บทที่ 30 ไม่ได้โง่

พรึ่บ!

"โอ้ย!...แขนขาหมดแรงแล้ว" ข้าวฟ่างล้มตัวนั่งลงด้านข้างคนตัวเล็กฟุบหน้าลงกับโต๊ะของโรงอาหารพร้อมกับเอ่ยเสียงอ่อยด้วยท่าทีที่หมดแรง

"รับน้องมาเหรอ?"

"อือ...เรียนเสร็จยังต้องมารับน้องอีก ฉันอยากจะบ้า"

"หึ แล้วทำไมมึงไม่เดินออกมาจากวงเลย กูเชื่อว่าคนแบบมึงทำได้" คานะเอ่ยตอบ ถึงจะรู้จักไม่นานแต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ