บทที่ 48 เจ็บจะตายแล้ว

“ขอบคุณพี่ตุลย์กับน้องเซย์มากนะคะ ถ้าไม่ได้ทั้งสองคนปริมกับครอบครัวพี่แฟรงค์คงแย่ ไม่มีใครตั้งหลักทันเลย จนถึงวันนี้ก็ยังตั้งหลักกันไม่ได้”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกปริม ยังไงก็ต้องช่วยกัน” ฉันไม่ได้พูดอะไรแค่ยืนยิ้มให้พี่ปริม ยิ้มให้กำลังใจเพราะเพิ่งเผาศพพี่แฟรงค์แล้วก็ส่งแขกเสร็จ ส่วนเรื่องเก่าที่ปะทะริม...