บทที่ 104 ยกธงขาว 2

“คุณบุษกลับไปเถอะค่ะ” ดาหวันยกมือขึ้นปาดน้ำตา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมความกล้าและสติที่หายไป “วันจะไม่ยุ่งกับคุณไทอีกแล้ว นับตั้งแต่พรุ่งนี้ไป วันจะลาออกและไม่โผล่ไปให้คุณไทเห็นหน้าอีก”

เธอยอมแล้ว ... ยอมทุกอย่างนับตั้งแต่วินาทีนี้ เพราะรู้ตัวว่าคงไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลือที่จะกลับไปต่อสู้ ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ