บทที่ 29 เผลอคิดไปเอง

“คุณแม่”

“...”

“คุณแม่”

“...”

“เซย์”

“คะ?”

“...”

“อะไรคะ?”​ ที่ฉันต้องเอ่ยถามคำนี้เพราะพอขานรับพี่ตุลย์ก็ดันมองฉันนิ่ง สายตาเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง เป็นอะไรอย่าบอกนะว่านั่งเล่นตรงนี้แล้วเกะกะสายตา ก็ไม่น่าจะใช่นะ 

“...เรียกนานแล้ว”

“คะ? เรียกตอนไหนหนูเพิ่งได้ยิน”

“...”

“เอ้า! จริง ๆ หนูเพิ่งได้ยิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ