บทที่ 45 เผื่อว่าจะลืม

“ที่รัก”

“...” ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่น่าจะหล่อที่สุดในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรเลยล่ะมั้ง ไม่ได้เวอร์นะคะแต่เขาหล่อจริง ๆ หล่อกินคน เดินเข้ามาในร้านแบรนด์หรูพนักงานกับลูกค้าแทบจะกรี๊ดอย่างกับเจอซุปเปอร์สตาร์เลยด้วยซ้ำกำลังถือชุดที่แขวนอย่างดีเดินเข้ามาหาฉันทั้งสองมือ

“สวยไหม”

“อะไรคะ?”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ