บทที่ 6 ความลับของ KING

ตอนที่ 6 ความลับของ KING

หลังจากกินอาหารเรียบร้อยแล้ว เซนก็ขอเวลาจัดการงานต่ออีกหนึ่งชั่วโมง ส่วนเพลงเพลินยืนยันว่าจะรอกลับบ้านพร้อมกัน แต่เพราะไม่อยากนั่งอยู่ในห้องทำงานให้เขาเสียสมาธิ เธอจึงขอออกไปเดินเล่นด้านนอกแทน

บริเวณสนามแข่งมีรถยนต์หลายคันจอดอยู่ บางคันถูกนำมาทดสอบเครื่องยนต์ ขณะที่บางคันกำลังอยู่ระหว่างการปรับแต่ง เพลงเพลินเดินดูไปเรื่อย ๆ อย่างสนใจ เพราะถึงแม้จะไม่ได้รู้เรื่องเครื่องยนต์มากนัก แต่เธอก็ชอบรถสวย ๆ ไม่ต่างจากคนทั่วไป

กระทั่งเดินมาถึงบริเวณที่ช่างกำลังปรับแต่งรถแข่งคันหนึ่ง หญิงสาวก็หยุดมองด้วยความสนใจ เพราะรถคันนั้นมีรายละเอียดหลายอย่างตรงกับที่เธอเคยพูดกับเซนเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว ทั้งรูปแบบตัวรถและการตกแต่งที่ดูเหมือนจะตรงกับความชอบของเธออย่างน่าแปลกใจ

เพลงเพลินเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ารถคันนี้สวยกว่าที่คิดเสียอีก

“เพลงเพลิน มาทำอะไรตรงนี้ พี่เคลียร์งานเสร็จแล้วนะ กลับกันเลยไหม”

เสียงของเซนดังมาจากด้านหลัง ทำให้หญิงสาวหันกลับไปมอง เธอเห็นเขากำลังเดินตรงเข้ามาหา ก่อนจะหยุดยืนข้าง ๆ แล้วมองรถแข่งคันที่เธอกำลังสนใจอยู่

“พี่เซน รถคันนี้มีเจ้าของแล้วหรือยังคะ”

“มีแล้ว ทำไมเหรอ” เซนตอบตามปกติ แต่ในใจเริ่มกังวลว่าเพลงเพลินจะถามอะไรต่อ เพราะรถคันนี้เป็นของขวัญที่เขาตั้งใจเตรียมเอาไว้ให้เธอในวันเรียนจบ และยังไม่อยากให้เจ้าตัวรู้เรื่องก่อนถึงเวลา

“ใครเหรอคะ” เพลงเพลินถามด้วยความสนใจ เธอถูกใจรถคันนี้มากจริง ๆ ยิ่งเห็นรายละเอียดต่าง ๆ ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา เพราะคล้ายกับรถในแบบที่เคยบอกว่าอยากได้

“ถามทำไม อยากได้เหรอ”

“ก็สวยดีค่ะ เพลงชอบ”

“แต่มีเจ้าของแล้ว”

“เพลงก็แค่อยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเองค่ะ ไม่ได้จะไปแย่งเขาสักหน่อย” หญิงสาวตอบพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองรถอีกครั้ง

เซนเห็นแบบนั้นก็รีบคิดหาทางเปลี่ยนเรื่อง เพราะถ้าปล่อยให้เธอถามต่อไปเรื่อย ๆ คงได้รู้ความจริงก่อนที่รถจะตกแต่งเสร็จแน่นอน

“พี่ว่าเราแวะซื้อขนมร้านนั้นอีกดีไหม ทางผ่านพอดีเลย”

“หืม?” เพลงเพลินหันกลับมามองคนข้างตัวทันที ก่อนจะเริ่มสงสัยกับท่าทีของเขา “เมื่อกี้เพลงถามเรื่องรถอยู่นะคะ”

“ก็พี่ชวนไปซื้อขนม ไม่อยากกินเหรอ”

“อยากกินค่ะ แต่พี่เซนเปลี่ยนเรื่องเก่งจังเลยนะคะ”

“คิดมากน่า กลับบ้านกันเถอะ”

เพลงเพลินมองหน้าเขาแล้วยิ้มออกมา เพราะเริ่มเดาได้แล้วว่ารถคันนี้น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเอง ไม่อย่างนั้นเซนคงไม่รีบเปลี่ยนเรื่องขนาดนี้ แต่เมื่อเขาไม่อยากบอก เธอก็ไม่คิดจะซักถามต่อให้เสียบรรยากาศ

“ก็ได้ค่ะ งั้นกลับกันเลยไหมคะ”

“อืม”

เซนพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำออกไป โดยมีเพลงเพลินเดินตามอยู่ข้าง ๆ ส่วนรถแข่งคันนั้นยังคงถูกเก็บเอาไว้เป็นความลับ เพราะเขาตั้งใจจะมอบให้เธอเป็นของขวัญในวันเรียนจบ ซึ่งยังเหลือเวลาอีกกว่าหนึ่งปี และตอนนี้รถก็ยังตกแต่งไม่เรียบร้อยดี

หลายวันต่อมา...

ความสัมพันธ์ระหว่างเซนกับเพลงเพลินกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม หลังจากมีปากเสียงกันเรื่องธาม ทั้งคู่ก็ไม่ได้หยิบเรื่องนั้นมาทะเลาะกันอีก เพลงเพลินยังคงไปเรียนตามปกติ ส่วนเซนก็ยุ่งอยู่กับงานและการจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่ยังค้างอยู่

แม้หญิงสาวจะไม่ชอบให้มีคนคอยติดตาม แต่ก็เข้าใจว่าเซนเป็นห่วงเธอมาก จึงไม่ได้พูดตำหนิเขาเรื่องนี้อีก ส่วนชายหนุ่มเองก็พยายามไม่แสดงท่าทีเข้มงวดต่อหน้าเธอมากเหมือนเมื่อก่อน เพราะไม่อยากให้กลับมาทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิม

เย็นวันหนึ่ง เพลงเพลินเดินเข้ามาหาคู่หมั้นที่กำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก หลังจากได้รับข้อความจากเพื่อน ๆ เรื่องนัดรวมตัวกันที่คลับแห่งหนึ่ง เธอก็ตัดสินใจจะมาขออนุญาตเขาก่อน เพราะรู้ดีว่าเซนไม่ค่อยชอบให้เธอออกไปเที่ยวกลางคืนสักเท่าไหร่

“พี่เซน วันนี้เพลงจะออกไปดื่มกับเพื่อนที่คณะนะคะ แต่ว่าไปกันหลายคนมาก หวังว่าจะให้ความเป็นส่วนตัวกับเพลงจริง ๆ นะคะ” เพลงเพลินบอกพร้อมกับเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ เธอไม่อยากให้เขาส่งบอดีการ์ดตามเข้าไปจนเพื่อนคนอื่นรู้สึกอึดอัดเหมือนครั้งก่อน ๆ

“ไปที่ไหน”

“คลับแถวมหาวิทยาลัยค่ะ เพื่อนนัดกันไว้หลายคนเลย”

“กลับกี่โมง”

“ยังไม่รู้เลยค่ะ แต่เพลงไม่กลับดึกมากหรอก”

“อืม ดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน ถ้าเกิดมีอะไรไม่ชอบมาพากลละก็รีบโทรหาพี่ เข้าใจไหม” เซนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้จะไม่ค่อยอยากให้เธอออกไปเที่ยวกลางคืน แต่ก็รู้ว่าถ้าห้ามตอนนี้คงได้ทะเลาะกันอีกแน่

“เข้าใจค่ะ แล้วพี่เซนจะไม่ส่งคนไปตามเพลงใช่ไหมคะ”

“พี่ไม่ได้จะให้ใครไปกวนเธอสักหน่อย”

“จริงนะคะ”

“อืม”

“ขอบคุณนะคะพี่เซน งั้นเพลงไปก่อนนะคะ” เพลงเพลินยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ห้าม เธอรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินกลับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้อง เพราะกลัวว่าจะไปถึงร้านช้ากว่าเพื่อนคนอื่น

เซนมองตามจนเธอเดินพ้นสายตา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคีรินทันที เขาไม่ได้อยากผิดคำพูดกับเพลงเพลิน แต่เรื่องที่มีคนพยายามซื้อข้อมูลของเธอยังไม่มีความคืบหน้า และเขาก็ไม่กล้าปล่อยให้เธอไปเที่ยวกลางคืนโดยไม่มีคนดูแล

ไม่นานคีรินก็เดินเข้ามาพบตามคำสั่ง

“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณเซน”

“คืนนี้เพลงจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน มึงจัดคนตามไปดูแลด้วย”

“ครับ ต้องให้เข้าไปประกบด้านในเลยไหมครับ”

“เพิ่มการคุ้มกันเพลงเพลินขึ้นอีก คืนนี้ห้ามให้ใครเข้าใกล้เธอเด็ดขาด แต่ก็อย่าทำอะไรโจ่งแจ้งจนเกินไป กูไม่อยากทะเลาะกับเธอ”

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะจัดคนให้กระจายอยู่รอบพื้นที่ ไม่ให้คุณเพลงรู้ตัวครับ” คีรินรับคำทันที เพราะรู้ดีว่าหากปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับคู่หมั้นของเจ้านาย คงไม่มีใครรับผิดชอบไหวแน่นอน

“แล้วเรื่องคนที่ซื้อข้อมูลไปถึงไหนแล้ว”

“ยังไม่พบตัวครับ แต่คนของเรากำลังตามอยู่”

“เร่งหน่อย กูไม่อยากรอจนเกิดเรื่องก่อน”

“ครับคุณเซน”

หลังจากคีรินออกไปแล้ว เซนก็กลับมานั่งทำงานต่อ แต่ในใจยังคงกังวลเรื่องความปลอดภัยของเพลงเพลิน เขารู้ว่าการส่งคนไปดูแลโดยไม่บอกอาจทำให้เธอโกรธ หากจับได้ขึ้นมาอีกครั้งคงต้องทะเลาะกันแน่ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมเสี่ยง เพราะไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป