หมั้นสาวของเจ้านายสามารถเข้าออกห้องทำงานได้ทุกเวลาโดยไม่ต้องขออนุญาต

แม้เซนจะเป็นคนเข้มงวดเรื่องพื้นที่ส่วนตัวมากแค่ไหน แต่กฎเหล่านั้นกลับไม่มีผลกับเพลงเพลิน เพราะสำหรับคนที่นี่ เธอคือ QUEEN ผู้หญิงคนเดียวที่ KING ยอมตามใจแทบทุกเรื่อง

“สวัสดีค่ะคุณเพลง คุณเซนกำลังเคลียร์งานอยู่ด้านในค่ะ” แพรว เลขาส่วนตัวของเซนรีบลุกขึ้นทักทายเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมถุงอาหารในมือ

“สวัสดีค่ะคุณแพรว ถ้าเพลงเข้าไปตอนนี้จะไม่รบกวนพี่เซนใช่ไหมคะ” เพลงเพลินถามอย่างสุภาพ เพราะไม่อยากเดินเข้าไปขัดจังหวะหากเขากำลังประชุมหรือคุยงานสำคัญอยู่

“ตอนนี้คุณเซนไม่ได้มีแขกค่ะ คุณเพลงสามารถเข้าไปได้เลย”

“ขอบคุณค่ะ”

เพลงเพลินส่งยิ้มให้เลขาสาวก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของคู่หมั้น เธอเคาะประตูเบา ๆ แล้วเปิดเข้าไป แต่ดูเหมือนคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะจะไม่ได้ยิน เพราะกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารด้วยท่าทางเคร่งเครียด

“กูบอกแล้วไงว่าถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ...” เซนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เขาคิดว่าเป็นพนักงานที่เดินเข้ามารบกวนโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้นก็หยุดพูดทันที

“อ้าว เพลง ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ ไม่ได้กลับไปรอที่บ้านหรอกเหรอ”

“เพลงเห็นว่าพี่เซนทำงานหนักเลยอยากมาให้กำลังใจค่ะ ทานข้าวหรือยังคะ” เพลงเพลินถามพร้อมกับชูถุงอาหารในมือให้ดู เธอไม่ได้ติดใจคำพูดเมื่อกี้ เพราะรู้ดีว่าเขาไม่ชอบให้ใครเข้ามาขัดจังหวะเวลาทำงาน

“พี่กินแล้ว”

“คีรินบอกว่าพี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้านะคะ นี่มันบ่ายสองโมงแล้ว ทำไมถึงปล่อยตัวเองแบบนี้ล่ะ ถ้าป่วยเข้าโรงพยาบาลขึ้นมาอีกจะทำยังไง” หญิงสาวเดินเข้าไปวางถุงอาหารบนโต๊ะรับแขก ก่อนจะหันมามองคนที่กำลังนั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่หลังโต๊ะทำงาน

“ไอ้คีรินนี่มันพูดมากจริง ๆ” เซนบ่นออกมาเบา ๆ เมื่อรู้ว่าลูกน้องคนสนิทแอบรายงานเรื่องของเขาให้เพลงเพลินฟัง แต่พอเห็นเธอยืนกอดอกมองมาอย่างไม่พอใจ ก็รีบเปลี่ยนท่าทีเสียใหม่

“พี่มีงานต้องเคลียร์ อีกอย่างพี่เองก็ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ด้วย”

“ไม่หิวก็ต้องกินค่ะ พี่เซนลืมไปแล้วเหรอคะว่าหมอเคยบอกอะไรไว้” เพลงเพลินเดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะทำงาน ก่อนจะมองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ “คราวก่อนก็พูดแบบนี้ สุดท้ายเป็นยังไงล่ะคะ ต้องนอนโรงพยาบาลตั้งหลายวัน”

“ก็แค่โรคกระเพาะเอง”

“แค่โรคกระเพาะเหรอคะ!” หญิงสาวทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะส่ายหน้าให้กับความดื้อของคนตรงหน้า เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงดูแลทุกคนได้ แต่กลับไม่ยอมดูแลตัวเองให้ดี

“พี่รู้แล้ว ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้”

“งั้นตอนนี้พี่เซนหยุดทำงานได้แล้วค่ะ แล้วก็ทานข้าวก่อน เพลงซื้อเข้ามาให้แล้วค่ะ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่งั้นเพลงโกรธด้วย”

เซนมองคู่หมั้นสาวที่ยืนออกคำสั่งอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนจะยอมวางปากกาลงโดยไม่เถียงต่อ เขารู้ดีว่าถ้าเพลงเพลินโกรธขึ้นมาจริง ๆ คงไม่ยอมพูดกับเขาไปอีกพักใหญ่ และตอนนี้เขาก็ไม่ได้อยากมีเรื่องให้ต้องง้อใครเพิ่มอีกแล้ว

“ครับ ๆ กินก็ได้”

“ดีมากค่ะ งั้นมานั่งตรงนี้เลย เพลงเตรียมให้” เพลงเพลินยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเขายอมทำตาม เธอเดินกลับไปจัดอาหารบนโต๊ะรับแขก ขณะที่เซนลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตามมานั่งลงข้าง ๆ

“ซื้ออะไรมาบ้าง”

“ของโปรดพี่เซนทั้งนั้นเลยค่ะ แต่ต้องกินให้หมดนะคะ ห้ามเหลือ”

“รู้แล้วครับคุณหนู”

“อย่ามาประชดเพลงนะคะ”

“ใครกล้าประชดเธอ” เซนตอบพร้อมกับยิ้มนิด ๆ ก่อนจะรับช้อนจากมือหญิงสาวมาเริ่มกินอาหารที่เธอตั้งใจซื้อมาให้

หากเป็นคนอื่นเข้ามาสั่งให้เขาหยุดทำงานแบบนี้ คงถูกไล่ออกจากห้องไปตั้งแต่แรกแล้ว แต่กับเพลงเพลินกลับเป็นข้อยกเว้นเสมอ ต่อให้เขาจะเป็นคนที่ผู้บริหารและลูกน้องจำนวนมากเกรงกลัว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคู่หมั้นสาวก็ยังยอมทำตามคำสั่งของเธอโดยไม่คิดจะเถียงให้เสียเวลา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป