บทที่ 7 ชายปริศนาที่ตามติด

ตอนที่ 7 ชายปริศนาที่ตามติด

ภายในคลับชื่อดังย่านมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่ออกมาสังสรรค์กันในคืนสุดสัปดาห์ เสียงเพลงดังต่อเนื่องไปทั่วร้าน ขณะที่แสงไฟหลากสีสาดส่องไปตามจังหวะดนตรี ทำให้บรรยากาศดูคึกคักเป็นพิเศษ

เพลงเพลินกำลังนั่งดื่มอยู่กับกลุ่มเพื่อนในคณะ หลังจากเรียนหนักมาตลอดหลายวัน วันนี้ทุกคนจึงตั้งใจจะออกมาพักผ่อนกันให้เต็มที่ บางคนลุกออกไปเต้นอยู่ใกล้โต๊ะ ส่วนบางคนก็ยังนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

“ยัยเพลง วันนี้แกดูอารมณ์ดีจังเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยแซวเมื่อเห็นว่าเพลงเพลินนั่งยิ้มและพูดคุยกับทุกคนอย่างร่าเริง ต่างจากเวลาที่ต้องนั่งทำงานกลุ่มจนดึกดื่น

“ก็นาน ๆ ทีจะได้ออกมาเที่ยวแบบนี้นี่นา” เพลงเพลินตอบพร้อมกับยกแก้วขึ้นจิบ เธอไม่ได้ออกมาเที่ยวกลางคืนบ่อยนัก เพราะส่วนใหญ่เซนมักจะเป็นห่วงและไม่ค่อยอยากให้ไปไหนไกลบ้าน

“แล้ววันนี้ไม่มีคนมาคอยตามเหรอ”

“ใครจะมาตามฉันล่ะ” หญิงสาวถามกลับอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นเพื่อนทำหน้าทะเล้นใส่

“ก็เห็นปกติแกกลับบ้านตรงเวลาตลอด นึกว่าที่บ้านเข้มงวด”

“ก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกน่า”

อิงฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็แอบยิ้ม เพราะรู้ดีว่าใครเป็นคนคอยดูแลเพื่อนรักอยู่ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เนื่องจากเพลงเพลินเคยขอเอาไว้ว่าไม่อยากให้เพื่อนในมหาวิทยาลัยรู้เรื่องเซน

ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนุกกับเสียงเพลง โทรศัพท์มือถือของเพลงเพลินก็ดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง แต่เจ้าตัวไม่ได้ยินเพราะเสียงดนตรีภายในร้านดังมาก จนอิงฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องสะกิดเรียก

“ยัยเพลง เสียงโทรศัพท์แกหรือเปล่า” อิงฟ้าถามพร้อมกับชี้ไปที่กระเป๋าของเพื่อน เพราะเห็นหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นหลายครั้งแล้ว

“หืม? โทรศัพท์ฉันเหรอ”

“เออ รีบดูเถอะ โทรมาตั้งหลายรอบแล้ว เผื่อมีเรื่องด่วน”

เพลงเพลินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาก็ถึงกับยืดตัวนั่งตรงทันที เพราะไม่คิดว่าเซนจะโทรมาตอนนี้ เธอมองหน้าจออยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะกดรับสายแล้วพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าตัวเองเริ่มเมาแล้ว

“ฮัลโหลค่ะพี่เซน”

“เพลง ใกล้จะกลับหรือยัง” เสียงทุ้มจากปลายสายถามขึ้นทันที เซนรู้ดีว่าเธออยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไร เพราะคนของเขารายงานความเคลื่อนไหวมาตลอด แต่ก็ยังอยากได้ยินคำตอบจากปากเจ้าตัวเอง

“ใกล้แล้วค่า...” เพลงเพลินลากเสียงตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนให้ช่วยลดเสียงพูดลง เพราะกลัวว่าเซนจะได้ยินเสียงเอะอะแล้วไม่พอใจ

“ดื่มไปเยอะหรือเปล่า”

“นิดเดียวเองค่ะ”

“เสียงแบบนี้ไม่นิดแล้วมั้ง”

“พี่เซนอะ เพลงไม่ได้เมาสักหน่อย” หญิงสาวรีบเถียง แต่พอพูดจบก็หัวเราะออกมาเอง ทำให้อิงฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องส่ายหน้า เพราะดูจากสภาพแล้วเพื่อนรักคงไม่ได้ดื่มไปแค่นิดเดียวอย่างที่บอกแน่นอน

“งั้นก็ออกมาได้แล้ว พี่รออยู่หน้าคลับ”

“อะไรกันคะ เพลงบอกแล้วว่าไงว่าเพลงจะกลับเอง พี่เซนจะมารับเพลงทำไมกัน” เพลงเพลินถามอย่างไม่พอใจทันทีที่รู้ว่าเขามารออยู่ด้านนอก ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอขอเอาไว้แล้วว่าอยากออกมาเที่ยวกับเพื่อนโดยไม่ต้องมีคนคอยตาม

“อย่าดื้อ รีบออกมา อย่าให้พี่ต้องเข้าไปตามถึงข้างใน”

“พี่เซน!”

“เพลงเพลิน”

“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงงอน ๆ ก่อนจะกดวางสายแล้วหันไปมองอิงฟ้าที่กำลังนั่งกลั้นหัวเราะอยู่ข้าง ๆ

“อะไรของแก ยิ้มทำไม”

“เปล่า ใครโทรมาเหรอ” อิงฟ้าแกล้งถามทั้งที่เดาคำตอบได้อยู่แล้ว

“ก็พี่เซนน่ะสิ มารอรับอยู่ข้างนอกแล้ว”

“อ้าว ไหนแกบอกว่าเขาจะไม่มายุ่ง”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดี ๆ ก็มารับเฉยเลย” เพลงเพลินบ่นอย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย เธออยากอยู่สนุกกับเพื่อนต่ออีกหน่อย แต่ก็รู้ดีว่าถ้ายังดื้อไม่ยอมออกไป เซนคงเดินเข้ามาตามถึงโต๊ะแน่นอน

“งั้นแกกลับดี ๆ นะ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วย”

“อืม ฝากบอกคนอื่นด้วยนะว่าฉันกลับก่อน”

“ได้ ๆ รีบไปเถอะ เดี๋ยวพี่เซนของแกจะโมโหเอา”

“ยัยฟ้า!”

อิงฟ้าหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเพื่อนหันมาค้อน ก่อนจะโบกมือไล่ให้รีบออกไป เพลงเพลินจึงเดินแยกออกจากกลุ่มเพื่อนแล้วตรงไปยังทางออกของคลับ โดยไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้านในมีบอดีการ์ดของเซนกระจายตัวอยู่รอบพื้นที่ คอยดูแลความปลอดภัยให้เธอตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

เมื่อเดินออกมาถึงด้านหน้า เพลงเพลินก็เห็นรถตู้สีดำคุ้นตาจอดรออยู่ไม่ไกล ประตูรถถูกเปิดออกเมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ และภายในนั้นก็มีเซนนั่งรออยู่แล้วจริง ๆ

“ขึ้นมา”

“รู้แล้วค่ะ ไม่ต้องทำเสียงดุก็ได้” เพลงเพลินบ่นก่อนจะก้าวขึ้นรถอย่างระมัดระวัง เพราะเริ่มรู้สึกมึนหัวจากเครื่องดื่มที่กินเข้าไป เธอขยับเข้าไปนั่งข้างคู่หมั้น ก่อนจะหันมองเขาด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก

“บอกว่าดื่มนิดเดียว ทำไมกลิ่นเหล้าแรงขนาดนี้”

“ก็เพลงไม่ได้ดื่มคนเดียวนี่คะ เพื่อนก็ดื่มกัน”

“พี่ถามว่าเพลงดื่มไปเท่าไหร่ ไม่ได้ถามว่าเพื่อนดื่มด้วยไหม”

“พี่เซนอย่าดุได้ไหมคะ เพลงปวดหัวแล้ว” หญิงสาวตอบพร้อมกับเอนตัวพิงเบาะ เธอไม่ได้เมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ก็เริ่มรู้สึกง่วงและไม่อยากเถียงกับเขาอีก

เซนมองท่าทางของคู่หมั้นสาวแล้วถอนหายใจ ก่อนจะขยับเข้ามาช่วยจัดกระเป๋าที่เธอวางเกะกะอยู่บนตักให้เรียบร้อย เขารู้ว่าเพลงเพลินไม่ค่อยได้ดื่มบ่อยนัก จึงไม่ได้อยากดุให้เธอเสียใจมากไปกว่านี้

“กลับบ้านกันเถอะ”

“ค่ะ...”

แต่ขณะที่เพลงเพลินกำลังจะเอนศีรษะพิงไหล่เขา สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้าม ชายคนนั้นถือโทรศัพท์มือถือหันมาทางรถของเซน และดูเหมือนกำลังถ่ายภาพอะไรบางอย่างอยู่

เพลงเพลินมองอยู่หลายครั้งก่อนจะเริ่มรู้สึกคุ้นหน้า เพราะจำได้ว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้อยู่แถวมหาวิทยาลัย และก่อนหน้านี้ก็เหมือนจะเห็นเขาเดินผ่านบริเวณด้านในคลับด้วย

“พี่เซนคะ”

“ว่าไง”

“นั่นใช่คนของพี่เซนหรือเปล่าคะ เพลงเห็นตามเพลงมาสักพักหนึ่งแล้ว” หญิงสาวถามพร้อมกับชี้ไปยังชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรนัก เพราะคิดว่าอาจเป็นบอดีการ์ดที่เซนส่งมาดูแลเหมือนทุกครั้ง

“คนไหน”

“คนนั้นไงคะ ที่ใส่เสื้อสีดำ ถือโทรศัพท์อยู่ตรงโน้น”

เซนหันไปมองตามมือของเพลงเพลิน พอเห็นชายแปลกหน้ากำลังยกโทรศัพท์ถ่ายภาพมาทางรถ เขาก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่คนของตัวเอง เพราะบอดีการ์ดทุกคนที่ส่งมาดูแลคืนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของคีรินทั้งหมด

“คีริน รีบตามมันไป”

“ครับคุณเซน!”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป