บทที่ 11 อยากจบ ก็จะจบ

บทที่ 11

ภีมนั่งกุมหน้าผากเฝ้ามองร่างบางที่นอนร้องไห้อยู่อีกหลายชั่วโมง จนเริ่มเย็น...เลยกำหนดเวลาที่เขาตั้งใจจะขับรถกลับไปเรียนอยู่พอสมควร

“มะลิ...ลุกไปกินข้าวก่อน ค่อยกลับมานอนต่อ”

ภีมเอ่ยบอกคนที่ยังมีเสียงสะอื้นอยู่บ้าง

มะลิรับรู้มาตลอดว่าเขายังคงอยู่ด้วยกันในห้อง ไม่ยอมก้าวออกไปไหน

ในหลายชั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ