บทที่ 7 Chapter 6

"อ๊าย... น้ำมันกระเด็น กริ๊ดดด"

บอสนายถอนหายใจออกมากอดอกมองหญิงสาวที่ตอนนี้ร้องลั่นห้องครัวในขณะที่กำลังใส่หมูลงไปในน้ำมัน มือขวาถือตะหลิวมือซ้ายถือฝาหม้อ

"ไอ้น้ำมันบ้า! กระเด็นทำไม"

"ดีๆหน่อยพีพี มานี่มาทำเอง"

เขาแย่งตะหลิวในมือเธอมาก่อนจะค่อยๆผัดหมูอย่าไม่เร่งรีบ หญิงสาวหลบอยู่หลังชายหนุ่มอย่างระแวง ตอนนี้น้ำมันไม่กระเด็นแล้วจากนั้นเขาก็ใส่ไข่ใส่ผักไปผัดรวมกันจากนั้นก็ปรุงรสให้อร่อยแล้วใส่ข้าวทีหลัง

"ทำไมไม่ใส่ข้าวก่อนแล้วปรุงคะ"

"แล้วแต่ถนัดมั่ง ผมถนัดแบบนี้แหละถ้าใส่ข้าวไปก่อนแล้วปรุงรสชาติมันจะไม่ทั่ว ไม่รู้นะผมคิดเอง"

"อ่อ อย่างนี้นี่เอง"

พีพียิ้มออกมาก่อนจะทำจมูกฟิตๆแล้วยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น กลิ่มหอมดูดีมาก

"น่ากินจัง"

"เอาจานมาสิ"

พีพีวิ่งไปหยิบจานมาสองใบ เขาตักข้าวผัดใส่จานแล้ววางไข่ไว้ข้างบน ทั้งสองคนไปนั่งทานที่โต๊ะอาหาร หญิงสาวสูดกลิ่มหอมของข้าวผัดก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เธอใช้ช้อนตักชิมดูก่อนจะร้องว้าวออกมา

"ว้าว ฝีมือดีอ่ะอร่อยมาก"

"แล้วจำได้มั้ยว่าใส่อะไรไปบ้าง"

พีพีนิ่งคิดซักพักก่อนจะค่อยๆไล่ทีละอย่าง

"อืม... น้ำมัน หมู ไข่ ผัก ปรุงด้วยซอสอะไรซักอย่างเนี่ยแหละค่ะจำชื่อไม่ได้ แล้วก็ซีอิ๊วขาวที่ไม่ใช่สีขาว"

บอสนายหลุดขำออกมาจนเกือบสำลักเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น จะใสซื่อไปไหนเนี่ยเด็กคนนี้

"แล้วก็รสดีรึเปล่าคะ ที่มันเป็นผงอ่ะ"

"อืม ใส่นิดเดียวพอนะไม่ต้องเยอะ น้ำตาลนิดหน่อยก็อร่อยแล้ว"

"อ่อ เคค่ะจำได้ล่ะ"

พีพียิ้มออกมาก่อนจะตักข้าวผัดทานต่อ บอสนายมองหญิงสาวอย่างเอ็นดู ถ้าแบบนี้เธอเป็นคนน่ารักมากเลยนะไม่แปลกใจที่บอกว่ามีคนมาจีบเยอะเพราะหน้าตาสวยแถมยังใสๆตามวัยอีก การแต่งตัวก็ดูดีแต่งธรรมดายังดูหรูเลย

"เอาน้ำเย็นมั้ยคะ"

"อืม เอามาสิ"

พีพีลุกขึ้นไปหยิบน้ำเย็นมาให้ชายหนุ่ม ทั้งสองคนนั่งทานข้าวด้วยกันจนอิ่มหญิงสาวก็ถือจานไปล้างทันที

"เคยล้างจานใช่มั้ย..."

"เคยสิคะอย่าดูถูกพีพีสิ"

หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาก่อนจะล้างจานอย่างคล่องแคล่ว คนเรามันก็ต้องมีที่ทำเป็นบ้างสิถึงจะทำอาหารไม่เป็นแต่ก็พอล้างจานเป็นนะ

"ถือว่ามีความดีเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย"

"ชิ! ใครจะเก่งไปทุกอย่างเหมือนบอสนายล่ะ"

"ประชดเก่ง หึ"

เขาเดินไปดูความเรียบร้อยในห้อง ถือว่าสะอาดกว่าตอนที่เขาอยู่อีก เป็นผู้หญิงที่สวยและรักสะอาดแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย

"สำรวจอะไรคะ พีพีไม่ทำห้องรกหรอกน่า พีพีเป็นคนสวยและรักสะอาดมาก"

"จ้ะแม่คนสวย ผมจะกลับแล้วนะพรุ่งนี้ต้องมารับอยู่มั้ย"

"มาค่ะมาทุกวันเลยนะ พีพีไม่อยากนั่งแท็กซี่อ่ะมันแพงเปลืองเงิน"

หญิงสาวบ่นออกมาไม่จริงจังนัก เขามองเธอก่อนจะเอ่ยออกมา

"งั้นพรุ่งนี้ลองนั่งรถเมล์ไปทำงานสิ มีเพื่อนนั่งไปด้วยเยอะนะประหยัดด้วยตกลงตามนี้นะ"

เขาอมยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันที หญิงสาวมองตามก่อนจะโวยวายออกมาเสียงหลง

"อร๊าย! คนสวยอย่างพีพีจะไปนั่งรถเมล์ได้ยังไง บอสนายต้องมารับพีพีนะ อร๊าย! บอสนาย"

เขาไม่สนใจเดินออกไปเลย พีพีดีดดิ้นไปมาอย่างขัดใจ ถ้าพรุ่งนี้ไม่มารับนะจะไปลาออกแล้วไปทำงานที่อื่นแล้ว ไม่ต้องมาง้อเลยด้วย

"ชิ! ถ้าไม่มารับนะน่าดูเลย"

หญิงสาวปิดประตูห้องก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน เธอมองของแบรนด์เนมที่เหลืออยู่ของตัวเองก่อนจะนั่งคิดว่าควรจะขายทิ้งไปดีมั้ย อย่างน้อยเธอจะได้มีเงินมาเก็บไว้กับตัวเอง อีกอย่างถ้าที่บ้านขาดการติดต่อกับเธอแบบนี้คงไม่ช่วยเหลือเธออีกแล้วล่ะ

"เฮ้อ! ต่อจากนี้ไปคงต้องช่วยเหลือตัวเองแล้วล่ะมั่งเนี่ย"

เธอมองกระเป๋าของตัวเองก่อนจะเก็บไว้ตามเดิม ตัดใจขายไม่ลงหรอกคงต้องใช้เงินอย่างประหยัดอย่างที่บอสนายบอก อนาคตถ้ามีประสบการณ์ทำงานเธอค่อยไปสมัครงานที่อื่นไม่อย่างนั้นก็ไปทำงานต่างประเทศไปเลย ไหนๆก็ไม่มีใครสนใจเธอแล้วนี่จริงมั้ย...

หลังจากที่บอสนายกลับมาถึงที่บ้าน คุณแม่ก็ชวนลูกชายคนเดียวของบ้านทานข้าว เขาส่ายหน้าทันทีเพราะทานกับพีพีมาจนอิ่มแล้ว

"ผมกินมาแล้วครับแม่ ตามสบายเลย"

"ไปกินอะไรมาแปลกนะเรา อ่อ แม่จะบอกว่าลูกสาวของอาเดชากลับมาแล้วนะ ไว้เราหาโอกาสไปทานข้าวกับครอบครัวนั้นจะได้สานความสัมพันธ์กันไง"

บอสนายถอนหายใจออมาอย่างเซ็งๆ จับคู่ให้เขาอีกแล้วสินะ นี่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้คนเป็นแม่เข้าใจว่าที่เขาโสดไม่ใช่เพราะไม่มีใครเอา แต่เพราะเขายังไม่พร้อมต่างหาก

"ผมไม่สานความสัมพันธ์หรืออะไรทั้งนั้นแหละ ถ้าผมจะมีเมียซักคนผมหาเองครับแม่ไม่ต้องหาให้"

"แต่ว่าน้องเค้า..."

"แม่ครับ"

เขาเอ่ยออกมาเสียงต่ำ คุณหญิงแม่ถอนหายใจออกมาก่อนจะปล่อยให้ลูกชายขึ้นไปพักผ่อนข้างบน

"งั้นลูกไปพักผ่อนเถอะ แม่จะไปกินข้าวกับพ่อเค้า"

"ทานให้อร่อยนะครับ"

เขาเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นไปในห้องนอนของตัวเอง แม่ไม่มีทางหยุดแน่นอนยังต้องมีความพยายามจะจับคู่ให้เขาอีกเรื่อยๆ แต่ว่าข้อดีของบ้านนี้คือถึงท่านจะทำแบบนั้นแต่เอาเข้าจริงถ้าเขาไม่เอาท่านก็ทำอะไรไม่ได้ บ้านนี้ไม่มีใครสามารถบังคับเขาได้..

เช้าวันต่อมา...

วันนี้เขาขับรถมาทำงานเองเพราะผู้ช่วยต้องไปดูสาขาต่างจังหวัด เมื่อขับรถมาถึงที่ทำงานก็จอดรถแล้วเดินขึ้นไปในห้องทำงานของตัวเอง

"สวัสดีค่ะบอสนาย"

"สวัสดีครับ พีพีมาหรือยัง"

"ยังไม่เห็นเลยนะคะ"

เขานิ่วหน้าอย่างประหลาดใจ นี่มันแปดโมงกว่าแล้วทำไมเธอถึงยังไม่มาอีก หรือว่ารอเขาไปรับที่คอนโด... เขาเดินกลับไปทางเดิมก็เจอหญิงสาวเดินหน้างอง้ำเข้ามาทันที พีพียกมือไหว้ชายหนุ่มไม่พูดอะไรก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไปทันที ชายหนุ่มมองตามอย่างสงสัยเขาเดินตามเธอเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

"พีพีเอาเอกสารไปแปลให้หน่อยสิ"

หลังจากที่เธอเปิดคอมพิวเตอร์เสร็จก็ลุกขึ้นมาหยิบเอกสารที่เขาส่งให้ไม่ตอบไม่ถามรายละเอียดซักอย่าง ท่าทางจะงอนเขาแน่ๆที่ไม่ยอมไปรับนะ

"พีพีดื่มกาแฟมั้ย"

"ไม่ค่ะ"

"งั้นเค้กป่ะ"

"ไม่ค่ะ"

"งั้นน้ำผลไม้มั้ย"

"ไม่ค่ะ"

แบบนี้ชัวร์แน่นอน ถามคำตอบคำแบบนี้งอนแน่ๆ ถ้าเป็นปกติจะต้องบ่นนั่นนี่ถามไม่หยุด แล้วคือเขาจะต้องง้อเธอเหรอ... มันใช่หน้าที่เขาหรือไงที่ต้องไปรับพนักงานอ่ะ มางอนเขาแบบนี้ใช่เรื่องเหรอไง

"งอนผมเหรอที่ไม่ไปรับ"

"เปล่านี่คะ"

"เฮ้อ!"

<~~~~~~~~~>>>>>>

ง้อเถอะน้อนงอนแล้ว 😅😅😅

อีพี่ก็บอกว่าให้นั่งรถเมล์ไปเอง น้อนคงคิดว่าพูดเล่นรึเปล่า 😆😆😆