บทที่ 39 กว่าจะหายโง่

"ขอบคุณค่ะ ขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะ อย่าขับซิ่งมาก"

"เป็นห่วงพี่เหรอ?"

"ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว เดี๋ยวหนูไม่มีราชรถมารับมาส่งทุกวันแบบนี้สิคะ"

"หึ พี่เต็มใจเป็นราชรถมารับมาส่งเราทั้งชีวิตเลยนะ" เรียวปากหนาหยอดคำหวานผ่านหมวกกันน็อกที่สวมใส่ ก่อนที่จะส่งสายตาหวานซึ้งให้คนตัวเล็กที่เขาเต็มใจมาส่งอยู่หน้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ