บทที่ 8 เป้าหมายคือเพลงเพลิน
ตอนที่ 8 เป้าหมายคือเพลงเพลิน
คีรินที่นั่งอยู่ด้านหน้ารีบเปิดประตูลงจากรถทันที ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกลูกน้องที่กระจายตัวอยู่บริเวณนั้นให้เข้ามาช่วย แต่ชายแปลกหน้ากลับรู้ตัวเสียก่อน เมื่อเห็นคนของเซนกำลังตรงเข้ามาหา เขาก็รีบวิ่งไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลแล้วขับหนีออกไปอย่างรวดเร็ว
“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะพี่เซน ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร” เพลงเพลินถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นทุกคนรีบลงจากรถไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเซนถึงต้องให้ลูกน้องไล่ตามผู้ชายคนนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้คิดว่าเขาเป็นคนที่ถูกส่งมาดูแลตัวเอง
“ไว้พี่จะบอกทีหลังนะ”
“แต่เพลงเห็นเขาหลายครั้งแล้วนะคะ พี่เซนไม่รู้จักจริง ๆ เหรอ”
“ไม่รู้จักครับ เพลงนั่งดี ๆ ก่อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง”
เซนตอบพร้อมกับหันไปสั่งคนขับให้ตามรถของชายแปลกหน้าออกไป แต่เนื่องจากอีกฝ่ายออกตัวไปก่อนแล้ว ทำให้รถตู้ของเขาตามไม่ทัน คีรินจึงต้องนำลูกน้องอีกส่วนหนึ่งแยกออกไปตามเบาะแสต่อ ขณะที่เซนตัดสินใจให้คนขับพาเพลงเพลินกลับคฤหาสน์ เพราะไม่อยากให้เธอต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายมากไปกว่านี้
ระหว่างทางหญิงสาวยังคงถามถึงผู้ชายคนนั้นอยู่หลายครั้ง แต่เซนก็ไม่ยอมบอกอะไรนอกจากให้เธอพักผ่อนก่อน สุดท้ายด้วยความง่วงและฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป เพลงเพลินจึงค่อย ๆ หลับลงโดยไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ส่วนเซนยังคงติดต่อกับคีรินตลอดทาง เพราะตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าคนที่พยายามซื้อข้อมูลส่วนตัวของเพลงเพลินกับชายที่แอบถ่ายภาพอยู่หน้าคลับอาจเกี่ยวข้องกัน
หลังจากตามหารถของชายแปลกหน้าอยู่นาน คีรินก็ได้รับรายงานจากลูกน้องว่าพบรถต้องสงสัยถูกจอดทิ้งเอาไว้ในพื้นที่รกร้างแห่งหนึ่ง เขาจึงรีบเดินทางไปตรวจสอบด้วยตัวเอง แต่เมื่อไปถึงกลับไม่พบใครอยู่ภายในรถแล้ว
ชายคนนั้นหนีไปได้ก่อนที่พวกเขาจะตามมาถึง ทิ้งเอาไว้เพียงรถยนต์ที่ไม่มีเอกสารระบุตัวตนหรือหลักฐานชัดเจนว่าเป็นของใคร แต่ระหว่างตรวจสอบภายในรถ ลูกน้องกลับพบภาพถ่ายจำนวนหนึ่งถูกเก็บเอาไว้
ภาพทั้งหมดเป็นภาพของเพลงเพลินที่ถูกแอบถ่ายจากหลายสถานที่ ทั้งบริเวณมหาวิทยาลัย สนามแข่งรถของเซน และคลับที่เธอเพิ่งไปเที่ยวกับเพื่อนในคืนนี้
คีรินมองภาพถ่ายเหล่านั้นแล้วเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ร้ายแรงกว่าที่คิด เพราะจากมุมกล้องและสถานที่ที่ปรากฏในภาพ แสดงให้เห็นว่ามีคนติดตามความเคลื่อนไหวของเพลงเพลินมาแล้วหลายวัน ไม่ใช่เพิ่งเริ่มตามในคืนนี้อย่างแน่นอน
เขาจึงสั่งให้ลูกน้องเก็บหลักฐานทั้งหมดเอาไว้ ก่อนจะรีบเดินทางกลับไปพบเซนที่คฤหาสน์เพื่อรายงานเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
เมื่อรถกลับมาถึงคฤหาสน์ เซนก็พาเพลงเพลินขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอน หญิงสาวยังคงหลับสนิทเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาจึงไม่อยากปลุกให้ตื่นขึ้นมาถามเรื่องที่เกิดขึ้นอีก
หลังจากจัดการให้เธอนอนสบายแล้ว เซนก็เดินออกมาจากห้องนอน ก่อนจะตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัว เพราะยังมีเรื่องของชายแปลกหน้าที่ต้องรอฟังรายงานจากคีริน
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงกล้าตามถ่ายภาพเพลงเพลินอย่างเปิดเผย ทั้งที่บริเวณนั้นมีคนของเขาดูแลอยู่จำนวนมาก และยิ่งคิดถึงคำพูดของหญิงสาวที่บอกว่าเห็นชายคนนี้ตามมาหลายครั้ง ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา คีรินก็เดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์ ก่อนจะรีบตรงเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ใส่หลักฐานทั้งหมดเอาไว้
“เป็นยังไงบ้าง จับตัวมันได้ไหม” เซนถามทันทีที่เห็นลูกน้องเดินเข้ามา เขาอยากรู้ให้แน่ชัดว่าชายคนนั้นเป็นใคร และต้องการอะไรจากเพลงเพลินกันแน่
“ตามไปไม่ทันครับคุณเซน แต่มันทิ้งหลักฐานสำคัญเอาไว้ ผมว่าตอนนี้คุณเพลงเพลินน่าจะกำลังตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ แล้วนะครับ”
“หลักฐานอะไร”
คีรินเดินเข้ามาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบภาพถ่ายทั้งหมดออกมาให้เจ้านายดู เซนรับภาพเหล่านั้นมาพิจารณาทีละใบ ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเมื่อเห็นว่าทุกภาพมีเพลงเพลินเป็นคนอยู่ในนั้น
“ทั้งหมดนี่เจอในรถมันเหรอ”
“ครับ มีทั้งภาพจากมหาวิทยาลัย สนามแข่งรถ แล้วก็คลับคืนนี้ครับ”
“มึงแน่ใจนะว่าไม่มีใครตามมันต่อ”
“คนของเรากำลังตรวจสอบกล้องวงจรปิดตามเส้นทางอยู่ครับ แต่ตอนนี้ยังไม่พบตัว”
เซนวางภาพถ่ายลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ไม่ได้ต้องการเล่นงานเขาโดยตรง แต่กำลังเล็งเป้าหมายมาที่เพลงเพลิน และจากจำนวนภาพที่พบก็ชัดเจนว่ามีคนติดตามความเคลื่อนไหวของเธอมาระยะหนึ่งแล้ว
“แล้วเรื่องคนที่ติดต่อซื้อข้อมูลล่ะ”
“ยังไม่มีความคืบหน้าครับ แต่ผมคิดว่าสองเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกัน”
“กูก็คิดแบบนั้น” เซนตอบก่อนจะเก็บภาพถ่ายกลับเข้าไปในซองเอกสาร เขาไม่ชอบสถานการณ์ที่ตัวเองไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เพราะนั่นหมายความว่าไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
“คุณเซนครับ ผมว่าเราควรเพิ่มคนดูแลคุณเพลงอีกหน่อยนะครับ ถ้าพวกมันกล้าตามมาถึงคลับแบบนี้ ผมกลัวว่าจะมีเรื่องตามมา”
“กูสั่งเพิ่มคนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ดูเหมือนจะยังไม่พอ” เซนตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เขาไม่คิดว่าจะมีใครกล้าตามถ่ายภาพคู่หมั้นของตัวเองทั้งที่รู้ว่ามีบอดีการ์ดคอยดูแลอยู่
“ครับ ผมจะจัดการให้รัดกุมกว่านี้”
“แล้วก็อย่าให้เพลงรู้เรื่องภาพพวกนี้เด็ดขาด กูไม่อยากให้เธอต้องมานั่งกลัวว่าจะมีใครตามอยู่ตลอดเวลา”
“เข้าใจครับ”
เซนพยักหน้ารับก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ เขารู้ดีว่าหากเพลงเพลินทราบเรื่องทั้งหมด เธอคงไม่สามารถใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยได้อย่างสบายใจเหมือนเดิมอีก และเขาก็ไม่อยากให้เรื่องอันตรายเหล่านี้เข้ามารบกวนชีวิตที่เธอตั้งใจรักษาเอาไว้
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้คนพวกนั้นเข้ามาใกล้เธอได้อีก
“คืนนี้มึงกลับไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย พรุ่งนี้กูต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร”
“ครับคุณเซน”
คีรินรับคำสั่งก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป เหลือเซนนั่งอยู่กับภาพถ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบภาพหนึ่งขึ้นมาดูอีกครั้ง เป็นภาพของเพลงเพลินกำลังเดินอยู่ภายในมหาวิทยาลัยโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนแอบถ่ายภาพของเธอเอาไว้
ชายหนุ่มมองภาพนั้นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะวางมันลงแล้วกำมือแน่น เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งชายคนนั้นมา แต่หากอีกฝ่ายคิดจะใช้เพลงเพลินเป็นเครื่องมือต่อรอง หรือพยายามพาตัวเธอไปจริง ๆ เขาก็ไม่มีทางยอมแน่นอน
“ข้ามศพกูไปก่อนเถอะ”
เซนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะเก็บภาพถ่ายทั้งหมดเข้าแฟ้มเอกสาร เขารู้แล้วว่าครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ และหากยังปล่อยให้คนพวกนั้นเคลื่อนไหวต่อไปโดยไม่ทำอะไรสักอย่าง เพลงเพลินอาจตกอยู่ในอันตรายมากกว่าที่คิด
ไม่ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะเป็นใคร เขาก็ต้องหาตัวให้เจอก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
