บทที่ 11 Move On ใจหมดรัก - 10 - เกม

ร้านอาหารญี่ปุ่น @ห้างสรรพสินค้า

พี่เก้าพาฉันมาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ กับคลินิกสัตว์ของเขา เขาบอกฉันว่าเขาหิวฉันก็โอเคนะคะเดินลงมาจากรถหรูของพี่เก้าแล้วพากันเดินไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่น

"สั่งเลยครับ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"

"เอ่อ... เฟิร์น"

"ไม่ต้องเกรงใจ คนกันเองครับ" ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้นะคะว่าพี่เก้าเขาคิดอะไรกับฉัน ฉันแค่ไม่อยากหลอกเขา ไม่อยากให้เขาคิดอะไรไปไกลเกินกว่านี้เพราะระหว่างฉันกับเขาเราเป็นมากกว่านี้ไม่ได้

ฉันมีวาคีนอยู่แล้ว และฉันไม่คิดจะนอกใจเขาฉันมันโง่ใช่ไหมคะ ฉันมันโง่มากๆ ฉันรู้ แต่ฉันไม่อยากถูกพูดลับหลังหากวันหนึ่งต้องเลิกรากันไปจริงๆ ว่าที่เลิกกันเพราะฉันนอกใจ ฉันพูดได้ไม่เต็มปากว่าที่เลิกกันเขาผิดอยู่ฝ่ายเดียว

"อย่าคิดมากเฟิร์น อยู่แบบนี้พี่ก็โอเค"

ที่พี่เก้าพูดขึ้นมาฉันไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะคะ แต่ว่าแววตาของเขาดูเศร้าเหลือเกิน พี่เก้าจ้องมองใบหน้าของฉันอยู่เพียงครู่เดียว แล้วหันไปสั่งอาหารเมื่อตอนที่พนักงานมารับออเดอร์

ครืด~ ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้น ที่จริงมันดังมานานแล้วแหละค่ะ แต่ฉันไม่รับเอง ไม่ต้องสงสัยหรอกนะคะว่าใครโทรมา ไม่มีใครที่โทรมาจิกฉันขนาดนี้หรอกค่ะถ้าไม่ใช่วาคีนคนรักของฉัน

ติ๊ง~ ติ๊ง~

เสียงแชตข้อความดังขึ้นฉันหยิบมันขึ้นมาดูคือวาคีนเป็นคนส่งมา ฉันแปลกใจนิดหน่อยค่ะเพราะว่าปกติแล้วเขาไม่เห็นจะจิกฉันอย่างนี้เลย นอกจากตอนที่เรารักกันเมื่อตอนแรกๆ

Line

วาคีน : รับสายดิ๊!

ใบเฟิร์น :

วาคีน : กูบอกให้มึงรับสายไงเฟิร์นมึงอยากให้กูไปพังที่ทำงานมึงใช่ไหม!

ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าพี่เก้าที่กำลังมองฉันอยู่พอดี เขาพยักหน้าให้ฉัน ยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน ทำให้ฉันจำใจต้องกดรับสายไป

"วาคีน"

(ไหนบอกไปทำงาน ทำไมไปกับไอ้เหี้ยนั่น!)

เชี่ยมาเต็มๆ หูฉันเลยค่ะฉันต้องรีบกดลดเสียงลงเพราะกลัวว่าพี่เก้าจะได้ยิน

"เฟิร์นมาทำงานที่คลินิกบ้านพี่เก้า"

(มึงท้าทายกูเหรอเฟิร์น มึงจะเอาคืนกูใช่ไหม)

อะไรของเขาฉันไม่ได้อยากเอาคืนสักหน่อย ฉันเพียงแค่อยากดูแลตัวเองบ้างก็เท่านั้น ไม่อยากต้องพึ่งพาเขาตลอดเผื่อวันหนึ่งที่ฉันต้องจากมาฉันจะได้อยู่ได้โดยไม่ต้องนึกถึงเขา

"เฟิร์นแค่มาทำงานวาคีน อย่าเป็นอย่างนี้ได้มั้ย"

(ได้ ได้เลยเฟิร์น งั้นวันนี้กูไปเ-ดใครมึงก็อย่ามาร้องไห้แล้วกัน!)

เขาวางสายไปแล้ว และทิ้งท้ายคำพูดที่แสนเจ็บปวดไว้ให้ฉัน ฉันค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะไม่กล้าแม้แต่มองหน้าพี่เก้าคนที่กำลังจะเป็นเจ้านายของฉัน

พี่เก้ายื่นมือมาจับมือฉัน เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่เพียงแค่เขาจับมือก็ทำให้น้ำตาที่ฉันกลั้นเอาไว้มันไหลพรากออกมาเป็นสาย พี่เก้าดึงทิชชูที่โต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินมาหาฉัน เขานั่งย่อตัวลงแล้วซับน้ำตาให้ฉันอย่างแผ่วเบา และอ่อนโยน

"อยากร้องก็ร้อง ไม่ต้องเก็บครับ พี่เข้าใจ"

"ฮ ฮึก... พ พี่เก้า" ไม่รู้จะพูดอะไร แต่มันตื้นตันใจจนพูดออกมาไม่ได้ ทุกอย่างมันพรั่งพรูออกมาเป็นน้ำตา และไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทุกอย่างมันรวดเร็วมาก พี่เก้าเขาสวมกอดฉันแน่นแล้วลูบแผ่นหลังฉันเบาๆ แทนที่ฉันจะผลักเขาออกแต่ฉันกลับกอดเขาตอบแล้วปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างลืมอาย

"ไม่เป็นไรครับ ไหล่ของพี่มันเป็นที่ของเฟิร์นนะ"

ผมกลับมาที่คอนโดแล้วปาโทรศัพท์มือถือทิ้งอย่างไม่ไยดี ผมโมโหที่ใบเฟิร์นทำกับผมอย่างนี้ ปกติเธอไม่เคยดื้อกับผมเลยสักครั้ง แต่พักหลังๆ มานี่เธอกลับเย็นชากับผม ไม่สนใจผมเหมือนเดิม เธอเริ่มแต่งตัว และดูแลตัวเองจนผมสงสัยว่าเธออาจจะมีใครใหม่หรือเปล่า

ช่วงนี้มันเป็นช่วงที่ผมกำลังพยายามเคลียร์ตัวเองเพราะผมไม่อยากเสียใบเฟิร์นไป แต่ว่ามันยังมีบางคนที่ผมยังเคลียร์ไม่ได้ ผมไม่ได้เผลอใจไปให้ใครหรอกนะครับ แต่ว่าทุกสิ่งที่ทำมันเป็นแค่เกมระหว่างผมกับกลุ่มเพื่อนใหม่ ผมก็แค่คิดว่ามันเป็นเกมเท่านั้น แต่ไม่เคยคิดว่าเธอจะเสียใจเพราะการกระทำของผม

ปกติเธอจะงี่เง่า โมโห และโวยวายผม แต่หลังๆ มานี่ไม่เลยครับ เธอไม่โมโห เธอไม่โวยวาย เหมือนเธอไม่รู้สึกอะไรเลยกับที่ผมทำ ซึ่งมันก็ดีนะครับผมเลยตัดสินใจเล่นเกมกับเพื่อนของผมต่อไป

ก็ในเมื่อเมียไม่ว่า ผมจะต้องเลิกเล่นเกมสนุกๆ แบบนี้ไปทำไม

ที่ผมโวยวายใบเฟิร์นไปวันนี้ ผมไม่ได้จะทำจริงหรอกครับผมแค่รู้สึกสะใจที่ได้พูดออกไปให้เธอเจ็บปวดเล่นๆ ที่เธอเลือกทิ้งผมแบบนี้ ไม่รู้จะดิ้นรนไปทำงานทำไม ในเมื่อปกติผมก็เลี้ยงเธอได้อยู่แล้ว

แต่วันนี้ผมดันเห็นว่าเธอไปกับไอ้สารเลวนั่น มันจ้องจะเคลมเมียของผม ผมไม่โอเค ผมเลยโทรจิกเธอแต่เธอไม่ยอมรับสายของผมเลย จนกระทั่งผมส่งข้อความไปขู่ เธอถึงรับสายของผมได้

พูดแล้วก็อดคิดไม่ได้นะครับ ไม่อยากจะเชื่อว่าผมจะจีบผู้หญิงอย่างเธอติด ผมยังจำความรู้สึกวันนั้นได้เป็นอย่างดีเลยครับ

ตอนนั้นเธอนั่งอยู่กับเพื่อนๆ ของเธอ ส่วนผมเองนั่งมองเธอเพราะเธอน่ารัก เธอทำให้หัวใจของผมเต้นแรง และพองโต ตอนนั้นผมไม่กล้าจีบเธอเลยครับเพราะเธอน่ารักมากเป็นคนที่ใครๆ ต่างก็อยากได้ทั้งนั้น

ผมเพิ่งจะกล้าจีบเธอตอนผ่านไปแล้วระยะเวลาหนึ่งแรกๆ เธอก็ปฏิเสธผมครับ แต่ผมมันคนหน้าด้านตามตื้อเธอจนเธอตกลงคบกับผม ช่วงนั้นมันมีความสุขมากเลยครับ

จนมาช่วงนี้ผมมีเพื่อนใหม่ พวกนี้มันค่อนข้างนักเลงครับ มันชอบพูดว่าผมกลัวเมีย เลยเสนอเกมให้ผมและเพื่อนในกลุ่มเล่นก็คือเล่นกันทั้งกลุ่มยกเว้นเพื่อนสนิทของผมไอ้วาล์วมันห้ามผมตลอดและมันก็ไม่เล่นด้วยแต่มันไม่มีแฟนนะครับ

เกมที่ว่านั่นคือให้เราเก็บแต้มผู้หญิงที่เข้ามาหา ซึ่งทั้งกลุ่มของผมเราเล่นกันทุกคน ยกเว้นแค่เพียงเพื่อนสนิทของผมไอ้วาล์วที่เคยชอบใบเฟิร์นเราเรียนมาด้วยกันครับ มันชอบด่าผมว่าผมทำแบบนี้จะทำให้ใบเฟิร์นเสียใจ ซึ่งผมก็ไม่เห็นว่าเธอจะเสียใจตรงไหน มีแต่งี่เง่าไปวันๆ เท่านั้น เธอไม่รู้เลยหรือไงว่าผมรักเธอมากขนาดไหน กับผู้หญิงคนอื่นผมป้องกันขั้นสุดนะครับ แต่ผมสดแค่กับเธอ

ผมกดส่งข้อความหาเพื่อนในกลุ่มเพื่อที่จะยุติทุกอย่าง เพราะผมเริ่มรู้สึกว่าใบเฟิร์นกำลังตีตัวออกห่างจากผม ผมไม่ชอบเลย ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย

Line (4)

วาคีน : เดี๋ยวกูเคลียร์ที่เหลือแล้วเลิกเล่นแล้วนะ

ชัต : ทำไมวะ เมียจับได้?

วาคีน : เปล่า สงสารเมียอะ

บอล : ป๊อดฉิบหาย ไหนบอกไม่กลัวเมียไง

วาคีน : พวงมึงไม่สงสารเมียตัวเองไง๊

วาล์ว : เออ มึงเลิกเล่นเหอะกูเตือนมึงหลายครั้งแล้วนะ @วาคีน

ชัต : แม่งกลัวเมียนี่หว่า เมียจับได้แล้วไงวะ ผู้หญิงหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้โวย

วาคีน :

ผมอ่านข้อความพวกนั่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ ผู้หญิงหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ ก็จริงเพราะขนาดผมยังมีเฟิร์นอยู่ผมยังมีผู้หญิงมากมายเข้ามา แต่! ไม่มีใครแทนที่เฟิร์นได้เลยสักคนเดียว