บทที่ 11 PART 10 | สาวน้อย
PART 10 | สาวน้อย
ร่างบางเดินตามหลังเพื่อนขึ้นมาด้านบนด้วยอาการประหม่า ความคิด ความรู้สึกต่างๆ วิ่งวนสับสนปะปนกันไปหมด
ยิ่งเวลาที่จะเจอหน้ากันเธอยิ่งไม่รู้ว่าควรจะทำตัวแบบไหน นั่งยังไง ยิ่งคิดก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก จากคนที่มีความมั่นใจในตัวเอง ตอนนี้กลับไม่เหลือความมั่นใจอะไรเลย
เฮ้อ~
ฮันน่าถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อชายหนุ่มอีกคนไม่อยู่ ซึ่งทำให้เธอยังพอมีเวลาที่จะทำใจ และคิดหาทางออกได้บ้าง
ทว่ายังไม่ทันที่ฮันน่าจะได้คิดอะไรออก ร่างสูงก็เดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมบอดี้การ์ดอีกหลายคนเช่นเคย
สายตาคมจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาที่ยากเกินจะคาดเดา ทำเอาคนตัวเล็กที่ถูกมองทำตัวไม่ถูก
ฮันน่าเริ่มเสียอาการและมีท่าทางเลิ่กลั่ก ก่อนจะตั้งสติและพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด ส่วนชายหนุ่มก็นั่งลงที่เดิมตามปกติและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ถึงบรรยากาศโดยรอบจะดูครึกครื้นแต่บนชั้นสองกลับดูอึดอัด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคน เพราะเพื่อนๆ ต่างสังเกตอาการผิดปกติของคนทั้งสองคนที่นั่งเงียบอยู่
“มาๆ ชนแก้ว”
กวินพูดแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซึ่งก็เรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะฮันน่าที่ยกแก้วขึ้นดื่ม ไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังดื่มกันอย่างสนุกสนาน เคย์สันก็มองสำรวจหญิงสาวที่อยู่ในชุดสวย โชว์แผ่นหลังขาวเนียน ทำให้เขาคิดไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมา ร่างกายเนียนนุ่มและกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ยังคงติดอยู่ในใจเขาไม่เคยจางหายไป
“เฮียทำไมวันนี้ข้างบนดูเงียบๆ ไม่มีคนเลย” กวินมองสำรวจรอบๆ ก่อนจะเอ่ยถามเฮียมาร์คที่เป็นเจ้าของผับ
“เดี๋ยวจัดให้”
เฮียมาร์คยกมือขึ้นเรียกลูกน้อง ก่อนจะสั่งให้หาสาวๆ สวยๆ มาคอยบริการหนุ่มๆ แบบจัดหนักจัดเต็ม เรียกได้ว่าจัดแบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ
ในระหว่างที่ฮันน่านั่งเงียบ เพราะกำลังคิดหาวิธีที่จะคุยกับชายหนุ่มอีกคนอยู่ ก็มีสาวสวยเกือบสิบคนเดินขึ้นมาและนั่งประกบหนุ่มๆ ตามคำสั่งที่ได้รับ
“ดูแลเพื่อนเฮียดีๆ นะ” มาร์คหันไปบอกสาวสวยสองคนที่นั่งข้างเคย์สันทั้งสองฝั่ง
เคย์สันที่ชอบความเป็นส่วนตัว ก็มองหน้าเพื่อนรักด้วยสายตาเอาเรื่อง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะกลัวเพื่อนจะเสียหน้า เขาก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน
สายตานิ่งเรียบนั่งมองสาวสวยที่กำลังบริการมาเฟียหนุ่มอย่างยั่วยวน ก่อนที่จะมีคำถามต่างๆ วิ่งเข้ามาในหัว
‘ผู้ชายคงจะเป็นเหมือนกันหมดสินะ พอมีสาวๆ สวยๆ มายั่วหน่อยก็ปล่อยตัวปล่อยใจไม่รู้จักปฏิเสธอะไร’ ฮันน่ามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามพร้อมกับคิดในใจ
‘ถ้าเป็นผู้หญิงแบบเราคงไม่กล้าให้ใครมาทำอะไรแบบนี้ด้วยหรอกนะถ้าไม่ใช่แฟน ส่วนวันนั้นคงจะแค่อารมณ์ชั่ววูบไม่ได้คิดอะไรสินะ’
ฮันน่ายังคงคิดในใจอย่างฟุ้งซ่าน ก่อนที่มือบางจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเพื่อระงับอารมณ์และความคิดของตัวเอง เพราะตอนนี้เธอเริ่มจะคิดไปไกลเกินไปแล้ว
ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจสายตาของใครหลายๆ คนที่มองตามด้วยความสงสัยเลยสักนิด
‘โอกาสนี้แหละ’ ฮันน่าไม่รอช้ารีบลุกขึ้นเพื่อจะตามชายหนุ่มออกไปทันที
“มึงจะไปไหน” กวินถามสกัดดาวรุ่งเอาไว้
“จะไปเข้าห้องน้ำ”
ปากบอกจะไปเข้าห้องน้ำ แต่สายตากลับมองตามชายหนุ่มอีกคนที่เดินออกไปก่อนแล้ว ส่วนในใจก็อยากจะออกไปคุย ไปเคลียร์เรื่องวันนั้นให้จบ จะได้ไม่ต้องมีอะไรค้างคาใจกันอีก
ร่างบางยืนรอเวลาเพื่อรอให้ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์ให้เสร็จตามมารยาท แต่ความเมาทำให้เธอเสียการทรงตัวและเผลอโป๊ะแตกทำให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอยืนอยู่ไม่ไกล
เคย์สันรีบวางสายทันทีเมื่อเห็นว่ามีคนตามมาแอบฟัง
“มีอะไร” น้ำเสียงและท่าทางนิ่งเรียบเอ่ยถาม
ร่างสูงเดินเข้าไปหาหญิงสาว ทำให้เธอต้องเดินถอยออกมาจนแผ่นหลังขาวเนียนสัมผัสได้ถึงความเย็นของผนัง และเธอก็ไม่สามารถที่จะหนีไปไหนได้ เพราะมือหนาค้ำผนังเอาไว้ทั้งสองทาง แถมเขายังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ราวกับจะจูบเธอ
“จะ จะทำอะไร” คนตัวเล็กถามเสียงสั่น เมื่อใบหน้าหล่ออยู่ห่างจากเธอเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว
“ไม่ได้ตามออกมาเพราะแบบนี้เหรอ”
“หลงตัวเอง”
“แล้วมาทำอะไร” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามหญิงสาว
“ถอยออกไปก่อนสิ” ความใกล้ชิดทำให้เธอรู้สึกอึดอัด จนต้องบอกให้เขาถอยออกไปก่อน
“กลัวเหรอ?” ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วถามด้วยท่าทางกวนๆ ตามสไตล์ แต่ก็ยอมถอยออกห่างจากเธอ
“ไม่ได้กลัว”
“กลัวหน่อยก็ดีนะ เพราะฉันไม่ใช่คนที่เธอควรอยู่ใกล้” เคย์สันเตือนหญิงสาวเอาไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง
“ทำไม เป็นโรคติดต่อเหรอ” ฮันน่าแกล้งถามไป เธอก็เป็นคน ส่วนเขาก็เป็นคนเหมือนกันทำไมเธอต้องกลัว
“ฉันอันตรายกว่าที่เธอคิดสาวน้อย” ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยที่ปลายคางและกรอบหน้าของคนตัวเล็กเบาๆ
“ฉันโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ แค่มีเรื่องจะมาคุยด้วย” ฮันน่าถอยห่างพร้อมกับเชิดใบหน้าสวยออกจากมือหนา
“เรื่องอะไร?”
“ฉันแค่จะมาบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น ห้ามเอาไปพูดให้ใครฟังเด็ดขาด โดยเฉพาะกับพี่ชายของฉัน” คนตัวเล็กเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและท่าทางเอาเรื่อง
“เรื่องไหน?” เคย์สันถามย้ำ พร้อมกับทำท่าทางไม่รู้เรื่องอะไร
“ก็เรื่องวันนั้นไง”
“วันนั้นมันหลายเรื่อง” เคย์สันยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“….”
ซึ่งทำให้อีกคนถึงกับเงียบ พูดอะไรไม่ออก
“เรื่องที่มาเที่ยวผับ เรื่องที่มีคนมาตามฆ่า หรือว่าจะเป็นเรื่องที่เพนท์เฮาส์” สายตาเจ้าเล่ห์มองใบหน้าสวยและรอฟังคำตอบ
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร ฉันก็พึ่งรู้นะว่ามาเฟียกวนประสาทคนอื่นเป็นด้วย”
“มาเฟียยังมีเรื่องให้รู้อีกเยอะ”
“รู้ว่ามาเฟียซับซ้อน แต่ก็ไม่ได้อยากจะรู้เรื่องอะไร แค่จะมาบอกว่าอย่าบอกเรื่องนั้นกับพี่ชายของฉัน” ฮันน่าเน้นย้ำประโยคสุดท้ายอย่างชัดเจน เพื่อให้เขาเข้าใจ
“แล้วมีอะไรมาแลกเปลี่ยน?”
“ทำไมต้องแลก?”
“แล้วทำไมต้องทำ”
“….” ฮันน่ากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ยิ่งพูดก็ยิ่งคุยกันไม่รู้เรื่อง
“ทำไมวันนั้นยังทำเป็นเก่งอยู่เลย ใช่คนเดียวกันหรือเปล่า” เคย์สันยังคงพูดกวนไม่เลิก ซึ่งจริงๆ แล้วเขาเป็นคนพูดน้อย แต่ก็ทำเอาคนฟังรู้สึกเจ็บทุกคำพูด
“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ต้องการอะไร”
“ไม่ได้ต้องการอะไร ก็อยู่เฉยๆ แล้วเธอเข้ามาหาทำไม”
“ต้องการอะไรก็พูดมา” ความอดทนของหญิงสาวเริ่มลดน้อยลงทุกที แต่ในใจลึกๆ ก็รอฟังคำตอบ
“ถ้าบอกไปแล้วจะยอมให้หรอ แต่เธอก็น่าจะรู้ดีนะว่าฉันต้องการอะไร”
ฮันน่ากำหมัดแน่นผู้ชายก็คงจะเห็นแก่ได้และคงจะเป็นแบบนี้เหมือนกันหมดสินะ
แชะ!! แชะ!!
“ไหนว่าออกมาเข้าห้องน้ำไง” พะแพงถามขึ้นเมื่อเดินออกมาเพื่อนรักต่างคณะที่ออกมานานเกินไป
“ไปมาแล้วกำลังจะเข้าไป” ฮันน่าโกหกหน้าตาใสซื่อ ก่อนจะเดินเข้าไปหาพะแพง
เมื่อสองสาวเดินกลับไปที่โต๊ะ มาเฟียหนุ่มก็เดินตามไปทันทีโดยที่ไม่รู้เลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้ามีใครบางคนแอบฟังและถ่ายรูปส่งให้นายใหญ่ได้รับรู้ พร้อมกับข้อความทิ้งท้ายเอาไว้ตามความรู้สึกที่เห็นทั้งสองคนคุยกัน
‘ผู้หญิงคนนี้ต้องมีความสำคัญกับมันอย่างแน่นอนครับ’
หลังจากกลับไปนั่งที่โต๊ะก็นั่งดื่มกันต่ออย่างสนุกสนาน ไม่นานโรมันลูกน้องคนสนิทก็เดินเข้าไปหาเจ้านาย
“มีคนแอบตามนายท่านครับ”
“ใคร”
“ยังไม่ทราบครับ จับตัวได้แล้วแต่ยังไม่ยอมพูดอะไร”
เมื่อโรมันพูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนทันที ทำเอาทุกคนต่างจ้องมองไปที่เขา
“จะไปไหนวะ” แดเนียลถามขึ้นในสิ่งที่ทุกคนต่างก็อยากรู้
“มีเรื่องด่วนต้องรีบไปจัดการ” เคย์สันตอบก่อนจะหันไปมองหน้าหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลเพียงแค่เสี้ยววินาที
“เรื่องด่วนอะ…” ยังไม่ทันที่จะได้ถามต่อ เคย์สันก็เดินออกไปด้วยท่าทางรีบร้อน เพราะเขาต้องรีบไปจัดการเรื่องนี้ให้จบ
แต่ด้วยความใจร้อนทำให้มาเฟียหนุ่มลืมเรื่องบางอย่างไป โดยเฉพาะเรื่องความปลอดภัยของหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่…
..
คอมเมนท์ = กำลังใจ
ขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ…🙏🏼❤️
