บทที่ 8 PART 7 | ติดอยู่ในใจ
PART 7 | ติดอยู่ในใจ
ฮันน่านั่งเงียบมาตลอดทาง ในหัวก็คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ความรู้สึกและคำถามมากมายติดอยู่ภายในใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอไม่ทันตั้งตัว
“ถึงแล้วครับ” โรมันเอ่ยบอกเมื่อมาถึงหน้าคอนโดหรู แต่หญิงสาวกลับนั่งเหม่อลอย
“คะ อะไรนะคะ” ฮันน่าสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิด และเธอไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้า
“ถึงแล้วครับ” โรมันเอ่ยบอกอีกครั้ง
“อ๋อ… ค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวเดินลงจากรถ และไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณคนที่มาส่งเธอ
“ไม่เป็นไรครับ” ใบหน้านิ่งเรียบมองหญิงสาวตรงหน้า ในใจมีคำถามมากมายอยากจะถามเธอ และเขาก็อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ทั้งๆ ที่เจ้านายเขาไม่เคยคิดจะอยู่ใกล้ผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่สำหรับเธอ… ทำไมถึงได้เข้าไปอยู่ในห้องกับเจ้านายเขาสองต่อสอง และออกมาในสภาพชุดที่ขาดหลุดลุ่ยแบบนี้
“เสื้อค่ะ” ฮันน่าถอดเสื้อสูทที่คลุมร่างกายเอาไว้คืนให้ชายหนุ่ม
“แน่ใจนะครับว่าจะเดินไปแบบไม่ใส่เสื้อคลุม”
“แน่ใจค่ะ”
ฮันน่ายืนยันคำตอบอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มบางๆ เวลานี้คนไม่ค่อยมีเธอไม่จำเป็นที่จะใส่คลุมก็ได้ ไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว นอกจากพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เพียงไม่กี่คน
ร่างเล็กเดินเข้าไปในคอนโดโดยที่ไม่สนใจสายตาของพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เลยสักนิด เมื่อเข้ามาในห้องหญิงสาวก็ตรงเข้าห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายทันที
พออาบน้ำเสร็จฮันน่าก็มานั่งมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ ไม่ว่าจะทำยังไงร่องรอยต่างๆ ก็ยังคงเด่นชัด หน้าอกเต็มไปด้วยรอยรักหลายจุด ส่วนที่แขนก็มีรอยช้ำเต็มไปหมด ยิ่งมองรอยต่างๆ ตามร่างกาย ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าก็ยิ่งลอยเข้ามาในหัวไม่หยุด…
ในใจก็เริ่มกลัวหรือว่าเธอไม่ควรจะยุ่งกับเขาอีก…
ครืด~ ครืด~
มือบางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายก่อนจะเห็นชื่อที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนหน้าจอ
“ว่าไง” น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยถามปลายสาย
(มึงอยู่ไหน) กวินไม่รอช้าถามในสิ่งที่อยากรู้ทันที
“ถามแปลกๆ กูก็อยู่คอนโดสิ”
(อย่ามาโกหกกูนะ!)
“กูพูดจริง กูจะโกหกมึงไปทำไมล่ะ”
(ก็กูเห็นมึงขึ้นรถไปกับ…) กวินถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อได้เห็นภาพจากกล้องวงจรปิด
“กูอยู่ห้อง กูไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ” ฮันน่ายังคงยืนยันคำตอบเดิม
(มึงห้ามโกหกกูนะ) กวินยังคงถามซ้ำไม่เลิก เพราะเป็นห่วงเพื่อนมาก
“กูไม่ได้โกหก กูจะนอนแล้วมีอะไรค่อยคุยกันที่มหาลัย”
ตอนนี้ฮันน่าไม่อยากจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ จึงเลือกที่จะวางสายไป เพราะยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนอยู่ดี
ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง แต่ไม่ว่าจะทำยังไง ไม่ว่าจะนอนท่าไหนก็นอนไม่หลับ ยิ่งเธอพยายามที่จะลืม ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ลืมๆ” ฮันน่าพยายามปลอบใจตัวเอง เรื่องมันพึ่งจะเกิดขึ้นจะให้ลืมตอนนี้ก็คงยาก เพราะทุกอย่างต้องใช้เวลา วันนี้อาจจะยังไม่ลืม แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้คงจะลืมไปเอง
ความเหนื่อยล้าทำให้ดวงตากลมโตค่อยๆ ปิดลงทีละนิดๆ จนเธอเผลอหลับไปในที่สุด
..
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
@มหาวิทยาลัย
“ไปกินข้าวกัน” กวินชวนเพื่อนเมื่อถึงเวลาพัก และวันนี้ก็ไม่มีเรียนช่วงบ่ายต่อ
“กินไหน?” นาเดียถามขึ้น
“ร้านเดิมปะ” กวินเสนอความคิด นานแล้วที่ไม่ได้ไปนั่งกินข้าวด้วยกันกับเพื่อนๆ ครบแก๊ง
“ไปก็ไป” เพื่อนๆ ตกลงไปทานข้าวกันตามคำชวนของกวิน
“ไปเจอกันที่ร้าน” ไทเกอร์กับไอรินเดินแยกไปที่รถทันที
“กูไปกับมึงนะ” นาเดียหันไปบอกกวิน เพราะวันนี้เธอไม่ได้ขับรถมา
“อืม”
“ฮันน่ามันเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูเงียบๆ ไม่ค่อยพูดเลย” เมื่อขึ้นมาบนรถนาเดียก็ถามกวินในสิ่งที่อยากรู้ทันที
“กูก็ไม่รู้” ปากบอกไม่รู้แต่ในใจกลับเป็นห่วงฮันน่าที่ดูเปลี่ยนไปตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องขึ้น
ตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เรื่องราวที่เกิดขึ้นกลับติดอยู่ในใจฮันน่ามาตลอด และไม่มีวันไหนที่เธอจะไม่คิดถึงเรื่องในวันนั้น ทั้งในสมอง ความคิดก็ยังคงคิดวนเรื่องเดิมซ้ำๆ ทั้งๆ ที่เวลาก็ผ่านมาหลายวันแล้ว
ส่วนอีกคนก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพราะไม่ว่าจะทำอะไร จะมองไปทางไหน จะกินจะนอนก็เห็นใบหน้าสวยของหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา
เคย์สันติดอยู่กับความรู้สึกที่แปลกใหม่ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องผู้หญิงคนไหนมาก่อน (นอกจากเรื่องของอดีตภรรยา) แต่สำหรับคนนี้กลับทำความรู้สึกเขาเปลี่ยนไป ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกมากสำหรับเขา
มาเฟียหนุ่มพยายามบอกกับตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะเขาไม่ได้ใกล้ชิดผู้หญิงมานาน หรืออาจจะเป็นเพราะเขามีคำถามบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในหัวที่ยังต้องรอการพิสูจน์ให้แน่ชัด
“ไม่อยากจะเชื่อเลย!” ใบหน้าหล่อนั่งทำหน้าครุ่นคิดกับคำถามที่ยังต้องรอการพิสูจน์ เขาไม่อยากจะคิดไปเองเลยว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่ เพราะท่าทางและคำพูดของเธอมันทำให้เขานั้นยากที่จะเชื่อได้
ถ้าหากเขาได้คำตอบเรื่องนี้ เขาอาจจะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเธอได้เอง แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้พิสูจน์คำตอบที่ติดค้างอยู่ในใจเมื่อไหร่
ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!
“เข้ามา” น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยอนุญาตเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงาน
“ตอนเที่ยงมีนัดทานข้าวกับลูกค้านะครับ” โอนิกซ์ลูกน้องคนสนิทรายงานตามหน้าที่เมื่อใกล้ถึงเวลานัดหมาย
“ใคร?”
“คุณเฮย์เดน ว่าที่ประธานบริษัทที่จะขึ้นมาบริหารงานแทนคุณฮิวโก้ครับ” โอนิกซ์รายงานต่อทันที
“ทำไมไม่ให้คนอื่นไปแทน”
“งานนี้สำคัญมากให้คนอื่นไปแทนไม่ได้จริงๆ ครับ” เพราะเป็นการรับช่วงการทำงานต่อ งานนี้เจ้านายเขาจึงจำเป็นต้องไปทานข้าวเพื่อทำความรู้จักก่อนที่จะร่วมงานกันอย่างเป็นทางการ
“อืม” ถึงจะไม่อยากไป แต่ถ้าเป็นเรื่องงานเขาก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี ยังไงงานก็ต้องมาก่อนทุกอย่างเสมอ
ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อใกล้ถึงเวลานัดหมาย ถึงในใจจะยังมีเรื่องค้างคาแต่เขาจะปล่อยให้เรื่องของเธอมาทำลายสมาธิในการทำงานไม่ได้
..
พร้อมที่จะกลับมาลงตามปกติแล้วค่าาา
มาลุ้นและติดตามไปพร้อมๆ กันนะคะ
คอมเมนท์ = กำลังใจ
