บทที่ 13 11 | ออกไป
11
ออกไป
กว่าจะจบกิจกรรมรักปาไปเข้าไปช่วงเย็น พลอยไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่ามันสิ้นสุดตรงไหน จำได้เเค่ว่า…
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” เสียงครางของเธอที่เริ่มเเหบเเห้ง ปากสวยอ้าค้างพอๆกับขาของเธอที่กำลังถูกตอกอัดเเก่นกายใหญ่ใส่ในร่องคับเเน่น
“มันชิบ!”
ปึก ปึก
“อ่า” ความเสียวทำให้ทั้งคู่ลืมป้องกัน…
—————xxx—————
ภายในห้องนอนขนาดใหญ่เเอร์ยังคงทำงานต่อเนื่องจนความเย็นของมันตกกระทบผิวกายขาวละเอียด หลังจากจบกิจกรรมรัก หญิงสาวก็ไม่ได้มีอะไรห่อหุ้มร่างกายเเม้เเต่ผ้าห่ม สภาพเตียงผ้าปูสีดำยับยู่ยี่ตามผ้ามีวงสีขาวหลายจุด
“อือ…หนาวจัง” มือบางลูบเข้าที่ต้นเเขนของตัวเองทั้งสองข้าง เพียงเเค่ขยับตัวความรู้สึกเจ็บก็แล่นเข้ามาอีกครั้ง เปลือกตาของเธอเปิดขึ้นมามองไปรอบๆห้องที่เธอนอนค้างมาเเล้วหนึ่งคืน ความเงียบสงัดมีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศ ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่อยู่
“…โอ๊ย..ทั้งเจ็บทั้งปวด” เรียวขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
“ไปไหนของเขานะ…” นาฬิกาติดผนังเเสดงให้เห็นว่าตอนนี้เวลาเที่ยงตรง ชายหนุ่มน่าจะออกไปทำธุระหรือไม่ก็ไปกินข้าว
“อาบน้ำก่อนค่อยไป”
“เขาคงยังไม่มาหรอกมั้ง” เพราะคำพูดของเขาดูเหมือนจะไม่อยากให้เธอเข้ามาในห้องนี้ อาการหวงห้องของเขามันแสดงออกมาชัดเจนเเต่ทว่าสภาพเธอตอนนี้มันไม่ไหวจริงๆ
ซ่า ซ่า ซ่า~
รอยจ้ำสีเเดงไม่ต่ำกว่าสิบรอย รอยนิ้วมือทั่วร่างกายบ่งบอกว่าทั้งเขาเเละเธอควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย
“นายนี่กินดุชะมัด” เเชมพูเเบรนด์ดังของผู้ชายชโลมกายสาวกลิ่นหอมนี้ที่เธอได้กลิ่นมาจากตัวเขา หลังจากอาบน้ำเสร็จพลอยจัดการเเต่งตัวในห้องน้ำนี้ด้วยความละเมียดละไมเพราะเดิมทีเธอเป็นคนรักสวยรักงามตามนิสัย
เมื่อจัดการตัวเองเสร็จหญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี พร้อมกับประตูอีกด้านนึงเปิด
แกร็ก แกร็ก
ประตูทั้งสองบานเปิดพร้อมกัน พลอยยิ้มให้อีกคนที่เข้ามาในห้อง ส่วนอีกคนเมื่อยังเห็นอีกคนอยู่ก็พ่นลมหายใจออกมาทันที
“ทำไมยังอยู่”
“คะคือฉันเเค่รู้สึกเหนี่ยวตัว เลยอาบน้ำ” คำพูดของเขาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหุบลงทันที
“อาบเสร็จก็ออกไป”
“ฉันไม่ชอบให้ใครค้างที่นี่” เบนซ์กลับมาจากบ้านเพราะพ่อของเขาตาม นอกจากจะได้ความเครียดกลับมาเเล้วพอมาเจอหน้าหญิงสาวพลันให้เขาฉุนเฉียวมากกว่าดื่ม ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องครัวขนาดใหญ่อุปกรณ์ต่างๆใหม่เอี่ยมเพราะเจ้าของห้องไม่เคยเเตะต้องอะไรเลย นอกจากเเก้วเหล้าเเละตู้เเช่เย็น
“…” พลอยรู้สึกตัวเองเหมือนเป็นอากาศจึงเดินออกไปที่ประตู ขณะที่กำลังจะจับกลอน
“เดี๋ยว” พลอยเผลอยิ้มออกมาก่อนจะหันหน้ากลับไป ร่างสูงถือไวน์ ส่วนมืออีกข้างถือถุงสีขาวขุ่นพร้อมกับยื่นมาให้เธอ
“ฉันไม่ได้ป้องกัน”
“เเละเธอก็คงไม่ได้อยากท้องหรอกใช่ไหม” พอชายหนุ่มเอ่ยออกมาเเบบนี้ พลอยพยักหน้าเข้าใจทันที
“อืม ฉันไม่ได้อยากท้องหรอก” มือบางรับถุงนั้นมาพร้อมกับเดินออกจากคอนโดเเห่งนี้ทันที โดยมีเสียงทุ้มตะโกนตามหลัง
“รถคุณจอดอยู่ล็อบบี้!”
ฉันเดินออกมาด้วยอาการนอยแปลกๆของตัวเอง ท่าทางหมางเมินนั้นทำให้ฉันรู้สึกอยากเอาชนะเขาให้ได้ ผลักไสไล่ส่งเธอดีนัก
รถสปอร์ตคันโปรดจอดอยู่หน้าล็อบบี้มีพนักงานต้อนรับคอยรอเธออยู่ด้านล่าง ฉันรับกุญแจพร้อมกับก้าวเข้าไปในรถขับออกไปทันที ระหว่างขับรถกลับคอนโดตัวเอง สายตาของเธอก็เจอกับถุงขาวขุ่นนั้นอยู่เบาะข้างคนขับ พลอยรีบจอดรถเข้าข้างทาง หยิบถุงนั้นเเกะยาเม็ดเล็กลงพร้อมกับดื่มน้ำตาม ดีที่รถเธอติดน้ำไว้
“กินบ่อยไม่ดี” มือเรียวเคาะพวงมาลัยอย่างใช้ความคิดว่าต้องทำอย่างไรต่อ สายตาสวยดันเหลือบไปเห็นป้ายโรงพยาบาลด้านหน้า
โรงพยาบาลxxx
“สวัสดีค่ะ ไม่สบายตรงไหนคะ”
“ต้องการฉีดยาคุมกำเนิดค่ะ” ฝ่ายประชาสัมพันธ์ยิ้มให้เเต่สายตานั้นบ่งบอกถึงการมองลาบละล้วง เเต่พลอยก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ขอบัตรประชาชนเเละรบกวนกรอกข้อมูลให้ด้วยนะคะ” ฉันยื่นบัตรให้พร้อมกับจรดปากกาเขียนเอกสารตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว ไม่นานฉันก็ได้มาเดินเข้ามานั่งรอหน้าห้องหัตถการ สิ่งหนึ่งที่รับรู้ได้คือสายตาจากคนรอบข้าง
ในระหว่างที่ฉันรอพยาบาลเรียกจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดกล้องถ่ายรูป ทำให้ฉันเบิกตากว้างขึ้นเพราะนอกจากรอยเเดงๆ เเถมเป็นจ้ำช้ำที่คออีก
“เมื่อเช้าฉันว่าฉันเช็คเเล้วนะ” หญิงสาวจึงหยิบเอาคอนซินเลอร์ในกระเป๋่ามาปกปิดเอาไว้
“คุณเเพรพลอยเชิญห้องตรวจหมายเลข 2 ค่ะ”
เมื่อเข้ามาในห้องที่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เป็นเฉพาะทาง ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัว สิ่งที่หน้ากลัวมากที่สุดคือความไม่พร้อมของตัวเองพลาดท้องขึ้นมา…สงสารเด็ก
สำลีจุ่มแอลกอฮอล์เช็ดเข้าที่ต้นเเขนทำให้รู้สึกเย็น สักพักความเจ็บก็เเล่นเข้ามาเพียงเเปบเดียวเท่านั้น
“เสร็จแล้วค่ะ อีก 8 สัปดาห์หมอนัดฉีดต่อเนื่องนะคะ”
หลังจากออกมาชำระเงินเสร็จ เสียงข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
‘เบอร์ของคุณรินครับ 082-xxx-xxxx’
รอยยิ้มพุดขึ้นบนใบหน้าสวย มือเรียวรีบกดเบอร์ตามคนของเธอที่จ้างเพราะพ่อของเธอสั่งให้พี่รินพักงาน เธอรู้สึกผิดที่ต้องมีคนมาเดือดร้อนเพราะเธอ
{สวัสดีค่ะ สายจากใครคะ…คุณเเม่ดูนี่สิคะ} ปลายสายมีเสียงเด็กแทรกเข้ามา
“พลอยเองค่ะ”
{คุณพลอย!}
{คุณพลอยเป็นยังไงบ้างคะ พี่ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณท่านรู้}
“ขอโทษทำไมคะ พลอยสิคะต้องขอโทษ”
“พี่รินพักที่ไหนคะ เดี๋ยวพลอยเข้าไปหาค่ะ”
—————xxx—————
“เรื่องก็เป็นเเบบนี้เเหละค่ะ” รินพูดน้ำเสียงผิดหวังปนเสียใจเพราะเย็นวันนี้ เธอมัวเเต่ห่วงงานทั้งที่เป็นงานไม่เร่งเธอทำจนคุณท่านเข้ามาเจอ
“คุณพ่อนะคุณพ่อ”
“ก็ดีเหมือนกัน พี่ได้มีเวลาอยู่กับลูก”
“พี่รับงานมาทำที่บ้าน เงินจากบริษัทของพลอยในระยะเวลา 10 ปี พี่พอที่จะพาหนูรันจบปตรีได้” เด็กน้อยวัยสิบขวบสวมใส่ชุดบัลเลต์เดินเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมกับยกมือน้อยๆโน้มตัวสวัสดี
“สวัสดีค่ะพี่พลอย”
“สวัสดีจ่ะน้องริน” ฉันเอื้อมมือเข้าไปจับเเขนนุ่มพร้อมกับลูบหัวน้องริน
“งั้นพี่รินมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของพลอยไหม”
“ดะได้สิคะคุณพลอย..” หลังจากทั้งสองตกลงคุยกันเสร็จ
ได้รับประทานอาหารเย็นด้วยกันที่ร้านอาหารหรู ห่างออกจากบ้านขนาดเล็กของพี่รินประมาณ 2 กิโล
หญิงสาวกลับมาถึงคอนโดช่วงประมาณ 1 ทุ่ม จึงเปิดโทรศัพท์ดูรายชื่อข้อความในไลน์ที่มีเพื่อนใหม่เพิ่มเข้ามา ‘Benz’ มือบางกดเข้าไปดูรูปภาพโปรไฟล์ชายหนุ่มใช้รูปสวมใส่สูทบ่งบอกให้รู้ว่าเขาใช้ไลน์นี้ทำงานเพียงเท่านั้น เราทั้งสองเพิ่มเพื่อนรวมถึงเบอร์โทรโดยฉันตั้งชื่อเบอร์ของเบนซ์ว่า ‘คู่นอน’
ฉันจึงกดส่งเเขนข้างที่ฉีดยาคุมไปให้เขาดู
P’Ploy : send photos
P’Ploy : ป้องกันเรียบร้อย
แต่ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ได้อ่านทันที หญิงสาววางโทรศัพท์เสียบชาร์จเเบตก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเพราะพรุ่งนี้เช้าวันจันทร์เธอต้องเข้าไปเรียนรู้งานกับผู้ช่วยคนใหม่ที่เธอรู้สึกว่าไม่ถูกชะตากับคนนี้ยังไงไม่รู้…
