บทที่ 87 สู้ยิบตา 1

“ปากดีนักนะ” ยัยคนที่เข้ามาหาเรื่องทึ้งหัวเธอไว้

ซึ่งแทนที่ดาหวันจะร้องไห้เหมือนอย่างที่คิดไว้ เธอกลับไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตัวเองเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว

ไม่ต้องถงต้องถามมันแล้วว่ามีเรื่องอันใดที่เราสองคนบาดหมางกัน เพราะหลังจากนั้นเธอก็บิดตัวไปประชันหน้า พร้อมกับเอื้อมมือเข้าไปกระชากผมที่ปล่อยสยายของอีกฝ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ