บทที่ 37 รับผิดชอบ

“ขอบคุณนะคะพี่ปริม กำลังมีเรื่องไม่สบายใจแต่ก็ยังนึกถึงเซย์ ลำบากทั้งพี่ปริมทั้งคุณมิ้นท์เลย”

(ไม่เป็นไรจ้ะ ออกมากันแล้วพี่นึกได้ว่าน้องเซย์อยู่คนเดียว บอกพี่ตุลย์แล้วให้โทรสั่งลูกน้องแต่เขาไม่ยอมโทรสั่งให้สักทีบอกจนขี้เกียจบอกพี่เลยต้องจัดการเอง)

“คะ?” ทำไมฉันรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดพี่ปริม นี่ไม่ได้อ...