บทที่ 14 Game 13 | หาทางออก
พรึ่บ!
“อ๊ะ! เจน...”
ทันทีที่ลงจากเวทีมือของผู้จัดการสาวก็รีบเข้ามาฉุดแขนเพื่อนดันเข้าไปในตู้เปลี่ยนเสื้อผ้า ตามด้วยการยัดชุดที่เธอใส่มาวันนี้ให้เปลี่ยนกลับ
“เปลี่ยนชุดด่วน! เชื่อฉัน...” ประโยคหลังแทบจะเป็นการขอร้องมากกว่าคำสั่ง
ใบหน้าใต้แว่นสายตาจริงจังจนดาราสาวใจสั่น ได้แต่พยักหน้ารูดม่านปิดลงทำตามที่เพื่อนสนิทบอกอย่างเร่งรีบ และทันทีที่เปิดม่านอีกครั้ง เจนก็เข้ามาคว้าชุดและเครื่องประดับทั้งหมดในมือคืนทีมงาน
“กะ เกิดอะไรขึ้น”
“E1 ค่อยคุยกัน เราต้องกลับแล้ว” น้ำเสียงของเจนเข้มและเครียดอย่างเห็นได้ชัด
E1 คือโค้ดที่ใช้ในการทำงาน เธอเคยถูกเจนอธิบายว่ามันมาจากคำว่า Emergency ที่แปลว่าฉุกเฉินและยิ่งตัวเลขต่อท้ายน้อยยิ่งแปลว่าเป็นเรื่องใหญ่
ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในสังกัดของสเตลลาโลได้ห้าปี ชีวิตของเซียร์รา เดอ เซริโอเพิ่งจะเคยถูกใช้โค้ดขึ้นต้นด้วย E ครั้งแรก
“อะ เอ่อ น้องเซียร์...” ทีมช่างเสื้อเดินเข้ามาหาคล้ายกับมีคำถาม
แต่เจนไม่ปล่อยให้เกิดโอกาสนั้น เธอรีบคว้าแขนดาราในสังกัดและยกมืออีกข้างเพื่อห้ามผู้หญิงคนนั้น
“เซียร์มีงานต้องไปต่อค่ะ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะ ขอตัวก่อน”
เจนฉุดแขนของเพื่อนให้เดินออกจากห้องแต่งตัวไปด้วยกัน ทันทีที่เปิดประตูหลังเวทีออก บอดีการ์ดของบริษัทสี่นายก็ยืนประจำการรออยู่ก่อนแล้ว
“ทางนี้ครับ ด้านหน้านักข่าวเต็มเลย รถไปรอด้านหลังตึกแล้ว”
เป็นครั้งแรกที่ต้องทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางปลอดผู้คน และเมื่อก้าวขึ้นรถตู้ของบริษัทได้ เจนก็เอนกายนอนหมดแรงกับพนักพิงเบาะอย่างเห็นได้ชัด
“เจน บอกฉันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น” แม้จะยังรู้สึกเหนื่อยกับการเดิน แต่เธอใจเย็นรอนานกว่านี้ไม่ไหวแล้ว ไม่รู้ว่าสิบกว่านาทีที่ไม่รู้เรื่อง ชีวิตและชื่อเสียงที่ตนเองสร้างขึ้นมามันพังทลายไปถึงไหนต่อไหน
ปึง!!
เฮือก!
ดาราสาวหันขวับ มองไปยังหน้าต่างรถตู้ที่ถูกอะไรบางอย่างทุบจากด้านนอก เพียงแต่ในรถรูดม่านปิดสนิท ไม่ปล่อยโอกาสให้คนจากด้านนอกมองเข้ามาเห็นว่าใครกำลังโดยสารรถคันนี้อยู่
“อย่าเปิดผ้าม่านนะเซียร์” เสียงที่ยังเจือความหอบเหนื่อยของเจนบอกแผ่วเบา
เพื่อนของเธอนั่งหอบกำมือถือที่มีเสียงแจ้งเตือนดัง 'ติ๊งๆ' ไม่หยุด
'น้องเซียร์!'
'เซียร์รา!!'
ตุ๊บ! ปึงๆ
'ขอสัมภาษณ์หน่อย! เซียร์รา'
'อย่าหนีนะเว้ย!'
เสียงนักข่าวจากด้านนอกดังแทรกเข้ามาไม่หยุด เจ้าของชื่อหันกลับไปมองด้านหลังเห็นฝูงนักข่าวจากหลายสิบสำนักวิ่งตามรถตู้ตนเองเอาเป็นเอาตาย
พรึ่บ!
โทรศัพท์ของผู้จัดการวางลงบนตักเล็ก หน้าจอเป็นคลิปโป๊ที่รอเธอกดเล่นมันก็จะเข้าใจทุกอย่าง
'อ๊ะ อ๊า แรงๆ ค่ะ'
'พั่บๆ'
'อ๊า~!! ลึกมาก อื้อ ยะ ใหญ่จัง'
'อา...'
'อ๊ายยย~!!'
ขนลุกไม่ไหว!!
ผู้หญิงหน้าเหมือนเธอถูกเซนเซอร์คาดช่วงตาเอาไว้ กำลังขย่มผู้ชายที่มองไม่เห็นหน้าเพราะมีโมเสกบังมิดทั้งหัว ทั้งคู่โรมรันใส่กันแบบเอาเป็นเอาตายบนเตียงที่มองเห็นวิววิหารเซนต์ปีเตอร์ในเวลากลางวัน วิดีโอเป็นมุมภาพจากหัวเตียง จงใจให้เห็นเรือนร่างของฝ่ายหญิงชัดเจนในทุกอิริยาบถ นั่นคงใช้เทคนิคการซ่อนกล้องกับภาพหัวเตียงหรือไม่ก็ช่องแอร์ของโรงแรม
เหมือนมาก...ทั้งปาก จมูก หน้าอก แม้กระทั่งความยาวผม ต่างกันแค่ตรงสีจุกกลางอก แต่จะให้เธอแก้ผ้าเทียบให้คนในอินเทอร์เน็ตดูว่าจุกนมคนละสีหรือไง!!
“เจน นั่นไม่ใช่ฉัน” ภาพนางแบบในงานที่หน้าตาคล้ายเธอผ่านเข้ามาในหัว เซียร์ราบีบแขนเพื่อนหมับตื่นตระหนก “นะ ในงานนั้นมีคนหน้าเหมือนฉัน อะ อาจจะเป็นผู้หญิงคนนั้นก็ได้”
“ฉันเชื่อเธอเซียร์ เราอยู่ด้วยกันตลอด ถ้าอย่างน้อยในคลิปมันติดวันที่แอบถ่าย ฉันคงเอาตารางงานเราไปกางยืนยันกับนักข่าวแล้ว”
คนเป็นเพื่อนแตะหลังมือดาราสาวให้สงบสติอารมณ์ มุ่งหน้าไปยังสนามบินเพื่อกลับอิตาลีโดยด่วน
ตลอดเวลาสองชั่วโมงบนเครื่องดาราสาวนั่งสวมแว่นกันแดดนั่งเงียบบนที่นั่งเฟิร์สคลาส พยายามจับผิดวิดีโอเผื่อว่าเป็นการตัดต่อหน้าเธอเข้าไปหรือเจนเอไอทับหน้า
แต่มันไม่ใช่...
แม้จะแค่สามสิบวินาที แต่มันคือภาพระดับฟูลเอชดีที่ไม่มีจุดไหนแปลกประหลาด
“ได้ค่ะ... โพสต์แล้วใช่ไหมคะ...ค่ะ เดี๋ยวเข้าไปตอนห้าโมงเย็นค่ะ”
เซียร์ราที่นั่งบนรถตู้อีกคันของบริษัทมองผู้จัดการส่วนตัวของตนเองรับสายไม่หยุดนับตั้งแต่เครื่องแลนด์ดิ้ง เจนเก็บโทรศัพท์ตนเองใส่กระเป๋าสะพายถอนหายใจและยกน้ำขึ้นดื่ม
“ประธานบอกว่าตอนนี้โพสต์จดหมายชี้แจงฉบับแรกแล้ว ทางเรายืนยันว่านั่นไม่ใช่เธอและได้แจ้งความเพื่อหาคนทำคลิปสร้างความเสื่อมเสียให้”
“บอสเชื่อใช่ไหมว่าไม่ใช่ฉัน...”
“คนที่บริษัทไม่มีใครคิดว่าเป็นเธอหรอกเซียร์ ตอนนี้เขาพุ่งเป้าไปที่บริษัทคู่แข่งมากกว่า พวกนั้นอาจจะหาทางสกัดเธอที่เพิ่งได้รับรางวัลวอลปีก็ได้”
ข้อสันนิษฐานต่างๆ นานาออกมาจากปากของเพื่อน ในขณะที่เซียร์รานั่งกุมขยับหาวิธีเคลียร์ตนเอง
“เราจ้างนักสืบได้ไหม ตำรวจด้วย ให้เขาเช็กว่าคลิปมาจากไหน” เจ้าของริมฝีปากอวบอิ่มนึกได้และออกความเห็น
“ฉันทำแล้วเซียร์ ไม่ต้องรอใครบอกฉันก็จะลากไอ้คนที่มันทำเพื่อนฉันออกมา” เจนพูดและยกมือสองข้างเข้ามากอดปลอบเพื่อนสนิท “คืนนี้เธอไปอยู่ที่เกสต์เฮาส์ของบริษัทก่อน ตอนนี้นักข่าวทั่วอิตาลีไปดักรอเราที่เพนต์เฮาส์”
ความล่มจมของเซียร์รา เดอ เซริโอ ใครจะไม่อยากเห็น...
เจ้าของใบหน้าสวยพยักหน้าเข้าใจอัตโนมัติ ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกจึงได้แต่ทำตามการตัดสินใจของบริษัทไปก่อน อย่างไรเธอก็ยังมีมูลค่า สเตลลาโลต้องพยายามปกป้องชื่อเสียงของเธอทุกวิถีทางอยู่แล้ว
×××
เกสต์เฮาส์ของสเตลลาโล, กรุงโรม
เกสต์เฮาส์ที่ว่าอยู่ไม่ไกลจากบริษัท บ้านเดี่ยวชั้นเดียวสีขาวเรียบง่าย ขนาดสามห้องนอน สองห้องน้ำมีรั้วนอกขอบชิดสูงกว่าสองเมตร ป้องกันการปีนป่ายของพวกปาปารัซซีได้อย่างดี
เซียร์ราหย่อนสะโพกนั่งลงได้ไม่นานเจนก็ยื่นขวดน้ำดื่มให้
“ดื่มหน่อย หน้าเธอซีดมาก”
“ขอบใจ”
“ฉันต้องกลับเข้าออฟฟิศไปประชุมหาทางออก คืนนี้อาจจะไม่ได้กลับมานอนด้วย แต่อย่างช้า เช้าวันพรุ่งนี้ฉันจะมาหาเธอ ในตู้เย็นมีน้ำผลไม้กับธัญพืชอัดแท่ง อยากกินอะไรเพิ่มไหม ฉันจะสั่งให้”
ดาราสาวส่ายหน้า ตอนนี้แม้แต่น้ำเปล่ายังกลืนไม่ลง คอมันขมปร่าไปหมด...
“งั้นเดี๋ยวฉันเข้าห้องน้ำแป๊บนึง รถตู้จอดติดเครื่องรอแล้ว”
กระเป๋าสะพายของเพื่อนถูกเปิดหยิบโทรศัพท์ออกมา คนมองตามการกระทำสะดุดตากับของบางอย่างในกระเป๋า
คล้อยหลังผู้จัดการสาว มือเรียวประดับเล็บเจลก็แอบหยิบมันมาใส่กระเป๋าสะพายตนเอง นั่งรอไร้พิรุธกระทั่งเพื่อนออกมาจากห้องน้ำ
“งั้นฉันไปก่อน คิดซะว่าได้พักผ่อนชั่วคราวนะเซียร์ เราไม่ผิด! ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” มือของเจนลูบเรือนผมยาวของเพื่อนด้วยความรักใคร่ ประคองใบหน้าสวยส่งกำลังใจให้กันจากนั้นจึงรีบคว้ากระเป๋าสะพายตนเองเดินออกไป
แม้คำพูดของเจนจะเป็นสิ่งที่เชื่อได้เสมอ แต่คราวนี้เซียร์รากลับลังเลที่จะเชื่อ
ภาพคนหน้าเหมือนขย่มผู้ชายเอาเป็นเอาตายยังติดตา จะบอกว่าไม่ใช่ตัวเองแล้วหมาที่ไหนจะเชื่อ!!
'333-131-1131 Romeo E. Russo'
หญิงสาวนอนเอนกายบนโซฟามองการ์ดสีขาวในมือมากว่าสองชั่วโมง มืออีกข้างของเธอกดเบอร์นี้เอาไว้นานแล้วแต่ไม่อาจทำใจกดโทรออกได้
การโทรขอความช่วยเหลือจากมาเฟียไม่ต่างจากการทำสัญญากับซาตาน แต่ตอนนี้เธอนึกออกอย่างเดียว ว่าคนที่จะช่วยตามหาความจริงได้มีแค่เขา
ตื๊ด...
ตื๊ดด...
ตื๊ดดด...
ยิ่งรอสายนาน ความว้าวุ่นใจก็ยิ่งเข้ามาโจมตีสติ เกือบจะกดวางสายเปลี่ยนใจอยู่แล้วทว่าหน้าจอดันเปลี่ยนจากการโทรออกเป็นการสนทนากับปลายสายเสียก่อน
(ใคร?)
เซียร์ราผุดขึ้นมานั่งบนโซฟาอัตโนมัติ!!
“เอ่อ คือ...”
เป็นครั้งแรกที่คนตอบคำถามหน้าสื่อเก่งตายไมค์ให้กับคำถามง่ายๆ เธอไม่รู้จะแนะนำตัวอย่างไรดี เพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มจากโทรศัพท์ก็ได้แต่นั่งปิดปากเงียบ
(แก๊งคอลเซนเตอร์เหรอ ไม่ตอบฉันวาง...)
“ดะ เดี๋ยว!!”
(อย่าลีลา ฉันไม่ว่าง)
น้ำเสียงจากปลายสายบ่งบอกว่าเขาเริ่มจะหมดความอดทน
“เซียร์รา... เซียร์รา เดอ เซริโอ...” ชื่อเต็มถูกเอ่ยออกมาด้วยความเย่อหยิ่ง
ทั้งที่ปกติเธอไม่ใช่คนแบบนั้น แต่พออยู่กับผู้ชายคนนี้มันยอมอ่อนข้อให้ไม่ได้!
(อ้อ...ดาราที่เขาบอกว่าดัง)
ไอ้บ้านี่!!
(ไม่ดิ ตอนนี้เธอดังแล้ว วันนี้ฉันวนดูคลิปเธอเป็นชั่วโมง ปวดxวยไปหมด)
“ทุเรศ!! มันไม่ใช่คลิปฉัน” คนตัวเล็กแหวลั่นเมื่อได้ยินประโยคระคายหูสวยๆ ตนเอง
คนถูกด่าแทนที่จะโกรธกลับหัวเราะพอใจ ได้ยินเสียงคีย์บอร์ดดังลอดเข้ามาและเมื่อเหลือบตาดูเวลาบนหน้าจอก็เห็นว่าเลยห้าโมงเย็นมาแล้ว
(แบบนี้ค่อยเชื่อได้หน่อยว่าไม่ใช่มิจฉาชีพสวมรอยมา พูดธุระของเธอมา ฉันมีงานต้องทำ)
“ฉัน...ฉันอยากให้นายช่วยหาตัวคนปล่อยคลิป”
(เธอเพิ่งบอกว่าผู้หญิงที่ขย่มxวยผู้ชายแทบหักไม่ใช่เธอ?)
คนฟังกัดฟันกรอด ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาหยาบคายได้ขนาดนี้นะ!
“ไม่ใช่ฉัน แต่ตอนนี้ทุกคนเข้าใจผิดว่าเป็นฉันกันหมด ฉันอยากหาคนที่ทำชื่อเสียงฉันเสียหาย”
(ไม่เกี่ยวกับฉัน...)
“ก็เผื่อว่ามันเป็นคนเดียวกันกับที่ปีนขึ้นห้องฉันคืนนั้นไง!!”
(เหรอ งั้นเธอคงต้องไปพิสูจน์ให้ได้ก่อนว่าเป็นคนเดียวกัน)
“นี่! ขอร้องล่ะ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม มันไม่เกินมือนายหรอกใช่ไหมล่ะ” ประโยคสุดท้ายเธอแทบจะออดอ้อนเขาแล้วด้วยซ้ำ
(จะตอบแทนฉันยังไงล่ะ...)
คนถูกถามเงียบไป เธอมีเงินแต่คิดว่าคนในสายคงมีมากกว่า และเขาคงไม่ได้ต้องการมัน
อะไรที่เธอจะให้เขาได้ล่ะ...
ภาพในลิฟต์วันนั้นลอยเข้ามาในหัว ผู้ชายคนนี้เป็นพวกชอบเอาชนะ
“ทุกอย่างที่ความสามารถของฉันพอจะทำให้ได้ ฉันจะทำให้ทุกอย่าง”
เซียร์รารู้ดีว่าการพูดอย่างนี้ไม่ต่างจากการบอกว่า 'พร้อมตาย' ต่อให้เขาอยากแกล้งเธอด้วยการสั่งให้กระโดดลงมาจากหอเอนที่เมืองปิซา เธอก็จะทำ
แต่ขอล้างมลทินให้ตัวเองก่อน!
คราวนี้โรเมโอเป็นฝ่ายเงียบบ้าง เขาเงียบจนเธอใจหายและหายใจติดขัด ภาวนาว่าช่วยรับฟังเธอที
(อาทิตย์หน้าฉันว่างวันอาทิตย์)
“อาทิตย์หน้า!! จะบ้าเหรอ ไม่แหกตาดูหรือไงว่ามันเรื่องเร่งด่วน”
(อย่าตะโกนใส่หู!! ...งั้นก็คืนนี้ ฉันว่างฟังเธอพูดแค่สิบห้านาที ขอเนื้อๆ)
ดาราสาวพรูลมหายใจออกทางปากด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็คุยรู้เรื่องเสียที
“กี่โมง ที่ไหน”
(อยู่ที่ไหน จะให้คนไปรับ)
“บ้านเลขที่ 34/30 ถนนไลเซีย ใกล้ๆ โรงแรมซานจิโอวานนี”
เสียงคีย์บอร์ดจากฝั่งนั้นดังเป็นจังหวะระหว่างที่เซียร์ราบอกที่อยู่ไปด้วย ปิดท้ายด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งตามประสาคนถูกขอให้ช่วยที่ต้องวางมาดเท่
(หนึ่งทุ่มครึ่งจะมีรถอัลฟา โรเมโอสีดำทะเบียน 9911 ไปรับหน้าบ้าน อย่าสาย! ฉันไม่โทรตาม)
ติ๊ด!
โรเมโอกดตัดสายทันทีที่พูดจบ ไม่เปิดโอกาสให้เธอถามคำถามอะไรทั้งนั้น
เซียร์รากำมือถือในมือแน่น ตัดสินใจแน่วแน่ ว่าจะต้องพึ่งอำนาจของเขาทำทุกอย่างให้สถานะตนเองกลับมาเหมือนเดิมให้ได้
เธอจะไม่ยอมพังเพราะคลิปทุเรศๆ แบบนั้น!!
