บทที่ 45 ขีดเส้นแบ่ง 1

“ไม่เล่าก็ได้” ชายหนุ่มยอมแต่โดยดี แต่ก็ไม่ลืมโปรยยิ้มเรียกคะแนน “ว่าแต่ว่า วันดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

ดาหวันจับดูตามเนื้อตัวของตัวเอง “ดีแล้วมั้ง ไม่รู้สิ เอามือร้อนๆ ไปจับหัว ถ้ามันร้อนเหมือนกันฉันจะรู้ไหม”

ถ้าถามว่าไข้ลดหรือเปล่าคงบอกไม่ได้ แต่ถ้าถามว่ายังปวดเมื่อยเนื้อตัวอยู่ไหม บอกเลยว่า มาก!

“แต...