บทที่ 64 บทส่งท้าย

สายลมยามบ่ายพัดผ่านยอดไม้ใหญ่ภายในอาณาจักรตระกูลมาเฟีย เสียงใบไม้เสียดสีกันฟังดูคล้ายเสียงดนตรีบำบัดที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจอันเหนื่อยล้าจากการกรำศึกในโลกมืดมาเนิ่นนาน ออสตินในวัยเฉียดห้าสิบปีนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายบุนวมตัวโปรดบนระเบียงกว้างชั้นสองของคฤหาสน์ ดวงตาคู่คมกริบที่ผ่านการมองเห็นทั้งความเป็...