บทที่ 20 ของของฉัน NC20+

บนโต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบงันเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ปลายฝนก้มหน้าก้มตาทานข้าวโดยไม่คิดจะเงยหน้ามองดีแลนเลยสักนิดเดียว เธอเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ ไม่อยากนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ สายตาของดีแลนมองเธออยู่ตลอดเวลา แม้เขาจะทานเสร็จแล้วแต่ก็ไม่ยอมลุกออกไปเพราะมัวแต่จดจ้องไม่วางตา

"ขาหายสั่นหรือยัง"

แค่ก ๆ...