บทที่ 9 ตอนที่5/1 คนน่ารัก (1)
สภาพแวดล้อมจะได้เอื้ออำนวยกับความสามารถมากกว่า แต่เธอไม่ไปเพราะอยากอยู่ห้องเดิมเป็นเพื่อนเขา
เสียดายทั้งที่คอยเฝ้าจู้จี้เพื่อนคนนี้ไม่ห่างกลับมาเกิดเรื่องขึ้นก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงเรียนจบพร้อมกัน และเมื่อคิดย้อนดู ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่ได้แนะนำฟองดาวกับพนัสให้ป้อมปราบรู้จักจริงจัง หรือว่าแนะนำไปบ้างแล้วนะแต่หมอนี่ไม่ยักสนใจ
“ตอนนั้นเขาไม่ค่อยมาเรียนแถมอยู่คนละห้องกัน จำไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอก”
พนัสเดินมายืนข้างฟองดาว ช่วยแก้สถานการณ์กระอักกระอ่วนเมื่อครู่ให้เธอ พวกเขาเป็นเพื่อนกับเมลลิน ไม่เคยเสวนามากมายกับป้อมปราบ แต่จากชื่อเสียงความสามารถที่ดังคับโรงเรียนสมัยก่อนก็ไม่ใช่หมูหมากาไก่ มักขึ้นไปรับรางวัลดีเด่นหน้าเสาธงเสมอ พูดว่าจำไม่ได้ ออกจะมีเจตนาไม่สุภาพอยู่บ้าง
“นั่นสิ งั้นแนะนำตัวใหม่ดีกว่า เราฟองดาวนะ เรียกฟองเฉยๆ ก็ได้”
ฟองดาวไม่ถือสาหาความ หลังจากได้พนัสช่วยหาทางลงให้ก็เริ่มพูดคุยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วกับป้อมปราบ ในใจเธอเกิดคำถามหนึ่ง ไม่รู้ควรถามดีไหม
เรื่องราวเป็นข่าวใหญ่เมื่อคราวนั้น สรุปแล้วเกี่ยวข้องกับเขาหรือเปล่า ฆ่าคน ฟังดูร้ายแรงไม่ใช่เล่น แต่ไม่ต้องเอ่ยปากก็น่าจะปะติดปะต่อได้บ้าง เพราะหากเขาผิดไม่มีทางที่สองปีนี้จะไม่โดนจับหรอก ฟองดาวเก็บความสงสัยแล้วยิ้มละไมให้ป้อมปราบอีกครั้ง
ฝ่ายชายหนุ่มไม่ได้แนะนำตัวกลับ ไม่ได้พูดสักคำแค่ตอบรับว่า “อืม”
“แค่กๆ”
เมลลินสำลักความเป็นตัวของตัวเองไม่ต่างจากเมื่อก่อนของป้อมปราบ จะต้องทำให้คนแปลกหน้าอึดอัดให้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่เขา
หญิงสาวกวาดสายตาผ่านชื่อที่ปักอยู่บนช็อปวิศวะสีกรมของฟองดาว มองพนัสที่รุดมาปกป้องคนอย่างทันท่วงทีพลันเกิดความรู้สึกปนเปในใจ
พวกเราสามคนกลายเป็นแบบนี้ออกจะอึดอัดอยู่บ้าง
ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าแค่เธอคนเดียวที่อึดอัด พนัสกับฟองดาวคบหากันล้วนมีแต่เรื่องน่ายินดี อดีตคืออดีต ต่อให้เมื่อก่อนเธอกับพนัสเคยคลุมเครือกันยังไง ในเมื่อเขาเลือกที่จะสานสัมพันธ์ใหม่เธอก็จะไม่ฟูมฟายเด็ดขาด แถมยังต้องเว้นระยะห่างให้เหมาะสมด้วย
หลังจากกิจกรรมพบปะรุ่นน้องจบลงก็เป็นเวลาเย็นแล้ว เมลลินมีเรื่องมากมายอยากถามไถ่ป้อมปราบ อยากทราบว่าระยะเวลาสองปีมานี้เขาทำอะไรบ้าง เรื่องคดีความที่เงียบไปทำไมตำรวจไม่ตามต่อ ปลอดภัยแน่แล้วใช่ไหมถึงมาปรากฏตัว
เธอทั้งตื่นเต้นดีใจทั้งน้อยใจผสมกัน ทั้งอยากร้องไห้ทั้งคิดถึง หากไม่ติดว่ามีกิจกรรมคั่นไว้ บางทีอาจจะเลิกทำเป็นโกรธแล้วถามไถ่สารทุกข์สุขเขาได้เต็มที่
“ฮัลโหลพ่อ เดี๋ยวเมลไปถึงช้าหน่อยนะ พึ่งเลิกเรียน ค้าๆ จะรีบไปไม่ต้องห่วง”
พึ่งวางสายโทรศัพท์ก็มีน้ำหนักคนทิ้งตัวลงมาซ้อนหลังมอเตอร์ไซค์คันงาม ไม่ใช่อนุรักษ์จอมกวนประสาทแต่เป็นชายหนุ่มในชุดนักศึกษาสุภาพคนหนึ่ง
“อย่าได้ใจให้มันมาก ฉันยังไม่หายโกรธรู้ไว้ด้วย” หญิงสาวขึงตาโตใส่คนซ้อนท้าย ขณะขับมอเตอร์ไซค์ออกไปก็ไม่วายกดเสียงต่ำแวดใส่มือที่ยื่นมาเกาะเอว “ห้ามเกาะ นั่งไม่ดีก็ตกลงไปเลย”
ป้อมปราบไม่สะท้านยังคงเกาะเอวเมลลินเหมือนมือทากาว “ใจร้ายจังวะ ถ้าตกลงไปจริงจะว่าไง”
“สำออย”
ยิ่งโดนด่ายิ่งรู้ว่าเธอแคร์แค่ไหน ใบหน้าของป้อมปราบระรื่นกว่าเดิม ในใจเกิดความรู้สึกเช่นวันวานอันคุ้นเคย เขาไม่เคืองถ้อยคำผรุสวาทเหล่านั้นสักนิด ต่อให้เมลลินด่าเขาเป็นหมาเห่าโฮ่งๆ ก็ยังราวกับว่าได้ฟังเพลงท่วงทำนองหวานไพเราะ เพลิดเพลินเจริญหูอย่างยิ่ง
สองคนตัวใหญ่ตัวเล็กซ้อนท้ายขับออกไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าข้างหลังเกิดเสียงซุบซิบนินทา
“เชี่ย!อย่าบอกว่าวันแรกอิเจ๊มันก็ได้เลยนะ กูว่าไอ้น้องปีหนึ่งคนนี้ดวงตกแล้ว อีกเดี๋ยวต้องโดนทารุณกรรมจนไม่อยากโผล่มาเรียนแน่”
“ไอ้รักษ์มึงก็แหย่อิเจ๊มันน้อยๆ หน่อย โตเป็นควายแล้ว ไม่เจ็บเหรอเวลาโดนมันตีอ่ะ”
“เจ็บสิวะ แต่เห็นละเข็ดฟันอยากแกล้ง พวกมึงไม่โดนอัดจนชินไม่เข้าใจกูหรอก”
“เฮอะๆ ชอบเขาเลยหาเรื่องเรียกร้องความสนใจจากเขามากกว่ามั้ง มึงอย่าฝันลมๆ แล้งๆ ไปเลย อิเจ๊มันไม่กินเพื่อนหรอก ไม่อย่างนั้นไอ้ปาลกับไอ้เจตน์ อย่างกูนี่ก็คงสมหวังไปนานแล้ว”
ภรันพูดขึ้นมา ทำเอาเพื่อนอีกสองคนซึ่งกำลังมองเมลลินไปกับน้องใหม่ปีหนึ่งตาปริบๆ หันขวับ จากนั้นก็ได้ฝ่ามือโบกใส่กะบาลไปคนละป้าบ
“โอ๊ย!พวกเชี่ย หรือกูพูดผิด สะกิดแผลหน่อยทำเป็นไม่อยากได้ยินเลยนะ”
แรกเริ่มเพราะสาขาวิศวกรรมยานยนต์ปีที่พวกเขาเข้าเรียนมีผู้หญิงเพียงคนเดียว ทั้งเมลลินในตอนนั้นก็สวยใสหน้าตาอ่อนหวาน คิ้วจมูกจิ้มลิ้มน่ารักน่าเสน่หา ตัวสูงไม่น้อยรูปร่างอรชรสมส่วนกำลังดี น้ำเสียงเอย การวางตัวที่ชวนให้อยากเข้าใกล้เอย ผู้ชายคนไหนเห็นแล้วจะไม่ตกหลุมรักบ้าง
ด้วยความที่ของดีมีหนึ่งเดียวเลยต้องรีบสอย พวกเขาจึงแย่งกันจีบเธออย่างขะมักเขม้น ถึงขั้นเกือบทะเลาะวิวาทขัดแย้งกันใหญ่โต เมลลินทราบถึงปัญหานี้ในภายหลัง รู้ว่าเพื่อนร่วมชั้นปีกี่คนชมชอบตัวเองบ้างก็หาทางออกให้
วิธีของเธอคือการเข่นเคี่ยวพวกเขาสี่คนลงชื่อแข่งโครงการวิจัยดังของบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นการแข่งขันที่เข้มข้นกัดกินเลือดเนื้อ มีแต่พวกตัวประหลาดหนอนหนังสือทั้งนั้น
