บทที่ 7 เด็กใหม่
“ถ้าไม่ยอมทั้งหมด พี่ไหมจะทำยังไง”
คนตัวบางชะงัก สบตาวาววับแดงก่ำของเขาอยู่นาน
“พี่ก็คงจะทำอะไรไม่ได้ มันเรื่องของนาย อยากบอกใคร อยากทำอะไรก็เชิญ ถ้าไม่กลัวว่าจะเสียเพื่อน นายก็ทำเลย แต่พี่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับนายอีก เรื่องของเราให้มันจบแค่นี้ นายกลับไปได้แล้วเหนือ พี่ต้องรีบไปกองถ่าย”
มุกไหมลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ เมื่อประตูปิดลงก็ทิ้งแผ่นหลังพิงบานประตูแล้วรูดตัวลงนั่งกอดเข่าด้วยความสับสน ดวงตาเอ่อรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา
ในขณะที่ทิศเหนือลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า ดวงตาแดงก่ำมองไปยังประตูบานนั้นหวังให้มันทะลุมองเห็นคนใจร้ายข้างใน แล้วตัดใจเดินออกจากห้องไปในทันทีเพราะช่วงบ่ายมีเรียนวิชาสำคัญก่อนที่อีกไม่กี่วันหลังจากนี้จะเป็นช่วงสอบปลายภาค
“เป็นอะไรวะ ไอ้เหนือ หน้าบูดเป็นตูดเลยนะมึง”
วายุร้องทักกลั้วเสียงหัวเราะ เพราะปกติเสือร้ายอย่างทิศเหนือไม่เคยทำหน้าตาราวจะเป็นจะตายแบบนี้ด้วยเรื่องผู้หญิง แต่ดูจากอาการแล้วผู้มีประสบการณ์อย่างเขาว่าใช่
“ใครมันจะไปมีความสุขหน้าระรื่นเหมือนมึงล่ะ อีกไม่กี่วันก็จะหมั้นแล้ว”
วายุหัวเราะขำ เพื่อนอีกสองคนจึงเงยหน้าจากจานข้าวขึ้นมองทิศเหนือด้วย
“อาการมึงชัดมากไอ้เหนือ ยังไงวะ ติดสาวที่ไหน หรือทะเลาะกับทิชา”
ไม้หมอนเอ่ยถาม แต่จะให้ทิศเหนือตอบได้อย่างไรว่าผู้หญิงที่ทำเขาจะเป็นจะตายตอนนี้คือพี่สาวของอีกฝ่ายที่หลอกเอาเขาไปฟันแล้วทิ้ง
“เหอะ ทิชาไม่ได้สำคัญกับกูขนาดนั้นหรอก”
แค่นหัวเราะหยันตัวเอง ฟันสาวแล้วทิ้งไปทั่ว ใครจะคิดว่าเขาจะโดนตัว Secret ฟันแล้วทิ้งบ้าง มันจุกจนพูดไม่ออก
“แปลว่ามีเด็กใหม่ ใครวะ คณะไหน” เวกัสเลิกคิ้วถาม
“ไม่มี แค่หงุดหงิดนิดหน่อย นอนไม่พอ พวกมึงอย่าสนใจเลย เดี๋ยวกลับไปนอนคืนนี้ก็หาย”
พูดพลางตักข้าวเข้าปากอย่างกระแทกกระทั้น เคี้ยวตุ้ย ๆ แต่ลิ้นไม่ได้รับรู้รสชาติเลยสักนิด ก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบขวดน้ำที่วางไว้มุมโต๊ะ ทำให้สามหนุ่มมองเห็นร่องรอยจ้ำแดงสดใหม่ที่ก่อนหน้านี้ถูกปกคอเสื้อช็อปปิดเอาไว้
“เหอะ คอมึง...” วายุที่มักจะได้เห็นอะไรดี ๆ แค่นหัวเราะ
ทิศเหนือรีบยกมือปิดด้วยความตกใจแบบคนมีชนักติดหลัง ทั้งที่ปกติไม่เคยทำแบบนี้ สี่หนุ่มไม่เคยอายกันด้วยซ้ำ
“อืม ก็ปกติหรือเปล่าวะ” ละล่ำละลักแก้ตัวเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีพิรุธ
“เออ รอยดูดมันปกติ เวลามึงไปนอนกับสาวมาก็คอแดงประจำ แต่ที่มันไม่ปกติก็ตอนที่มึงทำหน้าตาเลิ่กลั่กนี่แหละ ว่าไงไอ้เหนือ รอยนี้ใครเป็นคนทำ” วายุคาดคั้นเอาคำตอบ เวกัสกับไม้หมอนจ้องหน้าทิศเหนือเขม็ง
“เสือก จะใครทำก็เรื่องของกูไหม”
“ปกติมึงไม่เคยตอบแบบนี้ ทิชา เค้กส้ม น้ำปั่น ไอติม มึงก็ตอบได้หมด” เวกัสตั้งข้อสงสัย
“เออ ทิชา เมื่อคืนกูเบี้ยวนัดพวกมึงไปเที่ยวกับทิชามา พอใจยัง” ถ้าไม่ตอบ เห็นทีว่าเรื่องนี้จะไม่มีทางจบ
“ก็แค่นั้น ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ นะมึง คนนี้ไม่ได้ล่อแบบลับ ๆ สักหน่อย” ไม้หมอนหัวเราะ
“คนนี้กูไม่ได้ล่อแบบลับ ๆ แต่อีกคน...ไม่แน่” ดันหลุดพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเสียนี่ สงสัยเขาคงจะนอนน้อยและอ่อนเพลียมากไปจริง ๆ
“ใครวะ เนี่ย มึงพูดให้พวกกูสงสัยอีกแล้ว” วายุเลิกคิ้วถาม
“หยุดความเสือกพวกมึงไว้ กูพร้อมเมื่อไหร่พวกมึงก็รู้เอง”
“เหอะ แล้วอย่ามานั่งทำหน้าเหมือนเมียทิ้งให้พวกกูเห็นอีกแล้วกัน จะซ้ำให้” เวกัสชี้หน้า
“ไม่มีทาง คนอย่างกูมีแต่เขี่ยผู้หญิงทิ้ง อยากได้ใครก็ต้องได้ ขนาดทิชากูตามจีบตั้งนานกว่าจะยอมนอนด้วยก็ยังพร้อมจะเขี่ยทิ้งเลย ไม่มีทางอยู่ในสภาพหมาหงอยเหมือนพวกมึงตอนตามง้อเมียตอนทะเลาะกันหรอก”
“แล้วกูจะคอยดู ว่าเสือจะกลายเป็นหมาเมื่อไหร่” ไม้หมอนหัวเราะร่วน
ทิศเหนือฮึดฮัดกับถ้อยคำทิ่มแทงใจ ถ้าเขาเสียท่าให้พี่สาวเพื่อนอีกครั้ง คงได้กลายเป็นหมาแน่...หมาเด็กเสียด้วย
“ไม่มีทางที่เสืออย่างกูจะกลายเป็นหมาเด็ดขาด ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะหยิ่ง จะเล่นตัวแค่ไหน ถ้ากูอยากได้ ยังไงก็จะเอาให้ได้ ไม่มีทางพลาด ยิ่งร้ายใส่กูมากนัก ได้จนหนำใจก็จะเขี่ยทิ้งเหมือนคนอื่น คนที่ร้องคือผู้หญิงคนนั้นต่างหาก พวกมึงคอยดู”
ดวงตากร้าวดุวาบขึ้นชั่วขณะ ก่อนเจ้าตัวจะก้มหน้าก้มตากินข้าวเพราะใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว
สามหนุ่มหันมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ วันนี้
ทิศเหนือดูมีลับลมคมใน ทั้งยังพูดอะไรแปลก ๆ อีกต่างหาก แต่ในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมพูด อย่างไรก็ไม่สามารถบังคับได้
