บทที่ 9 7 l ชนเเก้ว
7
ชนแก้ว
เราทั้งสองทานกันเสร็จฉันจึงยกมือเรียกพนักงาน
“เก็บเงินด้วยค่ะ”
“ครับพี่” เด็กผู้ชายเดินเข้ามาพร้อมกับกดเครื่องคิดเลขด้วยความชำนาญ
“112 บาทครับ” ฉันจึงเปิดกระเป๋าแบรนด์ดังหยิบบัตรเครดิตยื่นไปให้
“อะเอ่อ พี่มีเงินสดไหมครับ”
“ร้านผมเล็กนิดเดียวไม่มีไอ ไอ..” พนักงานผู้ชายทำท่าคิดนานอยู่สักพักชายหนุ่มเห็นแบบนั้นจึงหยิบแบงค์สีแดงในกระเป๋าให้จำนวนสองใบให้
“นี่ครับ”
“อ๋อผมนึกออกแล้ว เครื่องรูดบัตร”
“ขอบคุณครับพี่ชาย” พนักงานหัวเราะออกมาพร้อมกับยกมือไหว้โค้งขอบคุณ พลอยเห็นแบบนั้นด้วยความใสซื่อจึงยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยความดีใจ
“ขอบใจนะ ฉันไม่มีเงินสดอะ” เบนซ์ส่ายหน้าทำหน้าบึ้งตึงลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนรถทันที
ระหว่างทางเราไม่ได้มีอะไรพูดกันต่อเพราะไม่กี่เมตรก็ถึงคอนโดของฉันแล้ว
“คุณกลับยังไง”
“ขับรถฉันกลับก่อนได้นะ”
“ไม่จำเป็น” เราทั้งสองลงจากรถ เมื่อเห็นว่าเขานั้นแสดงท่าทีรำคาญเธอมากอยู่หลายครั้ง และตั้งแต่เขาเจอเธอเขาก็ดูหงุดหงิดเป็นพิเศษ เธอจึงเลือกไม่พูดอะไรออกไปอีก มือบางยื่นเข้าไปรับกุญแจรถพร้อมกับเดินเข้าล็อบบี้ไป
“ขอบคุณอีกครั้งละกัน”
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็พบว่าแบตในเครื่องตัวเองหมด เพราะตอนที่เขาเอาไปเปิดจีพีเอสดูทางเป็นเวลานานพอสมควร
“ฉิบ!!!” เขาจึงรีบวิ่งตามหญิงสาวเข้าไปในคอนโด
“คุณ เดี๋ยวก่อน” ร่างบางกำลังรอลิฟท์เมื่อได้ยินเสียงจึงหันกลับมาทันที
“มือถือผมแบตหมด” มือแกร่งแบมือมาตรงหน้าหญิงสาวอย่างกลัวเสียฟอร์ม หญิงสาวที่เห็นแบบนั้นจึงทำเป็นไม่รู้ วางกุญแจรถใส่มือชายหนุ่มตรงหน้าสายตาจ้องมองตาคมอย่างไม่ละสายตาไปไหน จนชายหนุ่มลุกลี้ลุกลนกับสายตาของเธอ
“ขอบใจ พรุ่งนี้จะผมรีบขับมาคืน” หลังจบประโยคเขาไม่รอช้ารีบเดินออกไปทันที
•••
หญิงสาวอาบน้ำชำระล้างร่างกายเรียบร้อย จู่ๆเธอก็เกิดอาการนอนไม่หลับขึ้นมา จึงเดินเข้าไปหยิบชุดที่พ่อเธอดึงฉีกขาดมาทำการปักเย็บใหม่ด้วยมือ ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถซ่อมให้กลับมาใส่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็ยังคงเป็นรูปเป็นร่าง
“อีกนิดเดียว” มือบางหยิบเข็มร้อยด้ายค่อยๆปักอย่างช้า ไม่นานความเหนื่อยล้าก็เข้ามาเยือนแต่ทว่าเธอยังไม่รู้สึกอยากนอนแต่ร่างกายมันฟ้อง พลอยวางชุดเย็บลง ลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัวชงกาแฟดื่มเพื่อให้คาเฟอีนช่วยให้ร่างกายตื่น หญิงสาวเพื่อนค่อนข้างน้อยจะมีเพียงแค่พี่เข็ม และดาวนางแบบประจำชุดเธอ ส่วนเพื่อนเรียนในห้องก็จะเป็นรุ่นน้อง
เธอเรียนซ้ำแค่บางวิชา เธอเรียนเช้าบ้าง เย็นบ้างทำให้ไม่ได้สนใจเรื่องเพื่อนสักเท่าไหร่
หญิงสาวกลับมานั่งเย็บชุดต่อจนเกือบเสร็จ ร่างบางเริ่มปวดเข้าที่หลังจึงฟุบลงนอนทั้งที่ในมือยังถือชุดของตัวเองออกแบบ ตอนแรกก็จะแค่พักสายตา ไม่นานเธอก็ได้เข้าสู่ห้วงนิทราไป
เช้าวันต่อมา
ก็ยังไม่เห็นท่าทีว่าชายหนุ่มจะเอารถมาคืน ด้วยความที่ทั้งสองนั้นไม่ได้มีเบอร์ติดต่อกัน ดีที่วันนี้เป็นวันหยุดเธอจึงสั่งอาหารในแอพเดลิเวอรี่แทน
“ดีนะที่วันนี้ไม่มีอีเว้นท์อะไร”
“ไหนบอกจะเอารถมาคืน คนโกหก”
และวันนี้ทั้งวันหญิงสาวไม่ได้ออกไปไหนเลย ยังดีที่เธอออกมาอยู่ข้างนอกยังมีเวลาได้ทำในสิ่งที่ชอบ วันนี้หญิงสาวตื่นมากิน นอน ออกแบบวนลูบไปจนตอนเย็น และเธอก็ตั้งใจจะออกไปดื่มเหมือนเดิมเพราะวันนี้เธออยากซื้อไวน์หายากตัวนั้นกลับมาด้วย
หญิงสาวกำลังก้มหน้าลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เธอพึ่งกดเรียกผ่านแอพไป แต่ระหว่างที่เธอรอคนขับมารับเสียงแตรรถคุ้นหูทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามอง
ปี๊ด ปี๊ด
“คุณ” กระจกรถเลื่อนลงมา พร้อมกับใบหน้าหล่อของชายหนุ่ม พลอยกำลังงุนงงเพราะคิดว่าเขาจะเอารถมาคืนเธอ
“ขึ้นรถ” หญิงสาวที่กำลังลังเลจนทำให้คนขี้หงุดหงิดเอ่ยเรียกซ้ำ
“ขึ้นรถ!” เพียงเท่านั้นหญิงสาวจึงรีบขึ้นรถตัวเองทันที
“คุณจะพาฉันไปไหน”
“และเธอจะไปไหนละ” นั่นสิ ตานี่ไม่ได้โง่นี่นา วันนี้ฉันและเขาแต่งชุดโทนสีเดียวกันฉันใส่ชุดเดรสสีดำโชว์ร่องอกนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้โป๊จนเกินไป ส่วนคนขับรถของฉันใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมลงสองเม็ดเห็นแล้วเขาก็ดูดีเหมือนกันแฮะ
เราทั้งสองเดินเข้ามา วันนี้ฉันได้นั่งโซนเดิมอีกแล้ว และฉันก็รู้สึกชอบมากด้วย เพราะโต๊ะที่เรากำลังนั่งสามารถมองทุกส่วนของที่นี่ได้
“เอาเตกีล่าค่ะ” พนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์ดวยท่าทีเกร็งแปลกๆ สงสัยจะเกร็งตานี่แน่เลย ชายหนุ่มชอบทำหน้าตึงเครียด
“ของฉันเอาเหมือนเดิม”
“เพิ่มข้าวผัดมาด้วย” ไม่นานเครื่องดื่มของฉันก็ถูกนำมาวางด้วยความรวดเร็วกว่าปกติ ข้าวผัดเมนูธรรมดากลิ่นหอมของมันชวนให้ฉันหิว ด้านข้างข้าวมีแก้วไวน์พร้อมกับไวน์ที่ฉันอยากดื่มและอยากซื้อกลับ
“น่ากินจัง”
“ที่นี่มีข้าวด้วยเหรอ ฉันพึ่งรู้” มือบางกำลังเอื้อมหยิบแก้วเตกีล่ากลับต้องชะงักเพราะโดนดุ
“กินข้าวก่อน”
“คุณสั่งให้ฉันเหรอ”
“อืม คำขอโทษที่ไม่ได้เอารถไปคืน” เพราะว่าพ่อของเขาตามกลับบ้านด่วน ทำให้เขาต้องเลือกคนสำคัญก่อน ทีแรกจะส่งข้อความบอกหญิงสาวแต่เขานั้นก็ไม่มีเบอร์เธอ พลอยพยักหน้าด้วยความดีใจเพราะเธอกำลังหิวข้าวอยู่พอดี ความเค็มพอดีทำให้จานนี้กลมกล่อมไม่นานหญิงสาวจัดการข้าวผัดหมดอย่างไม่ได้แค่ภาพลักษณ์ตัวเอง ซึ่งภาพนั้นทำให้ชายหนุ่มเผลอมองค้างไม่รู้ตัว
“อร่อยมากเลย”
“ที่นี่มีแต่ของอร่อย”
“ฉันอยากกินไวน์นั้นด้วย” ชายหนุ่มมองตามสายตาหญิงสาว เขาจึงหยิบมันมาวางที่หน้าเธอ วันนี้เขาตั้งใจจะขับรถมาคืนเธอแหละ พอมาถึงก็เห็นอีกคนแต่งชุดสวยรอ คงคาดว่าเธอกำลังจะมาคลับของเขาและมันก็เป็นอย่างนั้น
“ของคุณ” ฉันรินใส่แก้วให้เขาและของตัวเอง จากนั้นฉันจึงยกแก้วยื่นเข้าไปหา
“ชนแก้ว”
ปึก~
“รสชาติดีมาก” หญิงสาวตั้งใจมาดื่มฟังเพลงผ่อนคลายเผื่อวันนี้เธอกลับไปจะได้คิดไอเดียชุดใหม่ออก แต่เมื่อหันกลับไปก็พบว่าชายหนุ่มกับเหม่อลอยสวนทางกลับบรรยากาศร้าน
“คุณ”
“เป็นอะไรหรือเปล่า คุณดูเครียดๆนะ” ใช่วันนี้เขาเครียด เขาได้รับงานใหญ่จากคุณพ่ออีกกี่เดือนข้างหน้า อุปสรรคต่างๆทำให้เขารู้สึกท้อแท้ ถึงแม้ว่าภายนอกเขาจะดูเฉยชาก็ตามแต่ลึกๆแล้วเขาแค่ต้องการคนที่เข้าใจเขาบ้าง
“บอกฉันได้นะ”
“ระบายได้”
