บทที่ 10 จดทะเบียนสมรส

"ขอโทษที่ช้าค่ะ" ฉันพูดจบคนที่ชะงักมองฉันนิ่งเหมือนจะรู้สึกตัว เขาผละสายตาออกแล้วคลี่ผ้ากันเปื้อนไว้บนตัก ในขณะที่ฉันได้แต่ยืนเชยชมความอลังการของอาหารเช้าในบ้านหลังโต ทั้งอาหารเช้าแบบไทยและฝรั่งมีให้เลือกหลายอย่าง ตัดภาพมาที่ฉันแค่ขนมปังคาบไปกินระหว่างทางก็หรูมากพอแล้ว

"จะยืนอีกนานไหม?" เขาเอ่ยโดยที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ