บทที่ 5 เรียกตัว 2

ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่า ชาร์ลีก็ยังไม่มีโอกาสได้ลิ้มลองแม่มะพร้าวเนื้อดี ทั้งที่เรียกตัวเธอมาเพราะการนี้ แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ เนื่องจากดาหวันบ่นว่าหิว กลัวว่าจะไม่มีแรงทำในสิ่งที่เขาต้องการ ก่อนเธอไปอาบน้ำเขาเลยสั่งให้ผู้ช่วยคนสนิทที่พักอยู่ห้องชั้นล่าง ไปซื้ออาหารที่ร้านประจำ เป็นโจ๊กชื่อดังที่หญิงสาวชอบ

ลำบากคนอื่นไม่พอ หลังจากได้รับอาหารมาเรียบร้อยก็เป็นเขาที่ต้องเป็นคนแกะให้ เนื่องจากว่าเธอกำลังอาบน้ำ และถ้าหากว่าชาร์ลีไม่อยากให้เสียเวลา เขาก็ต้องรีบเตรียมการ ไม่อย่างนั้นแม่ตัวดีก็จะอ้างเรื่องหิว เรื่องง่วง สารพัดเรื่องสารพัดอย่าง สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรหรอก เหมือนมาบ่นและกินข้าวก็เท่านั้น

ซึ่งนี่เหรอวะเมียน้อยที่ชุบเลี้ยงมา ... ชายหนุ่มชักจะสงสัยตัวเองแล้วว่าเขาทนดาหวันได้ยังไง

ระยะเวลาเกือบครึ่งปีที่เขาจับพลัดจับผลูได้แม่นี่เข้ามาชิดใกล้ ไม่มีครั้งไหนเลยที่ชาร์ลีจะรู้สึกว่าเขาเป็นเสี่ย เป็นเจ้านาย หรือเป็นลูกค้าที่สมควรค่าแก่การได้รับบริการ

“ว้าว นี่พี่เหมจัดการให้หมดเลยเหรอคะ”

ดาหวันห่อปาก ตื่นเต้นดีใจเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำ พอผ่านทางห้องครัวแล้วพบว่า โต๊ะกินข้าวโต๊ะใหญ่ขนาดแปดที่นั่งของห้องชุดสุดหรู มีชามโจ๊กวางอยู่ นอกนั้นก็เป็นพวกน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ และของลวกจิ้มที่เธอโปรดปราน

ซึ่งเธอคิดว่าคนที่ทำให้ขนาดนี้คงเป็นเหมวัตร คนที่ไปรับส่งเธอทุกครั้งที่ชาร์ลีเรียกหา เป็นคนเดียวที่รู้ว่าเธอกับเขามีความสัมพันธ์กันแบบไหน ผู้ที่เป็นลูกน้องคนสนิทหรือที่ดาหวันชอบเรียกว่าเลขาฯ ส่วนตัว ของบอสใหญ่ ที่มีอภิสิทธิ์เหนือกว่าใครก็คือการได้พักที่เดียวกับเจ้านาย แม้จะคนละชั้น คนละราคา แต่การได้พักที่นี่ก็น่าอิจฉาไม่น้อยเลย

“คุณไท ไม่กินกับวันเหรอ” เธอตะโกนถามระหว่างที่เดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว แต่ก็ได้รับการนิ่งเฉยเป็นการตอบกลับ “วันกินคนเดียวไม่หมดหรอก เยอะแยะขนาดนี้”

ชาร์ลีก็ยังเงียบ ซึ่งเธอไม่ถือสาหรอก ดาหวันยักไหล่กับตัวเอง ก่อนจะลงมือจัดการอาหารที่อยู่ตรงหน้า เคยชินแล้วกับความเฉยชา บางครั้งถ้าเขาทำงานอยู่หรือว่ามีอะไรที่ต้องทำตรงหน้า เขามักจะไม่ตอบ ไม่สนใจและไม่ต้องไปเซ้าซี้ให้มากความ

อีกอย่างคือ ดึกดื่นแบบนี้เขาไม่กินหรอก แม้จะเป็นคนบ้างานแต่ชาร์ลีก็รักสุขภาพ เขามักจะออกกำลังกายสม่ำเสมอเพื่อรักษารูปร่าง ไม่กินจุกจิก ไม่กินดึก ไม่กินขนมระหว่างวัน ซึ่งบางครั้งมันก็ย้อนแย้งในความรู้สึกของดาหวัน เพราะในขณะที่เธอเข้าใจว่าเขาเป็นคนเฮลท์ตี้มากๆ แต่ตอนที่เธอกำลังนั่งกินข้าวมื้อดึก เจ้านายของเธอก็เดินมานั่งด้วย พร้อมกับกาแฟดำที่อยู่ในมือ

“ดื่มตอนนี้จะนอนตอนไหนคะ” ดาหวันเอ่ยถาม คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความข้องใจ

“ไม่เกินตีสองหรอก” กาแฟทำอะไรคนอย่างเขาไม่ได้อยู่แล้ว “ไม่ง่วงสิดี จะได้มีเวลาทำงาน”

“คุณไทแก่แล้วนะคะ” ดาหวันพูดไปเรื่อย ก่อนจะชะงักเมื่อคิดว่าสื่อสารผิดไป “วันหมายถึงอายุเยอะ เอ่อ ไม่สิ เอ่อ ช่างเถอะค่ะ”

ก็ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวว่ายังไง เธอเองก็ไม่ทราบว่าจะเอ่ยคำไหนเปรียบเทียบกับชายวัยสามสิบแปดปีที่อยู่ตรงหน้าดี

“คุณเองก็สามสิบแล้วไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มเยาะเย้ย ทำเป็นพูดดี เธอเองก็ไม่ห่างจากเขาเท่าไหร่หรอก

“แต่เราก็ห่างกันตั้งแปดปีนะคะ ตอนคุณไทเรียนประถม วันเพิ่งเกิดเอง”

“ช่างสิ เดี๋ยวนี้ใครเขาสนเรื่องอายุกัน ถ้าพาไปตรวจสุขภาพทั้งร่างกายและผิวหน้า คุณอาจจะแซงผมไปแล้วก็ได้”

ชาร์ลีเอ่ยเย้า ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะทันทีที่เขาพูดจบ ดาหวันก็วางปาท่องโก๋ลง จากนั้นก็ยกมือขึ้นกุมสองแก้มที่เปล่าเปลือย ใบหน้าที่ตอนนี้ไม่มีเครื่องสำอางใด คงไม่สามารถปิดบังริ้วรอยที่มากับวัย และรอยสิว รอยดำที่แก้ไม่หายของเธอแน่

“จะบอกว่าหน้าวันแก่ใช่ไหมคะ”

ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาได้แต่เงียบ ซึ่งนั่นแหละเป็นคำตอบที่ทำให้เธอหมดความมั่นใจ นึกอยากจะลุกไปแต่งหน้า แต่ก็ช่างเถอะเธอแต่งเป็นซะที่ไหน ถึงมีปัญญาก็แต่งไม่ได้ ตอนนี้ในกระเป๋ามีแค่แล็บท็อปกับของกิน สิ่งที่จะเอามาละเลงบนหน้าได้ก็คงจะมีแต่แป้งฝุ่นเท่านั้น

ส่วนข้าวของเครื่องใช้ที่อาบน้ำในวันนี้ แน่นอนว่าเป็นของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ว่าจะเป็นเสื้อยืดเนื้อดีราคาหลายพันบาท เอ่อ มีเท่านี้แหละ เพราะปกติแล้วเวลาที่มาที่นี่ เธอมักจะตัวเปล่าเล่าเปลือย ไม่ได้เตรียมอะไรมาให้วุ่นวาย

เห็นอะไรก็หยิบจับ มีเอ่ยปากขอบ้างถ้าเห็นว่าเป็นของแพงหรือว่าไม่เคยใช้ แต่ก็แปลกที่อยู่กับเขาได้แบบไม่ต้องเกรงใจ ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จะว่าไร้มารยาทก็ไม่ใช่ เพราะที่บ้านเธอก็เคร่งเรื่องนี้อยู่พอสมควร

“ก็ควรดูแลตัวเองบ้าง”

“ถ้าคุณไทไม่ชอบ เรายกเลิกสัญญาก็ได้นะคะ”

ชาร์ลีถอนหายใจ พูดไปก็งอนเขาอีก เธอเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนพูดเรื่องอายุอานามขึ้นมาก่อน แล้วก็มาถามกลับว่าอย่างนั้นอย่างนี้ เขาก็บอกไปตามความเป็นจริงที่เห็น สุดท้ายก็หาเรื่องโกรธเขาจนได้

แล้วสัญญาบ้าบออะไร เธอก็รู้ว่าระหว่างเขากับเธอไม่ได้มีสัญญิงสัญญาอะไรทั้งนั้น

“จะให้วันเอาเวลาไหนมาดูแลตัวเองล่ะคะ คุณไทก็รู้ว่าวันๆ หนึ่ง วันต้องทำอะไรบ้าง” ดาหวันน้อยใจที่เขาว่าเธอ แต่ก็แวบเดียวเท่านั้น ดูสิ ชาร์ลียังไม่ทันได้อ้าปาก เธอก็สามารถกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมได้

ซึ่งเจ้าของห้องก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ผีเข้าผีออกอย่างนี้ไม่รู้ทำเขาติดใจได้ยังไง