บทที่ 11 ความบังเอิญของตัวปัญหา 2
ภาพผู้ชายห้าคนที่กำลังรายล้อมหญิงสาวที่มีอาการเมาคนอยู่คนเดียว ไม่ใช่ภาพที่น่าดูมากนัก
ชาร์ลีเดินปรี่เข้าไป เบาใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทุกคนอยู่ในชุดยูนิฟอร์มเดียวกัน ชัดเจนว่าเป็นพนักงานในโรงงาน แต่ที่ไม่มั่นใจคือไม่รู้ว่าอยู่ตำแหน่งไหนบ้าง
แต่ก็ไม่พอใจเท่าไหร่ เมื่อยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นว่าผู้หญิงกำลังโดนล็อกคออย่างที่มองไกลๆ เท่านั้นไม่พอยังยึดสัมภาระของเธอไว้ ไม่เชิงว่าทะเลาะ แต่ก็ยื้อแย่งกัน ที่สำคัญคือเสียงพูดคุยที่คล้ายคนเมา
และที่ทำให้เขาโกรธ จนรีบเดินเข้าไปแยกกลุ่มคนเหล่านั้น คือการมองเห็นว่าผู้หญิงคนเดียวที่ถูกแตะเนื้อต้องตัวอยู่ กำลังร้องไห้ หน้าตาแดงก่ำ จมูกเต็มไปด้วยน้ำมูกเกรอะกรัง น่าเวทนาเป็นอย่างมาก
“เกิดอะไรขึ้น พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่” ชาร์ลีจึงตะโกนลั่น ทำเอากลุ่มคนที่เกาะเกี่ยวกันอยู่หันขวับมามองแทบไม่ทัน
“บอส!” แล้วเหล่าชายฉกรรจ์เหล่านั้นก็ตะโกนขึ้นพร้อมกัน ทำหน้าทำตาราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน
ก้องภพเป็นคนแรกที่รู้ตัวว่าซวยเข้าแล้ว ทันทีที่เห็นหน้าของเจ้านายหนุ่ม เขาก็ปล่อยแขนออกจากการล็อกคอของดาหวัน จากนั้นก็รีบยืนตัวตรงตั้งแหน็วก่อนจะเอื้อมมือไปตบกะโหลกเพื่อนที่เมาแอ๋แทบจะยืนไม่ไหวอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะรั้งตัวหญิงสาวคนเดียวของกลุ่มไว้ ไม่อย่างนั้นยัยวันก็คงล้มตึงไม่เป็นท่า
ทั้งหมดยืนตัวตรง เรียงแถวหน้ากระดาน พยายามเรียกสติกลับมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก้องภพส่งสายตาไปหาแฟนสาวที่เดินตามหลังเจ้านายหนุ่มมา อยากจะร้องไห้เหมือนกันเมื่อเห็นว่ารุจายกมือไว้ปรกๆ ขอโทษทุกคนเป็นการใหญ่ แต่จะให้โทษเธอก็คงไม่ได้ ผิดที่เขาเองที่ไม่ได้ไปรับ
ไม่สิ ... ผิดที่ดาหวันต่างหาก ที่เมาเป็นหมาตั้งแต่หัววัน แถมยังสร้างเรื่องสร้างราวจนวงแตก
แทบไม่กล้านั่งกินอยู่ในร้าน
“มีใครพอจะอธิบายให้ผมฟังได้บ้าง ว่าพวกคุณทำอะไรกัน ... แล้วนั่น ร้องไห้ทำไม?” ชาร์ลีชี้ไปที่ดาหวันที่ตอนนี้ยังส่งเสียงอือๆ ออกมา น้ำตายังไหลไม่ยอมหลุด
ดูท่าเหมือนคนอกหัก สติสตางค์แทบไม่เหลือแล้วมั้งสภาพนี้
รุจาปาดเหงื่อ ก่อนจะเดินเข้าไปประคองเพื่อนสนิทที่ยืนได้เพราะมีมือของก้องภพจิกหลังไว้ ดูท่าแล้วเธอต้องเป็นคนอธิบาย เพราะไม่อย่างนั้นคงไปกับใหญ่ สภาพ ... ไม่แปลกใจหรอกที่บอสใหญ่ยืนอึ้งแบบนี้ ในเมื่อแต่ละคนที่ยืนอยู่ก็เป็นพนักงานตำแหน่งสำคัญในโรงงานทั้งนั้น
“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ” รุจาเป็นคนเอ่ยออกมา “พวกนี้มาดื่มกันตั้งแต่เลิกงาน”
ชาร์ลีขมวดคิ้ว ตั้งแต่เลิกงานก็คือห้าโมง .. แล้วตอนนี้มันก็เพิ่งจะสองทุ่มครึ่ง
ระยะเวลาเท่านี้สามารถเปลี่ยนวิศวกรหัวดี ให้เหลวเป๋วขนาดนี้ได้เลยเหรอนี่ แล้วยังไงต่อล่ะทีนี้ ... เจ้านายหนุ่มหันหน้าไปทางเลขาฯ สาว
“คือวัน ดาหวันน่ะค่ะ รบเร้าจะกลับบ้านเอง แต่ไอ้พวกนี้มันไม่ยอม ... ก็เลยอย่างที่เห็น”
ยื้อแย่งกันไปมา ขนาดว่าล็อกคอไว้ “แล้วทำไมถึงไม่ยอม”
ชาร์ลีซักไซ้ ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดเหตุการณ์ปัญญาอ่อนอย่างนี้ได้ยังไง แต่ละคนก็ใช่ว่าจะเรื่อยเปื่อย อย่างก้องภพเองก็เป็นหนึ่งในคนสำคัญของแผนก ชื่อเสียงแต่ละคนที่ได้ยินมาก็ไม่มีด้านเสียหาย ดาหวันเองก็เหมือนกัน เรื่องทำงานรอบคอบ ละเอียดลออต้องยกให้คนนี้เป็นที่หนึ่งเลยทีเดียว
แล้วนี่มันเกิดอะไร??? ชาร์ลีอยากจะบ้าตาย นี่เขาเลิกงานมาเพื่อจะเจอกับคนพวกนี้เนี่ยนะ
“พวกผมเป็นห่วงมันครับบอส” ก้องภพเป็นคนที่เปิดปากตอบ “ดูสภาพมันไม่น่าไหว แต่วันมันก็ดื้อ บอกว่าจะไปเอง ยังไงก็จะกลับเองให้ได้”
“ก็ฉันกลับเองได้” ดาหวันประท้วง เสียงของเธออู้อี้ ร้องไห้จนคัดจมูกแทบจะหายใจไม่ไหว “พวกแกต้องมารีบกลับเพราะฉันเพื่ออะไร แล้วแก ไอ้ก้อง ... ทำไมไม่ไปรับนุช ปล่อยให้นุชมากับใครก็ไม่รู้เนี่ย”
“จะให้ทิ้งแกได้ยังไง ดูสภาพตัวเองก่อนเถอะ”
“ก็บอกว่ากลับเองได้”
“ก็เห็นอยู่ไม่ได้” ก้องภพสวนกลับ เริ่มโมโหกับความดื้อรั้นของอีกฝ่าย “ถ้าไม่เมาแกไม่ดื้อแบบนี้หรอกวัน”
“โอ๊ย หยุดเถียงกันก่อนได้ไหม” รุจาเอื้อมมือไปหยิกทั้งเพื่อนและคนรัก นี่พวกมันเมาหรือตาบอดถึงมองไม่เห็นว่าเจ้านายโมโหจนหน้าสั่นไปหมดแล้ว “แล้ววัน นี่บอสนะ บอสใหญ่น่ะ ... อีโง่”
คำสุดท้ายรุจากระซิบบอก แทบจะยกมือขึ้นมาแหกตาให้มันได้เห็น ว่าใครก็ไม่รู้ที่มันว่า คือคนที่จ่ายเงินเดือนมันทุกเดือน ให้โอกาสมันได้มีกินมีใช้ รุจาอยากจะบ้าตายจริงๆ ที่เพื่อนมีตาหามีแววไม่ เงาหัวจะไม่มีอยู่แล้วยังดื้อดึงอยู่ได้
“ตลกละ บอสจะมาทำไม ป่านนี้กลับบ้านไปกอดเมียละมั้ง” ยังอีก ดาหวันยังไม่รู้ตัว เธอหรี่ตามองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ... แต่มองไปก็เหมือนจะใช่ ก็เลยหรี่ตามองตั้งแต่เท้าจรดหัวอีกรอบ
ท้ายที่สุดเมื่อชายหนุ่มจ้องตาตอบกลับมา ชัดเจนเลยว่าใช่ ต้องใช่แน่ๆ
“บอส” ฮือ ดาหวันอยากเป็นลม จะแกล้งเมาก็ไม่ได้ ในเมื่อเธอเมาแทบยืนไม่ไหวอยู่แล้ว “แกเคลียร์สิไอ้นุช”
สุดท้ายก็เลยบอกให้รุจาเป็นคนจัดการ ก็สมควรต้องเป็นมัน เพราะชาร์ลีเป็นทั้งเจ้านายสายตรงและเป็นคนที่มันอุตริพามาด้วย
“ไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะบอส พวกมันไม่ได้ทะเลาะกัน เดี๋ยวพวกเราจัดการกันเองได้”
ชาร์ลีขมวดคิ้ว ดูทรงแล้วเขาว่าพวกนี้จัดการกันเองไม่ได้ ก็เห็นอยู่ว่าแววตาของดาหวันยังมีแววดื้อรั้น เธอไม่ยอมให้ใครลำบากพากลับบ้าน ทั้งที่ยังเมาติดลมบนอย่างนี้แน่
