บทที่ 7 จ้ำจี้มะเขือเปาะแปะ 1
“วันนี้ไม่ให้กลับ” ชาร์ลีสวนขึ้นมาทันควัน ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งซ้อนหลัง จัดการหยิบผมยาวๆ ของเธอขึ้นมาเป่าด้วยไดร์ไร้สายที่เขาลงทุนซื้อมาให้หลังจากมีเธอเข้ามาในชีวิต
ซึ่งดาหวันก็ได้แต่นั่งนิ่ง ไม่ได้เกร็งที่เขาเข้ามาชิดใกล้ เพราะปกติชาร์ลีก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว เขาเป็นคนเจ้าชู้ มีเมียไปทั่ว ก็ไม่แปลกหรอกที่จะชอบเอาใจ แต่ที่เฉยเพราะกำลังคิดต่างหาก ว่าจะหาทางกลับบ้านอย่างไร อันที่จริงวันนี้เธอก็ทำเกินไป ลีลาท่ามากจนเห็นแววตาไม่พอใจของเจ้านายหนุ่มเข้าแล้ว
“ไม่กลับไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวยายเป็นห่วง” เธออ้าง
“ยายไม่เคยโทรฯ ตามเลยสักครั้ง ทีไปเมาหัวราน้ำกับเพื่อนผู้ชายที่แผนกยังทำได้”
ตายล่ะ ดาหวันเริ่มจนมุม ... ลืมไปได้อย่างไรว่าจุดเริ่มต้นของเขากับเธอคืออะไร
“วัน วัน ...” วันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะต่อรองว่าอย่างไร จะอ้างว่าต้องตื่นเช้าไปทำงานเหมือนทุกครั้งก็อ้างไม่ได้ ในเมื่อพรุ่งนี้มันเป็นวันหยุด เธอจะนอนยาวไปถึงแปดโมงของวันมะรืนเลยก็ยังได้ “วันเป็นห่วงยาย”
“เดี๋ยวผมจ่ายค่าเทอมให้” ชาร์ลีปิดไดร์เป่าทันทีเมื่อเห็นว่าเส้นไหมนุ่มลื่นที่อยู่ในมือเริ่มแห้งสนิท ก่อนจะพูดในสิ่งที่เขาคิดว่ามันสามารถใช้เป็นเรื่องต่อรองให้เธออยู่กับเขาในคืนนี้ได้
ซึ่งดูเหมือนจะได้ผล เพราะดาหวันเริ่มชะงัก ก่อนจะยกนิ้วมือนิ้วเท้าขึ้นมานับกันให้วุ่นวาย
“ทั้งสองคนเลยเหรอคะ?” ความโลภก็ไม่เข้าใครออกใคร ดาหวันรีบวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันหน้าเข้าหาเขา เกาะแข้งเกาะขาเตรียมตัวเลียขนหน้าแข้งให้ ส่งสายตาออดอ้อนเอาใจแบบที่ไม่เคยคิดจะทำในยามปกติ
“คนเดียว”
“โธ่ วันก็ฝันหวาน นึกว่าจะจ่ายให้ทั้งสองคนซะอีก”
“คนเดียว ครึ่งเดียวด้วย” ชาร์ลีให้เงื่อนไข ความจริงเขาตั้งใจจะช่วยเธออยู่แล้ว แต่พอเห็นความโลภในแววตาทั้งที่ทำตัวไม่น่ารัก ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ “จะเอาหรือไม่เอา”
“เอาค่ะเอา” ดาหวันรีบตกปากรับคำ เพราะคนอย่างเขาไม่มีพูดอะไรซ้ำๆ ชาร์ลีใจป้ำก็จริงแต่อย่าเรื่องมากหรือว่าลีลากับเขาในเรื่องเงิน
ดังนั้นไม่ว่าเขาจะเสนออะไร จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องรีบคว้ามันไว้ ไม่อย่างนั้นเขาจะเปลี่ยนใจ ขนาดไล่กลับบ้านทั้งที่ไม่แตะตัวเธอก็ยังมี ซึ่งกำขี้ดีกว่ากำตดมีอยู่จริงก็วันนี้ แต่ก็ดีถมไปแล้วสำหรับคนอย่างเธอ โดยเฉพาะหากพูดตามความจริง เธอควรจะพอใจเมื่อสิ่งที่เธอจะได้จากเขา ราคาค่างวดก็แพงกว่าสาวเบอร์ตองเลยด้วยซ้ำ
“งั้นก็เลิกลีลาสักที”
“แต่วันยังอิ่มอยู่นี่คะ” ดาหวันใช่คางเกยไปที่เข่าของเขา กอดแข้งกอดขาเป็นนางทาสอ้อนรัก
ซึ่งไม่ได้น่ารักหรอก กลับน่ารำคาญซะด้วยซ้ำ ดาหวันเป็นเมียเก็บที่ลีลาท่ามาก ไม่ใช่ตอนที่มีอะไรกันนะ แต่ก่อนที่จะมีอะไรกันต่างหาก เธอจะอ้างนู่นอ้างนี่เท่าที่คิดออก แต่เขาก็เถียงไม่ได้ ว่าพอถูกเธอออดอ้อน หรือทำให้ต้องรำคาญใจ เขากลับเอ็นดูและไม่หงุดหงิดที่จะได้อยู่ใกล้ๆ
เหมือนอย่างตอนนี้ ที่เขาเอื้อมมือเข้าไป ปัดปอยผมที่ตกมาปรกหน้าเก็บมันทัดหูให้ ก่อนจะตบแหมะไปที่หน้าผากมน ทำเอาเจ้าของมันสะดุ้งจนหน้าเหวอ
“ให้อีกครึ่งชั่วโมง”
“ขออีกสองกระป๋องได้ไหมคะ?” ดาหวันต่อรอง ความจริงก็ไม่ได้อิ่มขนาดนั้น แต่อยากยื้อเวลาต่างหาก คอยดูเถอะถ้าเขาอนุญาตให้เธอดื่ม รับรองว่าสามารถละเลียดเบียร์แค่สองกระป๋องได้ถึงเช้า
“ค่าเทอมน่ะ จะเอาไหม? หรือจะให้ลดเหลือแค่แรงงานขั้นต่ำ”
“โธ่ คุณไท แค่นั้นยังไม่คุ้มค่าตีรถกลับเลยค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอยากอารมณ์ดี บอกตัวเองให้หยุดคิดเหอะ ที่สุดแล้วก็คงเล่นตัวได้เท่านี้ “สองกระป๋อง ในเวลาครึ่งชั่วโมงค่ะ ให้ดื่มเถอะนะคะ ไม่งั้นวันก็เขินตาย”
“จนป่านนี้ยังจะเขินอีกหรือไง”
“เขินสิคะ คุณไทไม่ลองแก้ผ้าอยู่หน้ากระจก จะได้รู้ว่าคุณน่ะ เวรี่กู้ดแค่ไหน” เธอสารภาพตามตรง พร้อมกับมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันมามองตัวเอง “แล้วคนอย่างวัน สภาพ ไม่ต่างจากเมียคนใช้เลยค่ะ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขินได้ยังไง”
ก็เขาหล่อขนาดนี้ เทพบุตรยังเรียกพี่ พระเจ้ากรีกยังยกย่อง ซึ่งต่อให้นานแค่ไหนดาหวันก็อาย
แม้ไม่ได้เรียกตัวเธอบ่อยๆ แต่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีความสัมพันธ์กัน ซึ่งดาหวันก็ยังเขินตัวแดง เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาสัมผัส เธอมักไม่กล้าทำในสิ่งที่เขาอยากให้ทำ หลังๆ เลยจำเป็นต้องพึ่งแอลกอฮอล์ และเธอก็คิดว่าชาร์ลีชอบเพราะมันสามารถช่วยเธอได้มาก เธอกล้าทำ กล้าเรียนรู้ในสิ่งที่เขาสอน จนเธอเองก็เสพติดมันไม่ต่าง
ซึ่งที่ลีลาเพราะยังเขิน กลัวเขาจะรำคาญกับความไม่ประสา เลยต้องขอพึ่งเหล้าพึ่งเบียร์ให้หน้าหนา แต่ชายหนุ่มก็ให้ได้แค่ไม่เกินสามกระป๋อง เนื่องจากมากกว่านั้นก็คงหลับ
“รีบจัดการซะ” ชาร์ลีเอ่ยบอก ส่ายหน้าออกมาอย่างเหนื่อยใจกับหญิงสาวที่ทำตาปรืออยู่ตรงหน้า ทั้งที่ดื่มไปกระป๋องเดียวก็คออ่อน ไม่สมเลยกับสายงานที่เรียนมา
ต่อให้ดาหวันเป็นสาววิศวะที่ดูเหมือนจะห้าวหาญ แต่ความจริงแล้วเธอปัญญาอ่อน ดูแลตัวเองไม่ค่อยได้ โชคดีว่ามีเพื่อนผู้ชายคอยปกป้องอยู่ไม่ห่าง ถึงใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย
ซึ่งชาร์ลีรู้สึกราวกับว่าหญิงสาวทำตัวเข้มแข็งเกินไป ต้องเป็นเสาหลักที่มั่นคงเวลาอยู่กับที่บ้าน ดังนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่อยู่กับคนที่ไว้ใจ เธอก็จะทิ้งตัว ... ทำตัวเหมือนเด็ก เช่นตอนที่อยู่กับเขา
