บทที่ 12 ไม่ลองไม่รู้...

"ชะเง้อจนคอจะหลุดแล้วนารา...มองหาใครกันเรา" ปุยนุ่นเปล่งถามร่างเล็กที่ตั้งแต่เปิดร้านมาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวลุกลี้ลุกลนอย่างบอกไม่ถูกเพราะมัวแต่มองไปทางประตูร้านกาแฟราวกับรอการปรากฏตัวของใครบางคนมาทั้งวัน

"ป เปล่าค่ะ ไม่ได้รอใคร..." เธอตอบเสียงอึกอักละสายตาไปจากประตูกระจกกลับมาทำงานของตัวเอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ