บทที่ 6 เรียกตัว 3
“คุณไทยังไม่ได้ตอบเรื่องนักศึกษาที่วันถามเลย” พอเขาเงียบ เธอก็หาเรื่องมาคุย ดูเหมือนว่าดาหวันจะไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจ กับเวลาที่เขาเมินใส่ หรือถามอะไรแล้วไม่ตอบกลับ
เธอยังสามารถดำเนินเรื่องราวต่อไปได้อย่างไม่มีสะดุด ซึ่งชาร์ลีคิดว่านี่เป็นเสน่ห์ของเธอล่ะมั้ง บางทีเขารับเธอมาอยู่ด้วยเพราะต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน คอยทำให้เขาลืมเรื่องงานไปได้บ้าง ซึ่งไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่ต้องตอบกลับ หรือพูดจาเอาใจให้เธอรู้สึกดี
บางทีเขาอาจจะชอบดาหวันในข้อนี้ ชาร์ลีโล่งใจที่หาคำตอบให้กับตัวเองได้
เพราะไม่อย่างนั้นเขาก็คงคิดว่าตัวเองเป็นบ้า ที่ชอบอยู่กับดาหวันทั้งที่เธอแทบจะไม่มีอะไรดี
“คุณถามว่ายังไงนะ” เขาย้อน จำไม่ได้เหมือนกันว่าเธอเอ่ยทักว่าอย่างไรในตอนแรก
“ก็มีข่าวว่าคุณไทคบเด็กอยู่ แล้วทำไมถึงเรียกวันมาได้ล่ะคะ”
“ไปเอาข่าวมาจากไหน”
“ไม่บอกหรอกค่ะ” เรื่องอะไรจะเปิดเผยแหล่งข่าว ถ้าบอกไปแล้วเขาไปเฉ่งรับอรุณ พวกเธอก็หมดเรื่องสนุกฟังน่ะสิ “รู้ก็แล้วกัน”
“ไม่ไปถามแหล่งข่าวของคุณเอาเองล่ะ ผมจะไปรู้เหรอว่าเขาจะเล่าไปทิศทางไหน”
“คุณไทก็พูดความจริงสิคะ วันก็แค่อยากรู้ว่าความจริงมันคืออะไร”
ดาหวันจ้องตาเขา แต่ชาร์ลีกลับหลบ ชายหนุ่มยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มรวดเดียว ก่อนจะลุกขึ้นไปเก็บมันไว้ตรงซิงค์ล้างจาน เท่านี้ก็รู้แล้วว่าเรื่องที่พูดกันอยู่เขาไม่มีคำตอบให้ ซึ่งมันก็คงหมายความว่าเธอไม่ควรจะก้าวก่าย เมื่อเขาไม่อยากพูดถึงก็ควรจะเงียบไว้ และอย่าไปแตะต้องมันอีกก็เป็นพอ
แต่ถามว่าแคร์ไหม? ก็คงไม่
ดาหวันรู้ตัวว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน มั่นใจว่าสิ่งที่เธอต้องการจากเขาคืออะไร ดังนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่ได้อยู่ใกล้เธอจะกดความรู้สึกไว้ และทำในสิ่งที่ชายหนุ่มสั่งให้ทำ หวังในสิ่งที่เธอควรจะได้ก็เท่านั้น
ถึงแม้ว่าเรื่องที่เธอทำอยู่มันจะผิดเต็มประตู อย่างมากเลยคือยุ่งเกี่ยวกับคนที่แต่งงานแล้ว แต่พอได้บอกตัวเองว่าเธอจะไม่เผลอใจ จะไม่รู้สึกต่อเขาไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร มันก็พอจะช่วยให้เธอสบายใจได้บ้าง
อย่างน้อยความเลวที่เธอทำ ก็มีขอบเขต มีข้ออ้างให้รู้สึกดี
แต่ก็ช่างเถอะ เธอคิดไปงั้นแหละ เพราะคนชั่วยังไงก็เป็นคนชั่วอยู่วันยังค่ำ ที่มาวันนี้ก็หวังแค่เงิน และเธอก็พอจะจับจุดได้แล้วว่าถ้าอยากได้เยอะๆ เวลาอยู่กับเขาจะต้องทำยังไงบ้าง
ซึ่งไม่น่าเชื่อจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนนั้น เป็น ‘เมียเก็บ’ ลับๆ ที่ชาร์ลีหลงใหลจนหัวปักหัวปำ
“เอิ๊กกกกก ... อุ้ย ขอโทษค่ะ”
ดาหวันรีบเอามือตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน เพราะทันทีที่กินอิ่ม ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าหมดเกลี้ยง เหลือเพียงแต่จานใสๆ เธอก็ปลดปล่อยลมปราณออกมา ทำเอาเจ้าของห้องตกใจจนหันขวับไปมองแทบไม่ทัน
“แล้วบอกว่ากินไม่หมด”
คือประโยคที่ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าออกมาอย่างเอือมระอาใจ จากนั้นก็เดินลิ่วเข้าห้องนอนไป คงหวังจะชำระร่างกายให้หอมยันไข่ เพื่อจะได้เริ่มกระบวนการปลดปล่อยอารมณ์เปลี่ยวสักที
ชาร์ลีเชื่อว่าต่อให้มีข่าวลือว่าเขาซุกเมียน้อยอยู่ในโรงงาน เจาะจงว่าเป็นแผนกวิศวกรรม ผู้หญิงอย่างดาหวันก็คงถูกมองข้าม
หนึ่งคือเธอไม่ใช่สเปกเขา ต่อให้คนที่ไม่รู้จักมองมาก็ยังคิดว่าไม่ใช่ อย่างชาร์ลีหลายคนคงคิดว่าเขาชอบผู้หญิงแบบภรรยาที่ตบแต่ง คือเรียบร้อย อ่อนหวาน แต่เด็ดขาดและดุดันในคนๆ เดียวได้ ไม่ก็หวานซ่อนเปรี้ยวแบบนักธุรกิจสาว เจ้าของร้านเบเกอรี่ที่เป็นข่าว หรือให้สุดก็คือนักศึกษาสาววัยใส
คงยากที่ใครจะสามารถโยงได้ว่าแท้จริงแล้ว คนที่เขาซ่อนไว้ คนในความลับที่แตะต้องไม่ได้ เป็นผู้หญิงตัวขาวๆ อวบๆ คนหนึ่ง อายุเยอะ ตาคล้ำ เป็นสิว ลงพุง ที่ขี้บ่น กินเยอะ เรอเสียงดัง พูดจาแย่ ไม่มีมารยาท
ไม่มีใจบริการ ต่อให้ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กเสี่ย เมียน้อย หรือเมียเก็บอะไรเทือกนั้น ก็ไม่มีสักครั้งที่ดาหวันจะลุกขึ้นมาปรนนิบัติพัดวี ทำหน้าที่ของภรรยาน้อยที่ต้องคอยดูแลสามีเงินหนาที่ชุบเลี้ยงเธอไว้
มีแต่เขานี่แหละที่คอยเอาใจ ส่งคนไปรับ สั่งข้าวมาให้ แกะข้าวให้กิน ไม่พอเขายังทำตัวปัญญาอ่อนด้วยการเดินกลับเข้าไปในห้องนอน จากนั้นก็หยิบไดร์เป่าผมออกมา ทั้งที่ผมของตัวเองสั้นเตียนจนเกือบเป็นสกินเฮดอยู่แล้ว
ซึ่งชาร์ลีไม่เข้าใจตัวเอง ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรด้วยซ้ำ ตอนที่เขาเดินออกมาเนื้อตัวหอมฉุยมาจากห้องน้ำ แล้วได้เห็นว่าเด็กสาวที่เขาเรียกตัวมาไม่ได้อยู่ในห้องนอน หากแต่กำลังนั่งซัดเบียร์อยู่ที่บนพื้นแถวโซฟากว้างด้านนอก ผมยาวของเธอยังเปียกชื้น ในมือมีรีโมตทีวีเครื่องใหญ่ ที่กำลังฉายซีรีส์วายชื่อดัง ทั้งที่เวลานี้เธอควรจะเตรียมพร้อมสำหรับการปฏิบัติการ
ซึ่งไม่บอกก็รู้ว่าเธอพยายามเลี่ยงมัน ยัยเด็กนี่เล่นแง่กับเขาทุกครั้ง
แล้วเชื่อเลยว่าอีกสิบนาทีเธอต้องขอกลับบ้าน
“วันไม่ค้างนะคุณไท” นั่นไง คิดผิดซะที่ไหน
ชาร์ลีเริ่มโมโหกับความเอาแต่ใจของหญิงสาว มีอย่างที่ไหน เขาเรียกมาเพราะต้องการมีอะไรด้วย แต่เธอกลับดึงเชิง อาบน้ำ กินข้าว เดี๋ยวก็อิ่ม เดี๋ยวก็ง่วง อ้างจะกลับบ้าน ทั้งที่เขายังไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวเลย
บ้าจริง ... เธอเป็นเมียเก็บประสาอะไร ถึงเอาแต่ใจ เอาแต่ได้ ไม่เอาใจไม่พอ ยังทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง
