บทที่ 3 แม่ไม่ปลื้ม
วันหยุดสุดสัปดาห์...
ช่วงเวลาที่ใครหลายคนต่างนัดคนรักไปออกเดตหรือใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุข แต่สำหรับเชอรีน ‘แฟน’ เป็นคำที่มีไว้เพียงแค่ในนามและบนเตียงเท่านั้น
ในขณะที่ทิศเหนือกำลังสวมบทบาท ‘หัวหน้าครอบครัว’ ที่แสนดี พาลูกสาวและอดีตภรรยาไปเที่ยวเล่นกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
ตัดภาพมาที่เธอ... คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนปัจจุบัน กลับต้องมานั่งแห้งเหี่ยวระบายความช้ำรักให้เพื่อนสนิทฟังในร้านกาแฟเล็ก ๆ หลังมหาวิทยาลัย
“อีกแล้วเหรอ? มึงยอมได้ไงวะรีน” พิ้งกี้ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะจนถ้วยกาแฟสะเทือน
“เบาหน่อยมึง คนมองทั้งร้านแล้ว” เชอรีนรีบปราม แต่ในใจเธอก็อยากจะตะโกนออกมาดัง ๆ แบบนั้นเหมือนกัน
“จะไม่ให้ขึ้นได้ไง เพื่อนกูใจกว้างเป็นมหาสมุทรเกินไปแล้วนะ” พิ้งกี้ยังไม่หยุดฟิวส์ขาด “ค้างคืนนะมึง! คำว่า ‘เพื่อลูก’ มันเป็นยันต์กันหน้ามืดได้ตลอดไปเหรอวะ”
“เป็นกูไม่ยอมแน่” ส้มเสริมทัพด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เด็กห้าขวบจะไปรู้อะไร ถ้าผู้ใหญ่เขาจะ ‘ทบทวนความหลัง’ กันขึ้นมา ถ่านไฟเก่ามันจุดติดง่ายกว่าเตาแก๊สอีกนะมึง ระวังเหอะ... สักวันเขางอกไม่รู้ตัว”
“แล้วจะให้กูทำไงล่ะ พูดกี่ทีเขาก็หาว่ากูไม่เชื่อใจ หาว่ากูงี่เง่าไม่มีเหตุผล” เชอรีนพึมพำพลางคนช้อนในแก้วกาแฟอย่างเลื่อนลอย “เขาบอกว่าทำเพื่อลูก... คำนี้คำเดียว กูพูดอะไรต่อได้อีกวะ?”
“กูถึงบอกไงว่ามึงต้องคุยให้เด็ดขาด จะเจ็บหรือจะจบก็ต้องเลือก อย่าปล่อยให้ตัวเองเป็นแค่ ‘ของแก้เหงา’ ระหว่างที่เขาไม่มีทริปครอบครัวแบบนี้”
เชอรีนเม้มปากแน่น คำเตือนของเพื่อนดังวนอยู่ในหัวตลอด เธอตั้งใจว่าเมื่อเขากลับมา เธอจะเคลียร์เรื่องนิราให้จบสิ้นเสียที
แต่ทว่า... ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรกในรูปแบบของคำสั่งที่ขัดไม่ได้
‘พรุ่งนี้ไปเจอแม่พี่กันนะ’
บรรยากาศภายในห้องอาหารส่วนตัวของภัตตาคารจีนสุดหรูนั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ เชอรีนได้แต่นั่งตัวลีบเกร็ง พยายามปั้นหน้ายิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิตให้กับผู้หญิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
คุณนายฉัตรฉาย แม่ของทิศเหนือ... ผู้หญิงที่แค่ปรายตาก็มองเห็นถึงยอดเงินในบัญชีธนาคารของคนอื่น
“แล้วตอนนี้... ใครเป็นผู้ปกครองหนูอยู่จ๊ะ?” น้ำเสียงเรียบเรื่อยถามขึ้นหลังจากได้รับรู้ประวัติครอบครัวของเชอรีนที่ดูจะ ‘ว่างเปล่า’ เกินกว่าที่คุณนายจะรับได้
“ตอนนี้หนูเหลือคุณน้าเป็นญาติเพียงคนเดียวค่ะ น้าเลี้ยงหนูมาตั้งแต่แม่เสีย แต่ตอนนี้ท่านอยู่ต่างประเทศกับสามีค่ะ”
“อ้อ... งั้นอยู่คนเดียวคงเหงามากสินะ ถึงได้รีบร้อนมาอยู่กินกับตาเหนือ”
คำพูดที่ดูเหมือนจะเห็นใจ แต่แฝงไปด้วยการจิกกัดเรื่องการ ‘ชิงสุกก่อนหาม’ ทำให้เชอรีนหน้าร้อนผ่าว คุณนายฉัตรฉายจิบน้ำชาอย่างใจเย็น แววตาที่มองมานั้นชัดเจนว่าเธอมองเห็นเชอรีนเป็นเพียง ‘ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า’ ที่จ้องจะเกาะลูกชายของเธอกิน
“แล้วเรื่องค่าใช้จ่าย... ค่าเทอมมหาวิทยาลัยเอกชนที่หนูเรียนอยู่ ใครเป็นคนจัดการให้ล่ะจ๊ะ?”
“ผมจัดการให้น้องเองครับแม่” ทิศเหนือออกรับแทนทันที
คุณนายฉัตรฉายหัวเราะในลำคอเบา ๆ “แหม ชีวิตเธอนี่สบายจังเลยนะ ไม่ต้องทำการทำงานอะไร ก็มีเงินใช้ มีกระเป๋าแบรนด์เนมถือ... วาสนาดีจริง ๆ”
เชอรีนกำมือแน่นใต้โต๊ะ คำพูดที่ดูผู้ดีแต่เหยียดหยามกันทุกประโยคเริ่มทำให้อะดรีนาลีนในตัวเธอพุ่งพล่าน เธอไม่ใช่นางเอกละครหลังข่าวที่จะยอมให้นั่งด่าฝ่ายเดียว
“ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะคุณแม่ ที่จริงหนูอยากจะสบายกว่านี้อีกนะ” เชอรีนตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตา
ใจจริงเธออยากจะสวนไปเลยว่า ‘งานหนูก็คือการดูแลลูกชายคุณแม่บนเตียงไงคะ’ แต่ก็ยังพอมีมารยาทเหลืออยู่บ้างเลยเลือกที่จะเงียบไว้
ทิศเหนือสะกิดแขนแฟนสาวถี่ยิบเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่เริ่มแผ่ออกมา แต่เชอรีนกลับสะบัดออกเบา ๆ เธอหันไปมองทิศเหนือที่เอาแต่นั่งเงียบเป็นเป่าสากยามที่แม่ตัวเองดูถูกแฟนสาวที่เขาบอกว่า ‘รัก’
“ผมว่าเราเริ่มทานข้าวกันเถอะครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน” ทิศเหนือรีบตัดบทเมื่อเห็นท่าไม่ดี
เขารู้ดีว่าแม่ของเขาต้องการผู้หญิงที่ ‘เหมาะสม’ เหมือนกิ่งทองใบหยก ไม่ใช่เด็กสาววัยรุ่นที่อายุห่างกันหลายปี แถมยังมีปูมหลังที่ดูจะ ‘พึ่งพา’ เขาไปเสียทุกเรื่องในสายตาผู้ใหญ่
มื้ออาหารที่หรูหราที่สุดในชีวิตของเชอรีน กลับกลายเป็นมื้อที่ขมปร่าและกลืนยากที่สุด... เธอเริ่มมองเห็นความจริงที่แฝงอยู่ในกรงทองแห่งนี้ชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่าถ้าเธออยากจะอยู่ที่นี่ เธอต้องยอมถูกเหยียบย่ำ หรือไม่ก็ต้อง ‘ร้าย’ ให้มากกว่าคนพวกนี้เท่านั้นเอง
วันต่อมา...
ทิศเหนือต้องเลิกงานเร็วกว่าปกติเพื่อบึ่งรถกลับไปยัง ‘บ้านใหญ่’ ตามคำสั่งประกาศิตของคุณนายฉัตรฉาย เขาเดาได้ไม่ยากว่า ‘เรื่องสำคัญ’ ที่มารดาอ้างนั้นคือเรื่องอะไร อาการของคุณแม่เมื่อวานนี้ฟ้องชัดเจนว่าท่านไม่ปลื้มเชอรีนอย่างรุนแรง และท่านคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉย ๆ แน่
“ฉันเคยบอกแกกี่ครั้งแล้วทิศเหนือ... จะเลือกผู้หญิงมาเป็นคู่ชีวิต ทำไมไม่หัดดูให้มันดี ๆ หน่อย”
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน คุณนายฉัตรฉายก็เปิดฉากโจมตีโดยไม่รอกล่าวทักทาย ร่างสง่าในชุดผ้าไหมนั่งหลังตรง แววตาคมกริบจ้องมองลูกชายอย่างคาดคั้น
“เชอรีนไม่ดีตรงไหนครับแม่ หรือเพียงเพราะเธอไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองเหมือนคนอื่น”
“ก็นั่นแหละคือปัญหา!” คุณนายฉัตรฉายตวาดเสียงแข็ง “เด็กนั่นมันจ้องจะปอกลอกแก เงินทองที่พ่อแกสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ฉันจะไม่ยอมให้มันหมดไปกับผู้หญิงที่จ้องจะรวยทางลัดคนนี้เด็ดขาด!”
“เธอไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับแม่...”
“ทำไมจะไม่ใช่! ยายน้ำหนึ่งบอกแม่หมดแล้ว ว่าเห็นเด็กนั่นหิ้วกระเป๋าใบละเฉียดแสนไปเรียน ไหนจะค่าเทอม ค่ากินค่าอยู่... แกจะบอกแม่ไหมว่าทุกบาททุกสตางค์นั่นไม่ใช่เงินแก?”
ทิศเหนือชะงักไปครู่หนึ่ง เขาตวัดสายตาคมปลาบมองไปยัง ‘น้ำหนึ่ง’ น้องสาวคนเล็กที่นั่งกินผลไม้อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้าน
“อะไรคะพี่เหนือ... หนึ่งก็แค่พูดตามที่เห็น” น้ำหนึ่งไหวไหล่ จีบปากจีบคอเล่าต่อ “ก็ความจริงทั้งนั้นนี่คะ ก่อนจะมาเจอพี่เหนือ ผู้หญิงคนนั้นยังเป็นแค่เด็กเชียร์เบียร์ในร้านเหล้าอยู่เลย แต่พอมาคบกับพี่ปุ๊บ จากพนักงานก็กลายเป็นคุณหนูขึ้นมาทันที ใช้ชีวิตหรูหรา กินเที่ยวสบายใจ... ถ้าไม่เรียกว่าเกาะพี่กิน จะให้เรียกว่าอะไรคะ?”
คำพูดของน้องสาวเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ คุณนายฉัตรฉายยิ่งโกรธจนตัวสั่น ท่านมองว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่สานต่อธุรกิจโรงแรมพันล้าน กำลังทำตัวเป็น ‘สายเปย์’ ให้กับปลิงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อ
“ผมให้เธอด้วยความเต็มใจครับ” ทิศเหนือตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น
“แกอย่าโง่นะตาเหนือ!” มารดาแผดเสียง “คนทำงานหนักอย่างแก จะเอาเงินไปให้คนอื่นผลาญเล่นเหมือนเศษกระดาษได้ยังไง?”
“เชอรีนไม่ใช่คนอื่น... เธอเป็นแฟนผม และผมก็รักเธอ”
“รักได้ก็เลิกรักได้!” คุณนายฉัตรฉายยื่นคำขาด “ขนาดยัยนิราที่คบกันมานาน แต่งงานมีลูกด้วยกัน แกยังตัดใจเลิกได้เลย นับประสาอะไรกับเด็กมหาวิทยาลัยธรรม ๆ คนหนึ่ง... แกจะคบไว้แก้เหงาฉันไม่ว่า แต่ถ้าคิดจะเอามาเชิดหน้าชูตาเป็นเมียออกหน้าออกตา อย่าหวังว่าฉันจะยอม!”
“แต่ผม...”
“ไม่มีแต่! เลิกได้เลิกซะทิศเหนือ ถ้าแกจัดการเองไม่ได้... แม่จะใช้วิธีของแม่จัดการให้เอง!”
เสียงคำสั่งสุดท้ายของมารดายังคงดังก้องอยู่ในหัวตลอดทางที่ทิศเหนือขับรถกลับคอนโดฯ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความตึงเครียด ความรักครั้งนี้ดูจะมีอุปสรรคชิ้นใหญ่กว่าที่เคยเจอ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่คุณนายฉัตรฉายออกตัวกีดกันอย่างชัดแจ้งเพียงเพราะเรื่อง ‘ฐานะ’ และ ‘ปูมหลัง’
จะทำยังไงให้แม่ยอมรับเชอรีน... หรือเขาควรจะปกป้องเธอมากกว่านี้?
ความคิดมากมายตีกันนัวเนียจนกระทั่งรถหรูเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดฯ ทิศเหนือดับเครื่องยนต์และกำลังจะก้าวลงจากรถ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน
เขากดรับสายด้วยความเหนื่อยล้า แต่เพียงไม่กี่วินาทีที่ได้ฟังปลายสายพูด แววตาของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดและสับสน
ทิศเหนือรีบสตาร์ทเครื่องยนต์ใหม่ เขาเข้าเกียร์และเหยียบคันเร่งพารถทะยานออกจากคอนโดฯ ไปอีกครั้งทันที...
