บทที่ 12 PART 11 | ถอดใจ
PART 11 | ถอดใจ
“ใครจ้างมึงมา!” น้ำเสียงดุดันเอ่ยถามด้วยความรู้สึกโกรธแค้นแทนคนเป็นเจ้านาย
ผัวะ!! ผัวะ!!
เคย์สันยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่นิ่งเรียบ เพราะเรื่องแบบนี้มักเกิดขึ้นกับเขาอยู่เป็นประจำ
“มึงจะไม่พูดใช่ไหม!” โรมันหยิบมีดแหลมคมขึ้นมาเพื่อขู่ให้ศัตรูกลัวและยอมพูดความจริงออกมา
“….”
ชายหนุ่มเงียบไม่พูดอะไร อีกทั้งมือและเท้าก็ถูกมัดแน่นด้วยเชือกเส้นใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดและร่องรอยการถูกทำร้ายที่ยับเยินพอสมควร
“กูจะถามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มึงจะไม่ได้มีโอกาสหายใจบนโลกใบนี้ต่อ”
“มึงทำงานให้ใคร!!” โรมันยังคงถามประโยคเดิมเพื่อเค้นเอาคำตอบจากศัตรู
เคย์สันมองดูข้อความและรูปภาพในโทรศัพท์ที่ถูกส่งรายงานผ่านช่องทางออนไลน์ไปแล้ว ถึงแม้จะลบออกไปแต่ก็ไม่ได้ช่วยทำให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น
“ยะ ยอมแล้วๆ”
ไม่ว่าจะได้รับเงินค่าจ้างมาแพงแค่ไหน แต่สุดท้ายก็กลัวตายกันทั้งนั้น
“บอกมา!!” โรมันกระชากเสื้อเชิ้ตสีดำอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซไปตามแรงกระชาก
“คุณศิลา คุณศิลาเป็นคนจ้าง”
โรมันหันไปมองหน้าเจ้านายทันที เพราะศิลาคือศัตรูหมายเลขหนึ่งของเคย์สันเมื่อสามปีก่อน และเขาก็ไม่ได้ยินชื่อนี้มานานเกือบสามปีแล้ว
“ปล่อยมันไป” เคย์สันสั่งเสียงเรียบ
“แต่ว่า…” โรมันกำลังจะแย้งขึ้น แต่ก็โดนเจ้านายพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“ฆ่าไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น” ในเมื่อข้อมูลทุกอย่างถูกส่งไปหมดแล้ว ถึงฆ่าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่แล้วเคย์สันได้แต่คิดในใจ
“ขอบคุณครับ ขอบคุณที่ไว้ชีวิตผม” ชายหนุ่มถูกแก้มัดและล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น ก็รีบคลานเข้าไปกราบขอบคุณมาเฟียหนุ่มที่ยอมไว้ชีวิต
โรมันหันไปสั่งลูกน้องให้จับตัวศัตรูออกไปทันที เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่จะต้องรีบไปจัดการให้เสร็จ
“จะเอายังไงกับผู้หญิงคนนั้นดีครับ” โอนิกซ์ถามเจ้านายอย่างไม่รอช้า เมื่อรู้ว่าภาพที่ถูกส่งไปไม่ได้มีแค่ภาพเจ้านาย แต่กลับมีภาพของหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่กับเจ้านายด้วย
ศิลาถือว่าเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเคย์สัน ซึ่งเขาเป็นคนที่เก่ง มีฝีมือและมีอำนาจสามารถทำได้ทุกอย่าง ฆ่าได้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับศัตรู โดยที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจะถูกตามฆ่า
นอกจากนี้เขายังไม่เกรงกลัวกฎหมาย และยังสามารถเปลี่ยนผิดให้เป็นถูกได้ในพริบตา
ในระหว่างที่กำลังคิดหาทางออก อยู่ๆ ใบหน้าสวยก็ลอยเข้ามาในโซนประสาทของมาเฟียหนุ่ม
..
#อีกด้าน
หลังจากที่มาเฟียหนุ่มเดินออกไป ฮันน่าก็นั่งดื่มกับเพื่อนไปตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือในหัวกำลังคิดถึงเรื่องราวก่อนหน้า
‘จะเข้าใจที่พูดไปไหมวะ!’
ฮันน่าถามตัวเองในใจ เธอยังคุยกับเขาไม่เสร็จด้วยซ้ำ แล้วเขาจะเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดไปหรือเปล่า อีกอย่างเธอยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดกับเขาเลย แล้วเขาจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ชายเธอหรือเปล่า
“ชน!!” เสียงกวินดังขึ้นมา ซึ่งก็เรียกสติของหญิงสาวได้เป็นอย่างดี
“ทำไมวันนี้นั่งเงียบจัง ใช่คนเก่งๆ ที่ตามขอเบอร์ไอ้เคย์วันนั้นหรือเปล่าวะ” มาร์คแซวขึ้นมาเมื่อเห็นรุ่นน้องนั่งเงียบผิดปกติ
“นั่นดิวะ ทำไมวันนั้นดูเก่งจัง” ตามด้วยเสียงของแดเนียลที่ประชดประชันเก่งไม่แพ้เฮียมาร์ค
“คนเดียวกันค่ะ พอดีวันนั้นเมาไปหน่อย แต่วันนี้ยังไม่เมา” ฮันน่าตอบไปตามตรง ก็วันนั้นเธอเมาจริงๆ
“แล้วที่ขอเบอร์เนี่ยขอเล่นๆ หรือว่าจริงจัง” แดเนียลถามเข้าประเด็นในสิ่งที่อยากรู้ทันที
“เฮียขอเตือนนะ ไม่ว่าจะแบบไหนก็ไม่ควรยุ่ง” เฮียมาร์คเตือนหญิงสาวด้วยความหวังดี เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นเพียงแค่เกม
“ทำไมคะ?” ฮันน่าแกล้งถามทั้งๆ ที่ก็รู้คำตอบเป็นอย่างดี แต่ก็เลือกที่จะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“ไม่ต้องรู้เหตุผลหรอก รู้แค่ว่าเฮียเตือนด้วยความหวังดีก็พอ” มาร์คเป็นห่วงและหวังดี กลัวว่าชีวิตของเธอจะตกอยู่ในอันตราย
ฮันน่านั่งครุ่นคิดเพราะเธอก็รู้ดีเช่นกันว่าชีวิตของมาเฟียนั้นอันตรายแค่ไหน บางทีเธอก็ควรที่จะถอยก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะเกินเลยไปมากกว่านี้
ถึงอยากจะเอาชนะกวินมากแค่ไหน แต่ในใจตอนนี้ก็เริ่มกลัวและเริ่มถอดใจแล้ว ถึงแพ้ก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว
“ยกเลิกเกมนี้ไหม?” กวินถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ยิ่งเห็นฮันน่าเงียบเขาก็ยิ่งเป็นห่วง ไม่อยากเห็นเพื่อนต้องมานั่งคิดมากอยู่แบบนี้
ฮันน่านั่งเงียบอยู่สักพัก ก่อนหันไปตอบกวิน
“ขอคิดดูก่อน” ถึงในใจจะอยากยกเลิก แต่ถ้าให้พูดไปตรงๆ ก็กลัวจะเสียฟอร์ม อุตส่าห์นั่งเก๊กมาตั้งนาน
ลำพังแค่เรื่องอันตรายเธอยังพอดูแลตัวเองได้ แต่ที่เธอกลัวที่สุดก็คือเรื่องวันนั้น ถ้าขืนเขาบอกเรื่องวันนั้นกับพี่ชายเธอ มีหวังเธอคงจะได้กลับไปอยู่บ้านกับป๊าม๊าอย่างแน่นอน
“นี่ก็ดึกแล้ว กลับกันเถอะ” ฮันน่าก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก่อนจะหันไปบอกกวิน
“กลับก็กลับ”
ใกล้จะถึงเวลาผับปิดแล้ว เพื่อนๆ ก็เลยตกลงแยกย้ายกันกลับ เหลือแค่เพียงเฮียมาร์คกับเพื่อนที่นั่งดื่มกันต่อ
“มึงไม่เมาแน่นะ” ฮันน่าถามกวินเพื่อความแน่ใจและเพื่อความปลอดภัยของชีวิตเธอเอง
“กูไม่ได้เมา” กวินยังคงยืนยันคำตอบเดิม เพราะเธอถามเขาเกือบสิบรอบแล้วตั้งแต่เดินออกมา
“วันนี้ขับสบาย ถนนโล่งมาก”
กวินท้วงขึ้นเมื่อถนนดูเงียบผิดปกติ เพราะถนนเส้นนี้ถือว่าเป็นถนนหลัก ถึงจะดึกแค่ไหนก็ต้องมีคนขับรถผ่านไปผ่านมาบ้าง แต่วันนี้กลับเงียบจนดูผิดปกติไป
“มึงมีคนขับรถตามเรา!” ฮันน่าที่นั่งมองกระจกหลังมาสักพักและแน่ใจว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นเป็นจริงอย่างแน่นอน
“มึงรู้ได้ไง” กวินขมวดคิ้วถามพร้อมกับมองกระจกหลัง ซึ่งมีรถยนต์ขับตามอยู่ด้านหลังสองคัน
“มึงขับรถเร็วๆ หน่อยดิ” ฮันน่าที่เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนจึงบอกให้เพื่อนรักเร่งความเร็วขึ้นอีก
“มึงดูซีรี่ย์เยอะไปหรือเปล่า” กวินไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฮันน่าบอกเลยสักนิด
“มึงไปนอนกับเมียใครมาหรือเปล่าวะ ถึงได้มีคนขับรถตามมาแบบนี้”
หรือบางทีเธออาจจะคิดมากไปเอง เธอไม่ได้มากับมาเฟียทำไมเธอต้องกลัวที่จะเป็นเหมือนวันนั้นด้วย
“เดี๋ยวมึงเจอกู รู้จักกูน้อยไปซะแล้ว!” กวินก็เก่งพอตัวและเขาก็มั่นใจว่าเขาไม่ได้มีศัตรูที่ไหน อยู่ๆ จะมาขับรถตามเขาแบบนี้ไม่ได้
กวินชะลอความเร็วลง ก่อนที่จะมีรถยนต์คันหนึ่งขับมาอยู่ข้างๆ มือหนากดเลื่อนกระจกลงเพื่อที่จะด่าอีกฝ่ายที่กล้าดียังไงถึงมาขับรถตามเขา
และเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนกระจกลงกวินก็เตรียมพร้อมที่จะหันหน้าไปด่า แต่พอหันไปมองอีกฝ่ายก็ยกปืนขึ้นมาและเล็งปลายกระบอกปืนมาที่รถของเขา
กวินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วรีบเหยียบคันเร่งอย่างไม่รอช้า
..
คอมเมนท์ = กำลังใจ
ซวยแล้วมั้ยล่ะกวิน กำลังจะด่าอยู่แล้วเชียว
รีบเหยียบคันเร่งให้สุดไปเลยนะ อิอิ
1 คอมเมนท์ = ล้านกำลังใจ
ฝากนักอ่านกดไลก์ กดคอมเมนท์เพื่อพูดคุยและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ หวังว่านิยายเรื่องนี้จะถูกใจนักอ่านนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ
ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
ห้ามคัดลอก แก้ไข หรือดัดแปลงเด็ดขาด!!
