บทที่ 79 ตอนที่40/2 ครั้งสุดท้าย (2)

เธอเค้นเสียงสั่นเครือกล่าวออกมา ความอัดอั้นไม่สบายใจที่เก็บกักเอาไว้ เวลานี้ราวกับประตูระบายน้ำที่เปิดโล่ง คนที่เหมือนเข้มแข็งดุห้าวอยู่ตลอดเวลาในสายตาคนอื่น ร้องไห้ได้เปราะบางและน่าสงสาร ทำเอาสัตว์ร้ายที่หมายจะอาละวาดขวัญกระเจิงไปหมดแล้ว

“ไม่ต้องขอโทษ ปราบผิดเอง”

ชายหนุ่มดึงตัวเธอเข้ามากอดแน่น รู้ส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ