บทที่ 10 PART 9 | ไม่มีเหตุผล

PART 9 | ไม่มีเหตุผล

ใบหน้าสวยนั่งทำหน้าคิดหนักมาตลอดทาง พอมาถึงลานจอดรถก็รีบมองสำรวจไปทั่วบริเวณ เพื่อมองหารถยนต์คันหรูที่เธอรู้จักและจำได้ขึ้นใจ

ฟู่ววว~

ฮันน่าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อไม่เห็นรถยนต์คันไหนที่น่าสงสัยเลยสักคัน ก่อนที่เธอจะเดินลงจากรถอย่างอารมณ์ดี

“เป็นอะไรของมึงเนี่ย!” กวินถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ตอนนั่งรถมากับเขายังทำหน้าบูดอยู่เลย

“รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ” ฮันน่ายิ้มให้ก่อนจะเดินนำเข้าไปในผับที่คุ้นเคยอย่างอารมณ์ดี

ส่วนทางด้านมาเฟียหนุ่มที่ไม่อยากจะมา แต่ก็โดนเพื่อนโทรตามและบังคับให้ออกมาเที่ยวเหมือนเคย

“ทำไมกูต้องไป” เคย์สันถามคนในสายที่พยายามพูดให้เขาเปลี่ยนใจอยู่หลายนาที

(วันนี้วันศุกร์นักศึกษาสาวๆ สวยๆ มาเที่ยวกันเยอะ มึงก็ออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง) มาร์คบอกด้วยน้ำเสียงและท่าทางตื่นเต้นเมื่อเขาแอบเล็งสาวสวยเอาไว้แล้ว

“ขอคิดดูก่อน”

เคย์สันไม่อยากจะออกไป แต่พอได้ยินคำว่านักศึกษา ในใจก็แอบคิดไปถึงหญิงสาวที่เขาเจอในวันนี้ ซึ่งพอเธอใส่ชุดนักศึกษาก็ดูน่ารักไปอีกแบบ แต่ก็ไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะได้เจอเธอที่ผับอีกหรือเปล่า

(ไม่ต้องคิด รีบออกมาเลยไอ้แดนใกล้จะถึงแล้ว)

“อืม” เคย์สันทิ้งท้ายเพียงสั้นๆ ก่อนจะวางสายไป

มาเฟียหนุ่มนั่งคิดอยู่นานหลายนาที ก่อนจะตัดสินใจออกมาหาเพื่อนๆ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่เขาจะต้องออกมา แต่ในใจลึกๆ กลับมีความคิดบางอย่างที่บอกให้เขาต้องออกมา

ใช้เวลาไม่นานร่างสูงก็มายืนอยู่หน้าผับหรูพร้อมบอดี้การ์ดอีกหลายคน ในใจก็แอบลุ้นว่าจะเจอหญิงสาวคนเดิมอีกหรือเปล่า

สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ ผับ ก่อนจะเห็นร่างสวยที่กำลังนั่งดื่มกับเพื่อนอยู่ที่โต๊ะเดิมที่เธอเคยนั่ง

วันนี้คนมาเที่ยวค่อนข้างเยอะกว่าทุกวัน เจ้าของผับจึงขึ้นมานั่งบนชั้นสองที่เป็นชั้นวีไอพีที่มีไว้สำหรับคนรวยและมีอำนาจเท่านั้น ถ้าหากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผับก็ไม่มีใครสามารถขึ้นไปนั่งบนชั้นสองได้ และนานๆ ทีมาร์คจะเปิดโต๊ะโซนชั้นสองที่สามารถมองเห็นบรรยากาศรอบผับได้อย่างชัดเจน

“นึกว่าจะไม่มา” แดเนียลทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ด

“ให้กูกลับเลยไหมล่ะ” เคย์สันแกล้งตั้งท่าหันหลังกลับ

“มานั่งก่อนดิวะ ดูสิสาวๆ สวยๆ มาเที่ยวกันเยอะเลย” มาร์ครีบเดินไปขวางทางไว้ทันที

เคย์สันเลือกนั่งฝั่งที่มองเห็นหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ด้านล่างได้ชัดเจนที่สุด เขาเพียงแค่ต้องการนั่งแบบนี้และไม่มีเหตุผลอะไรทั้งสิ้น

ส่วนอีกคนที่ถูกมองก็เริ่มรู้สึกอึดอัดจนต้องขอเปลี่ยนที่นั่งกับเพื่อน

“กูขอเปลี่ยนที่หน่อยดิ” ฮันน่าหันไปบอกกราฟฟิกที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ

“ทำไมเหรอ?” กราฟฟิกถามขึ้นด้วยความสงสัย ปกติฮันน่าไม่ใช่คนเรื่องมากเรื่องที่นั่งสักเท่าไหร่

“จะได้มองผู้ชายถนัดขึ้น” ฮันน่าตอบไปแบบมีชั้นเชิง ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายอีกคนมากกว่า

“ได้ๆ” กราฟฟิกไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรจึงยอมตกลงเปลี่ยนที่นั่ง

‘ไหนว่าวันนั้นไม่มีอะไร ทำไมถึงทำตัวแปลกๆ ด้วยวะ’ กวินได้แต่นั่งสงสัยและคิดในใจคนเดียว ซึ่งเขาก็ไม่ได้ถามอะไรฮันน่า แต่พอลองมองสังเกตไปรอบๆ ก็เห็นกลุ่มของเฮียมาร์คนั่งมองมาที่โต๊ะเขาพอดี

มาเฟียหนุ่มนั่งมองสาวสวยตาแทบไม่กระพริบ ราวกับต้องมนต์สะกด จนเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ด้วยเริ่มสงสัยแล้วว่าเขากำลังมองอะไรอยู่

มาร์คกับแดเนียลมองหน้ากันด้วยความสงสัยก่อนจะมองตามสายตาของเพื่อนรักและรู้คำตอบในเวลาต่อมา

“วันนั้นเกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมน้องฮันน่าถึงได้ไปกับมึง” มาร์คตัดสินใจถามในสิ่งที่อยากรู้ออกไปอย่างไม่ลังเล

“….”

แต่กลับมีเพียงความเงียบแทนคำตอบที่ได้รับ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” มาร์คหันไปถามโรมันที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที ในเมื่อถามเพื่อนแล้วไม่ได้คำตอบก็ต้องถามลูกน้องแทน

“เอ่อ… คือว่า…” โรมันไม่มีทางเลือกจึงพูดจาอ้ำอึ้ง ลังเลไม่กล้าที่จะตอบเพราะกลัวสายตาของเจ้านายที่กำลังมองมาที่เขาอยู่

“กูก็แค่จัดการให้เข็ด” น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยบอก ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“จัดการแบบไหนวะ” แดเนียลถามขึ้นพร้อมทำหน้าตกใจในคำตอบของเพื่อนรัก

เคย์สันขี้เกียจจะพูดเรื่องนี้ต่อ จึงเลือกที่จะลุกออกไปหาที่ดูดบุหรี่

“ทำไมวันนี้มันดูแปลกๆ วะ” มาร์คหันไปกระซิบถามแดเนียล เมื่อสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนไปของเคย์สัน ปกติทุกครั้งที่มาจะรีบกลับ แต่ครั้งกลับดูไม่รีบ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่แปลกมากสำหรับเขา

“ถ้ามึงอยากรู้ก็ลองเรียกเด็กพวกนั้นขึ้นมานั่งด้วยสิ จะได้รู้กันไปเลยว่าเป็นยังไง” แดเนียลที่อยากจะรู้ไม่ต่างกัน จึงเสนอความคิดให้มาร์คเป็นทางเลือก

“ก็ดีเหมือนกัน” ส่วนมาร์คก็เห็นด้วยกับความคิดของแดเนียล

มาร์คไม่รอช้ารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดเข้าแอปไลน์ แล้วเลื่อนหาแชทที่เขาเคยคุยด้วย

LINE

MARK : สนใจอยากจะขึ้นมานั่งข้างบนไหม

มาร์คกดพิมพ์ข้อความแล้วส่งให้กวินทันที

GAWIN : แต่ผมมากับเพื่อนเยอะเลย

MARK : ชวนเพื่อนมาด้วย เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง

GAWIN : จริงเหรอเฮีย?

MARK : จริง! กูเคยโกหกมึงเหรอ

GAWIN : ขอถามเพื่อนก่อนครับ

กวินตาลุกวาวเมื่อจะมีคนอาสาเลี้ยงเหล้า ซึ่งชั้นสองก็เป็นชั้นวีไอพีที่ใครๆ ต่างก็อยากขึ้นไปกันทั้งนั้นและไม่ใช่ว่าใครจะขึ้นไปได้ง่ายๆ และถ้าหากว่าเขาได้ขึ้นไปสาวๆ คงมองเยอะแน่

“พวกมึงขึ้นไปดื่มที่ชั้นสองปะ” กวินหันไปถามเพื่อนๆ อย่างไม่รอช้า

“มึงจะเลี้ยงเหรอ” ดีเดย์ถามขึ้นทันที ลำพังมาเที่ยวแต่ละครั้งค่าเหล้าก็ไม่ใช่ถูกๆ ถ้าขืนขึ้นไปดื่มข้างบนมีหวังคืนนี้หมดหลายหมื่นแน่

“เปล่า… กูไม่ได้เลี้ยง” กวินปฏิเสธหน้าตาใสซื่อ

“แล้วมึงจะชวนเพื่อ!” ตามด้วยเสียงของกราฟฟิกบ่นให้

“แต่มีคนอื่นเลี้ยง” กวินบอกด้วยลอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์สุดๆ

“ไปๆ”

ทุกคนต่างทำหน้าตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าจะได้ขึ้นไปชั้นสองแบบฟรีๆ

“มึงไม่อยากขึ้นไปเหรอ” กวินหันไปถามฮันน่าที่กำลังนั่งทำหน้าลังเลเรื่องที่จะขึ้นไปข้างบน

“เปล่า”

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมมึงถึงดูไม่อยากขึ้นไปเลย” กวินหันไปถามคนที่กำลังนั่งเงียบอยู่

“ไม่มีอะไร กูแค่คิดว่ามันจะรบกวนเฮียมาร์คเกินไปหรือเปล่า อีกอย่างเราก็มากันตั้งหลายคน” ฮันน่าทำท่าทางเกรงใจ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนอยากจะขึ้นไปมาก

“เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้เฮียมาร์คจนได้หรอก”

“….”

“เอาไง! สรุปไปหรือไม่ไป”

เมื่อเห็นฮันน่านั่งเงียบ กวินจึงถามขึ้นอีกครั้งเพื่อหาข้อสรุป เพราะถ้าเพื่อนไม่อยากขึ้นไปเขาก็จะได้ปฏิเสธเฮียมาร์ค

“ไปดิ!”

ฮันน่าไม่อยากทำตัวผิดสังเกต จึงยอมตกลงที่จะขึ้นไป อีกอย่างเธอก็อยากจะไปคุยกับเขาเรื่องวันนั้นให้รู้เรื่อง เธอจะได้เลิกคิดมากเรื่องนี้สักที

ถ้าเกิดเรื่องนี้เข้าถึงหูพี่ชายของเธอมีหวังเธอได้กลับไปอยู่บ้านอย่างถาวรแน่นอน เพราะฉะนั้นเธอต้องไปจัดการให้มันจบ

..

คอมเมนท์ = กำลังใจ

เรื่องนี้มีปมค่อนข้างเยอะ และยังไม่มีการทำอีบุ๊ค

มาติดตามรายตอนไปพร้อมๆ กันนะคะ