บทที่ 38 ในวันที่ฉันป่วย 2

“งั้นเหรอ ... ค่อยโล่งใจหน่อย” เจ้าของรอยยิ้มละมุนใจทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นและเดินจากไปนั่งที่ของตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง

ทำเอาสาววัยสามสิบยังแจ๋ว ที่ไม่ค่อยมีใครเข้ามาส่งสายตาปิ๊งปั๊งให้ หายใจติดขัดจนต้องยกหงส์ไทยขึ้นมาดม

“สงสัยหน้าที่เตรียมช้อนเย็น จะเป็นของคนอื่นละมั้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ