บทที่ 47 งานแต่งงาน

"ทานข้าวบ้างเถอะลูก" ฮันน่าพูดอย่างอ้อนวอนก็เพราะตั้งแต่หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเธอก็ไม่แตะต้องอาหารเลยมีเพียงแค่นั่งร้องไห้เงียบๆ คนเดียว

"หนูไม่หิวค่ะ เอาออกไปเถอะ"  เธอพูดโดยไม่มองหน้าใครมีเพียงแค่นั่งกอดเข่าร้องไห้เงียบๆ มองหน้าต่างที่ตอนนี้อากาศครึ้มเพราะเข้าฤดูหนาว

"เฟียร์อย่าลืมว่าตอนนี้ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ