บทที่ 6 เรามีอะไรกัน
มุกไหมเบิกตาค้าง ขยับจะลุกขึ้นแต่กลับทำไม่ได้เมื่อเขาจับขาเธอแบอ้าอย่างเดิม ดวงตามองดอกไม้สาวที่กำลังคายน้ำรักของเขาออกมาไม่หยุด ช่างเป็นภาพที่สวยงามที่สุดซึ่งในชีวิตวัยหนุ่มยังไม่เคยเห็น
“อย่ามองนะ”
“ของพี่สวยมาก”
เธอเม้มปากแน่น รู้สึกประหม่ากับสายตาโลมเลียที่ทำเอาร้อนผ่าวไปทั้งร่าง
“เมื่อกี้ผมแตกในนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจัดการเรื่องยาให้”
“หมายความว่ายังไง นายใส่ถุงยางไม่ใช่เหรอ”
เธอเห็นเขาฉีกซองถุงยางอนามัยด้วยปาก ใบหน้าหล่อเหลาและสายตาร้อนแรงเซ็กซี่จนหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำคร่อมจังหวะ และภาพนั้นยังคงติดตาจนถึงตอนนี้...
แล้วที่เขาพูดมันหมายความว่าอย่างไร
“ไม่ได้ใส่ครับ ผมอยากสดกับพี่ไหมคนเดียว”
“นี่นายบ้าไปแล้วเหรอเหนือ”
“ผมขอโทษ ต่อไปจะไม่ทำอีก”
คนตัวโตออดอ้อน แต่เธอไม่หลงกล ลุกขึ้นผลักอกแกร่งแต่เขาไม่สะทกสะท้านสักนิด แถมยังรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้อีกต่างหาก
“ปล่อยนะ”
“ไม่ปล่อย เดี๋ยวพี่ไหมก็ทุบผมอีก”
“ไม่ทุบก็ได้ แต่นายรีบกลับบ้านนายไปเลย”
“ไม่กลับครับ ผมจะนอนที่นี่”
“พี่ไม่ให้นอน”
“พี่ไหมชวนผมมาค้างนะ แค่ครั้งเดียวก็ไล่ผมกลับแล้วเหรอ”
“ก็นายไม่ใส่ถุง ถ้าพี่ท้องขึ้นมา นายตายแน่”
“ครั้งต่อไปใส่ให้ก็ได้ ขอโทษนะครับพี่ไหม”
“ไม่มีครั้งต่อไปแล้ว”
“ไม่ได้ครับ พี่ชวนผมมาค้าง ผมก็จะค้าง และจนกว่าจะถึงเช้า ผมจะไม่หยุดทำ”
คนตัวบางอ้าปากค้าง เบิกตากว้างตกใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร คนตัวโตก็อุ้มเธอเข้าไปรังแกต่อในห้องน้ำ ไม่นานเสียงกรีดร้องโวยวายก็เงียบลง กลายเป็นเสียงร้องครางกระเส่าและเสียงน้ำกระฉอกล้นดังเล็ดลอดออกมาแทน
มุกไหมขยับกายเล็กน้อยเมื่อเริ่มรู้สึกตัวตื่น ดวงตายังหลับพริ้ม มือเล็กลูบไล้อกแกร่งที่เธอใช้หนุนนอนต่างหมอนมาทั้งคืน สัมผัสถึงตุ่มไตไม่คุ้นมือก็ขมวดคิ้ว ก่อนเบิกตาโพลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือคืออะไร
เธออ้าปากค้าง มองหน้าอกหนั่นแน่นและปลายยอดสีชมพูอ่อนที่แข็งตั้งเป็นไตจากการโดนลูบไล้เมื่อครู่
ความเร่าร้อนของเธอและเขาฉายชัดในสมองเป็นฉาก ๆ ทั้งภาพ กลิ่น เสียง และสัมผัสของเขายังตราตรึงอยู่ในทุกอณูของร่างกาย
ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อคนที่คิดว่ายังไม่ตื่นทักทายเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เขาใช้กระซิบข้างหูมาทั้งคืน
“ตื่นแล้วเหรอครับ พี่ไหม”
“เหนือ...”
เงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ ก่อนพลิกกายหันหลังให้ คว้าผ้าห่มขึ้นคลุมจนมิดคอ
“เป็นอะไรไปครับ”
คนตัวโตขยับตามไปสวมกอด แต่เธอกลับเกร็งตัวราวรังเกียจสัมผัสของเขาเสียเต็มประดา ทั้งที่เมื่อคืนนอนร้องครวญครางใต้ร่าง ไม่ว่าเขาจะจับเธอพลิกกายเปลี่ยนกี่ท่าก็ยินยอมพร้อมใจแถมยังตอบสนองเขาอย่างน่ารักเซ็กซี่จนถึงเช้า
“เอ่อ นายกลับไปเถอะ แล้วห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด โดยเฉพาะไม้”
คิ้วเข้มขมวดมุ่น ขบกรามแน่นแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง มองแผ่นหลังบอบบางของผู้หญิงใจร้ายที่หลอกพาเขามาใช้งานทั้งคืน พอเสร็จสมถึงใจสุดท้ายก็เขี่ยเขาทิ้งราวกับทิชชูแผ่นหนึ่ง
“แล้วเรื่องของเรา...”
“ไม่มีเรื่องของเรา”
เธอตอกกลับทันควัน ลุกขึ้นนั่งเผชิญหน้า มือยังคงดึงผ้าห่มปิดบังร่างกายเปลือยเปล่าเอาไว้
“แต่เมื่อคืนเรามีอะไรกัน”
“พี่เมา ไม่มีสติ นายก็รู้”
“แล้วไงครับ เช้ามาเลยจะเขี่ยผมทิ้งงั้นเหรอ”
“ก็บอกว่าพี่เมาไงเหนือ จำอะไรแทบไม่ได้”
“จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าผมเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้เอาพี่ด้วยหรือเปล่า” กรามแกร่งขบแน่น ดวงตาแดงก่ำ
“ทิศเหนือ...”
“ทำไมครับ มันแทงใจดำงั้นเหรอ ตอนอยากพี่ก็หลอกผมมาฟัน พอสบายตัวแล้วก็จะมาถีบหัวส่งกันอย่างนี้เหรอ” ทั้งที่ตัวเองทำแบบนี้กับผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่พอเจอเข้าบ้างดันรับไม่ได้
“นี่นายเป็นบ้าอะไร ไม่เคยนอนกับผู้หญิงหรือไง ความสัมพันธ์คืนเดียวก็ผ่านมาเยอะไม่ใช่เหรอ ของพี่กับนายก็เป็นแบบนั้นนั่นแหละ ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดมาก”
“เหอะ ก็คงไม่คิดมากจริงนั่นแหละ ขนาดเสียซิงให้ผม พี่ยังไม่รู้สึกอะไรเลย”
ดวงตาคมกริบวาวโรจน์มองเธอด้วยความโกรธ ทั้งที่เขามีแต่ได้กับได้ แต่พอเหตุการณ์กลับตาลปัตรแบบนี้มันเหมือนถูกหลอกมาฟันอย่างไรอย่างนั้น
เสียศักดิ์ศรีชะมัด...
“อืม พี่ไม่รู้สึก จำไม่ได้ เมา เพราะงั้นนายลืมเรื่องนี้ให้หมด อย่าบอกใครเด็ดขาด”
“แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะ”
“ไม่ยอมอะไร ไม่ยอมไป ไม่ยอมเลิกยุ่งกับพี่ ไม่ยอมเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ หรือไม่ยอมลืม”
ทิศเหนือชะงักกับประโยคสุดท้ายที่มันวิ่งพุ่งตรงทะลุหัวใจ จะให้ลืมเธอเหรอ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
เขาไม่ได้แค่ติดใจเธอ แต่เขาแอบมองเธอมานานแล้ว มองทั้งที่รู้ว่าเธอคือของต้องห้ามเพราะเป็นพี่สาวเพื่อนสนิท
แต่ตอนนี้เขากระชากเส้นแบ่งเขตแดนจนขาดกระจุยไม่มีเหลือ รวมทั้งพรหมจรรย์ของเธอด้วย เขากล้าหักหลังเพื่อนรัก แล้วแบบนี้เขายังต้องกลัวอะไรอีก
ในเมื่อทุกอย่างมันไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว รวมทั้งความรู้สึกที่ปิดบังซ่อนลึกของเขาด้วย
