บทที่ 3 ข่าวลือ 3
“วันดีใจจังเลยยาย” เธอเบะปาก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
ส่วนคนเป็นยายก็ได้แต่ยิ้ม ไม่อยากบอกเลยว่าไม่ใช่แค่สองคนนั้นหรอกที่นางภาคภูมิใจ แต่กับดาหวันเอง นางเมี้ยนก็รู้สึกไม่แตกต่าง ถึงแม้ว่าคนพี่จะไม่ได้มาสายการแพทย์ แต่หลานคนโตของเธอก็เรียนเก่ง เป็นวิศวกรที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังเช่นกัน นอกเหนือไปกว่านั้นยังขยันทำงาน เงินที่เก็บหอมรอมริบก็สามารถเอามาส่งน้องทั้งสองเรียนได้
โดยที่พวกมันไม่ต้องกู้ยืมให้ลำบาก หรือว่าอยู่อย่างขัดสนจนน้อยหน้าใคร
“เพราะเอ็งเป็นตัวอย่างที่ดีไงล่ะ” คนเป็นยายเอ่ยชม
แต่ดาหวันกลับค่อยๆ หุบยิ้ม ไม่ค่อยเห็นด้วยกับสิ่งที่ท่านพูดนัก เพราะท่านเองก็ยังไม่รู้ว่าเธอมีเรื่องปิดบัง บางทีความภาคภูมิใจที่เธอสร้างไว้ให้ มันอาจจะลบเลือนไปทั้งหมด เพราะเรื่องที่เธอกำลังทำอยู่ได้
“วันไปอาบน้ำก่อนนะยาย” เพราะไม่อยากแสดงออกให้คนแก่ต้องสงสัย ดาหวันเลยรีบแยกตัวออกไป
ร่างอวบเดินเข้าไปใกล้คนเป็นยาย ก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่ ตั้งใจไปอาบน้ำอาบท่าแล้วค่อยลงมาทานข้าวฝีมือยายที่เธอโปรดปราน
แต่ยังไม่ทันก้าวไป ขาของเธอยังไม่พ้นจากวงแขนของยายด้วยซ้ำ จู่ๆ มือถือที่อยู่ในกางเกงก็สั่นเตือนอะไรสักอย่าง พอรู้ว่าเป็นใครก็รีบตัดสายทิ้งแทบไม่ทัน
ดาหวันรีบก้าวเข้าไปในห้องครัว เพราะหากมีการโทรฯ เข้าครั้งที่สองก็จำเป็นต้องรับ เพราะไม่อย่างนั้นเธอจะซวยคราวหลัง เขาเอาเธอตายแน่หากมีการตัดสายทิ้งถึงสองครั้งสองครา
แต่หญิงสาวโล่งใจ เมื่อเดินไปถึงห้องครัวแล้วไม่มีการโทรฯ มาก่อกวนของเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ เป็นเบอร์ที่โทรฯ มาไม่บ่อย หากแต่จำได้ทุกตัวจนขึ้นใจ ดาหวันกำลังจะก้าวออกไป คิดว่าความพยายามของอีกฝ่ายคงมีเท่านี้ มีแค่การกดโทรฯ ออกเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น
แต่พอมีการสั่นเตือนอีกครั้ง คราวนี้เป็นระยะสั้นๆ ... สั้นจนดาหวันต้องยกมือถือขึ้นมาดู
และหนักใจกว่าเก่ากับข้อความที่ประกอบด้วยคำไม่กี่คำ
‘รถรออยู่หน้าบ้าน’
คือใจความสำคัญที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อให้รับรู้ ซึ่งมันเป็นประโยคคำสั่งที่ไม่มีสิทธิ์จะปฏิเสธได้
ฮือ เธอเหนื่อยเหลือเกิน วันนี้อยากอาบน้ำ กินข้าว แล้วนอนพัก ไม่อยากทำอะไรกับใคร แต่ก็รู้ดีว่าไม่สามารถเพิกเฉยกับความต้องการของอีกฝ่ายได้ เพราะในเมื่อชายหนุ่มเรียกร้องขนาดนี้ มันก็หมายความว่าตอนนี้ เขากำลัง ‘รอ’
และทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้เขารอนาน ไม่ว่าเธอจะอยู่ในสภาพไหนก็ตาม สิ่งที่ควรทำคือไปให้เขาเห็นหน้าก่อนให้ได้
ดาหวันจึงกรีดร้องในลำคอ เพื่อระบายความไม่พอใจ ก่อนจะเดินออกไปในทิศทางเดียวกันกับที่เธอเพิ่งเดินเข้ามา โดยไม่ลืมตะโกนบอกยายว่า มีนัดกับเพื่อน อาจจะกลับดึกหรือไม่กลับเลยก็ได้
ซึ่งการที่เธอเป็นพี่สาวคนโต เป็นคนที่ดูแลตัวเองและน้องๆ มาตั้งแต่อายุสิบต้นๆ ดาหวันเลยไม่เป็นที่ห่วงใยของคนเป็นยายเท่าไหร่ ดังนั้นพอเธอบอกว่าต้องไป ยายก็ให้ไป ไม่มีการซักถามหรือเซ้าซี้อะไร พอ ‘เขา’ รู้ถึงความจริงในข้อนี้ ก็เลยเอาใหญ่ พอไม่ต้องเกรงใจคนแก่อย่างยาย มันจึงง่ายเหลือเกินในการเรียกตัว
อดทน ดาหวัน อดทนไว้
หญิงสาวพยายามบอกตัวเอง ในขณะที่ก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนรถเก๋งหรูที่ลงทุนมารับถึงหน้าบ้าน ไม่ลืมที่จะส่งค้อนให้คนขับ เป็นการส่งสัญญาณว่าไม่พอใจที่ถูกรบกวนในยามวิกาลเช่นนี้
ทั้งที่เขาควรจะบอกเธอก่อน อย่างน้อยก็ให้ได้เตรียมตัว ได้กำจัดสิ่งที่ไม่พึงประสงค์บ้างก็ดี
แต่นี่อะไรคิดจะเรียกก็เรียก อยากจะเจอก็ต้องไปทันที ... เอาแต่ใจ ดื้อรั้น นิสัยไม่ดี
เธอเกลียดเขา เกลียดคนพรรค์นี้
นี่ถ้าเธอไม่มีน้องที่กำลังเรียนพยาบาลเรียนหมอ เธอก็คงไม่ง้อหรอกนะ ถ้าไม่คิดถึงค่าเทอมที่ต้องจ่าย ไม่คิดถึงความสบายของครอบครัว
อย่าหวังเลยว่าเธอจะตามใจซะให้ยาก
