บทที่ 10 ตอนที่ 9
"อย่า..ขอร้อง อึก" ใต้หล้ากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาเอ่อคลอ โรมเงยหน้ามามองใต้หล้าด้วยรอยยิ้มเยาะ รอยแดงตามตัวมันทำให้เขารู้สึกเจ็บเสียด แถมข้อมือถูกเข็มขัดเส้นหนามัดเอาไว้จนบาดผิวขาวไปทั้งข้อมือ
"ไง ยังจะปากดีอีกไหม" โรมแสยะยิ้มจับคางมนให้มองหน้าตนเอง เขาไม่คิดจะทำอะไรเด็กคนนี้หรอก แค่ทำให้กลัวเท่านั้นเอง
ใต้หล้าไม่ตอบแต่ส่ายหน้าไปมา ใบหน้าจิ้มลิ้มแสดงออกมาว่ายอมทุกอย่างแล้ว
โรมปล่อยคางเล็กก่อนจะเอาเข็มขัดที่มัดใต้หล้าไว้ออก คนที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็รีบลุกขึ้นมารวบเสื้อผ้าของตัวเองเอาไว้แล้วถอยหลังหนี โรมมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"ลุกไปอาบน้ำอาบท่าแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่" โรมสั่ง ใต้หล้ามองอีกฝ่ายด้วยความหวาดระแวง ปากเล็กสั่นระริกเพราะเจ็บที่โดนโรมบดขยี้แถมยังกัดจนเลือดซิบ
"เร็ว ๆ จะนั่งอ่อยอีกนานไหม" ร่างหนาเท้าเอวมองใต้หล้า ร่างบางติดกระดุมเสื้อตัวเองแล้วเดินลงมาหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋า
"ยืนรออะไร ออกไปจากห้องฉันสิ!" ใต้หล้ากอดเสื้อผ้าตัวเอง แล้วออกห่างมาจากร่างสูงพอสมควร
"ห้องเธอที่ไหน นี่มันห้องของฉัน" โรมบอกเสียงเรียบ
"หมายความว่าไง" ใต้หล้าตาโต รู้สึกใจเต้นตึกตักมันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นจนห้อเลือด
"คอนโดนี้ของฉัน"
"เดี๋ยวก่อน แล้วฉันจะนอนที่ไหนฮะ!" ใต้หล้าตะคอก มองไอ้คนที่ยืนทำหน้านิ่ง ถึงแม้จะกลัวมันแต่ใต้หล้าจะไม่ยอมเรื่องนี้เด็ดขาด
"นอนห้องเดียวกับฉันไง แปลกตรงไหน เธอก็เคยนอนบนเตียงเดียวกับฉัน" โรมกอดอกมองร่างเล็ก
"ไม่! ฉันไม่นอน" ใต้หล้าจ้องเขม็งไปที่โรม รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถึงแม้คอนโดนี้จะกว้างขวางมากเทียบเท่าบ้านหลังปกติหลังหนึ่งแต่มันมีเพียงห้องเดียว
"ไปอาบน้ำจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ให้เรียบร้อย ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะพูดดีกับเธอ" โรมสั่งออกมาอีกครั้งเสียงจริงจังกว่าเดิม
ใต้หล้ากัดริมฝีปากของตัวเองอย่างทำอะไรไม่ถูก ร่างกายเขาตอนนี้มันกำลังสั่นเพราะความโกรธสุด ๆ อยากพุ่งเข้าไปต่อยหน้าอีกคนสักฉาด แต่เหตุการณ์เมื่อครู่มันทำให้ใต้หล้าไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้อีกฝ่าย
ใต้หล้ากำมือแน่นสะบัดหน้าเดินหนีคนตัวสูงเข้าไปในห้องน้ำ
ปัง!!
เสียงปิดประตูดังลั่นจนโรมชะงักตัวเตรียมจะหันหลังเดินเข้าไปสั่งสอนใต้หล้าในห้องน้ำ แต่ตัวเขาก็หยุดร่างกายเอาไว้แล้วหันหลังเดินเข้าไปในครัวแทน
ใต้หล้ามองตัวเองในกระจก มือเล็กแกะกระดุมออกทีละเม็ด หัวใจเต้นตึกตัก รอยแดงตามตัวผุดขึ้นเต็มตัว ตากลมสั่นระริก เขาเกลียดรอยพวกนี้ที่สุด มันเป็นสิ่งที่ทำให้ใต้หล้ารู้สึกเจ็บใจ
เขาถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดแล้วมายืนใต้ฝักบัว ถูขัดตัวอย่างแรงเพราะรู้สึกรังเกียจจนน้ำตาคลอ
"มึงมีรอยขนาดนี้เลยเหรอวะ" อันถามด้วยความสงสัย
"กูยอมให้พี่โรมทำเอง กูรู้สึกเหมือนเป็นของเขา"
ใต้หล้ากัดริมฝีปากนึกถึงคำพูดของตัวเองในอดีตเขาโง่ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ มือเล็กขัดรอยนั่นจนมันแดงช้ำกว่าเดิม
"ฮึก สัตว์..ทำไมกูไม่หลุดจากมึงสักที" ใต้หล้าใช้เล็บจิกลงบนลำตัวของตัวเองจนเกิดแผล ตอนนี้ร่างกายของเขามันเจ็บและแสบในเวลาเดียวกัน
"รอยที่มันแสดงถึงความร่านของเธอ"
ใต้หล้าน้ำตาไหลพรากทรุดนั่งลงกับพื้นกอดเข่าร้องไห้ใต้ฝักบัว
ป๊ากับม้าจะรู้ไหมครับ ว่าส่งน้องมาลงนรกที่พยายามหนีมาตลอด
"มากินข้าว" โรมวางช้อนลงบนจานเมื่อเห็นใต้หล้าเดินใจลอย ตากลมบวมเป่งเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาด ๆ แต่เขาไม่คิดสน
"เพิ่งกินไปเองนะ จะกินอีกทำไม"
"เธอได้ดูเวลาหรือเปล่า นี่มันจะเที่ยงแล้วนะ"
"...."
"มากินข้าวใต้หล้า" ร่างสูงย้ำอีกครั้ง ใต้หล้าหันมามองเขาเพียงครู่เดียวแล้วหลบตาค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ในครัว โรมตักซุปต้มจืดในหม้อที่เพิ่งทำเสร็จมาวางลงบนโต๊ะ ใต้หล้านั่งก้มหน้าเม้มปากแน่นรู้สึกว่าตัวเองทำตัวไม่ถูกเพราะกลิ่นอาหารที่คุ้นเคย มันดูน่าอร่อย แต่เขาเกลียดคนตรงหน้าจนอยากจะอ้วกออกมา
"กินเข้าไป แล้วอย่าลืมไปจัดของให้เรียบร้อย ตอนเย็นฉันจะพาเธอออกไปกินข้าวข้างนอก"
"...." ใต้หล้าไม่ตอบแต่ตักข้าวเปล่าเข้าปากไม่แม้แต่จะแตะต้มจืดเลยสักนิด
"กินข้าวเปล่ามันอร่อยหรือไง" โรมมองใต้หล้า รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
"ทำไม ฉันจะกินอะไรก็ได้อย่ามายุ่ง" ใต้หล้าพึมพำ มือไม่แตะต้มจืดเลยแม้สักนิด
โรมถอนลมหายใจออกมา เมื่อก่อนเวลาเขาทำอาหารใต้หล้ามักจะกินมันจนหมดเสมอ
โรมทนความหงุดหงิดของตัวเองไม่ไหวลากเก้าอี้อีกตัวมาข้างๆใต้หล้า แย่งช้อนมาจากอีกฝ่าย
"เอามานี่" ใต้หล้าจะแย่งช้อนคืน โรมใช้ช้อนกลางตักต้มจืดใส่ชามของใต้หล้า แล้วขยำมันให้เข้าที่จากนั้นก็ตักมาคำหนึ่ง
"กินเข้าไป"
โรมจ่อข้าวที่ปากใต้หล้า ใช้สายตากดดันให้กินสิ่งที่เขายื่นให้
"ไม่กิน จะมาบังคับทำไมวะ" ใต้หล้าขยับหน้าถอยหนี
"กินเข้าไป เธอจะกินข้าวเปล่าอย่างเดียวไม่ได้ สารอาหารมันจะพอไหม" โรมยังคงจ่อไปที่ปากเล็ก แอบเห็นแววตาสั่นระริกของใต้หล้าแต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาแข็งกระด้าง
"ไม่กิน! ทำไมต้องมาบังคับฉันทุกเรื่องด้วย" ใต้หล้าตะคอกเสียงดัง เกลียดความรู้สึกในใจของตัวเองตอนนี้ที่สุด
"กิน ฉันอุตส่าห์ทำให้เธอ"
"...." ใต้หล้าพูดไม่ออก ปากเล็กค่อย ๆ อ้ายอมรับข้าวจากช้อนที่อีกฝ่ายยื่นให้
"เด็กดี" โรมชมออกมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก ต่างจากใต้หล้าที่พยายามระงับไม่ให้น้ำตาของตัวเองไหลใบหน้าจึงแข็งกระด้าง
"จะอมข้าวทำไมกลืนเข้าไป" โรมสั่งเห็นเมื่อเห็นใต้หล้าอมข้าวไว้ข้างปากจนแก้มขาวเนียนข้างขวาป่องออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"อย่าอมข้าวใต้หล้า"
ปากเล็กยอมเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ แถมยังพยายามกลืนมันลงท้องอย่างกับเขาเอายาพิษให้กิน
โรมตักข้าวอีกคำให้ใต้หล้าแล้วยื่นมาจ่อที่ปากเหมือนเดิม
"อิ่มแล้ว" ใบหน้าเล็กขยับออก
"กินข้าวให้หมดจาน" พูดเสียงนิ่งแถมยังจ้องหน้าเชิงบังคับ ใต้หล้าหลุบตาต่ำมองพื้นแล้วยอมอ้าปากรับข้าว
แต่ละคำที่โรมป้อนให้ ใต้หล้ามักจะทำหน้าแปลก ๆ อยู่เสมอจนหมดจาน โรมเก็บจานข้าวไปวางไว้ที่อ่าง
"อย่าลืมจัดของให้เรียบร้อย วันนี้ฉันจะเข้าบริษัทตอนเย็นมารับ"
ใต้หล้าไม่ตอบแถมไม่แสดงอารมณ์อะไรเลย โรมมองนิ่ง ช่วงขายาวเดินเข้าไปในห้องแล้วใส่เสื้อสูทชุดทำงานของตนเอง
เดินออกมาก็ยังเห็นใต้หล้านั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน เขาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยอีกทีก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไป
ใต้หล้าผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้อยู่คนเดียว เขาลุกขึ้นจากโซฟา ดวงตากลมมองสำรวจไปรอบ ๆ ก่อนจะเดินไปคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองมาถือ ขาเรียวก้าวเข้าไปในห้องนอนมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า พอเข้ามาโซนด้านในแล้ววางกระเป๋าลง ใต้หล้ามองหาไม้แขวนเสื้อก็พบว่ามันอยู่หลังตู้
"สูงชะมัด"
ใต้หล้ายืนมองเพราะมันเป็นตู้ยุโรปจึงสูงเกินกว่าที่คนตัวเล็กจะเอื้อมถึง
ใต้หล้าเปิดตู้เสื้อผ้าออก ข้างในเป็นเสื้อผ้าของโรมทั้งแถบ ใต้หล้าเลื่อนออกอีกข้างก็พบว่ามันว่างเปล่าจึงหยิบเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนแล้วจัดเรียงในตู้ ชุดบางชุดก็พับมันวางไว้ให้เรียบร้อย ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ทำเสร็จ เขาหันไปมองนาฬิกาตอนนี้เพิ่งบ่ายโมง ร่างเล็กจึงบิดตัวไล่ความเมื่อย ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวนุ่ม
เขาไม่กล้าขึ้นไปนอนบนเตียงหรอกนะ..
"ใต้หล้า"
"อือ.." แรงสกิดบนใบหน้าเบา ๆ ทำให้เขารู้สึกรำคาญไม่น้อยจึงใช้มือของตัวเองปัดออก
"ขี้เซาไม่เคยเปลี่ยนเลยนะเธอน่ะ" โรมเกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าของใต้หล้าออก มองใบหน้าที่แสนดื้อรั้นด้วยแววตาเรียบเฉย
"ตื่นได้แล้วใต้หล้า" โรมพูดแล้วออกแรงสะกิดคนที่นอนอยู่บนโซฟา
ใต้หล้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เขาลุกขึ้นมานั่งด้วยใบหน้ามุ่ย ๆ แอบหงุดหงิดที่ถูกปลุกในขณะที่ตนเองกำลังหลับสบาย
"ไปอาบน้ำจะพาไปทานข้าว" โรมยืดตัวขึ้นเต็มความสูง
"อืม จะไปไหนก็ไป ฉันจะนอน" ใต้หล้าพูดเสียงงัวเงีย เตรียมจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
"ลุกไปอาบน้ำอย่าให้ฉันสั่งอีกครั้ง" เสียงที่เรียบนิ่งกว่าทุกทีทำให้ใต้หล้าชะงัก ดวงตากลมเหลือบมองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างไม่พอใจแล้วสะบัดตัวเดินหนี
ใต้หล้าเดินมาเลือกชุดเพื่อจะใส่ออกไปกินข้าว เมื่อเลือกเสร็จก็เดินเอาเข้าไปไว้ในห้องน้ำด้วย
ใต้หล้าถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วเข้าไปยืนใต้ฝักบัวอีกครั้งของวัน น้ำเย็นชโลมลงบนร่างกายขาวเนียนทำให้สดชื่นขึ้นมาได้บ้าง
แกร๊ก!
"อ๊ะ!!" ใต้หล้าเบิกตากว้างออกมาอย่างตกใจรีบทรุดตัวลงนั่งกอดเข่า หันไปมองที่บานประตูเห็นไอ้คนหน้าด้านมันเดินเข้ามา
"ฉันอาบน้ำอยู่นะ!" ใต้หล้าแว้ดออกไปเสียงดัง ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความอาย
"เธอก็อาบไปสิ ฉันจะล้างหน้า" พูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน โรมเดินไปที่อ่างล้างหน้าทำอย่างกับตอนนี้ไม่มีเขาอยู่ด้วย ใต้หล้าก้มหน้างุดลงเข่าไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้น
แต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้ใต้หล้าผละหัวออกมาจากที่ซุก เห็นไอ้คนหน้าด้านมันอยู่ด้านหลังแถมยังนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว รอยยิ้มมุมปากของโรมเป็นสิ่งที่ใต้หล้าเกลียดที่สุด
"เดี๋ยว ทำอะไร ออกไปนะ! ฉันยังไม่เสร็จทำไมนายไม่แหกตาดูล่ะ" ใต้หล้าขยับตัวหนีแต่ยังคงนั่งกอดเข่าตัวเอง
"ก็อาบด้วยกันไง มันเสียเวลา" โรมพูดเสียงเจ้าเล่ห์จนใต้หล้ากัดฟันกรอด ลุกขึ้นเพื่อจะเดินหนีออกจากบุคคลอันตราย แต่เอวบางกลับถูกคว้าด้วยท่อนแขนแกร่งจนตอนนี้ใต้หล้าเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของโรม
"ปล่อยนะ!!" ใต้หล้าผลักหน้าอกหนาอย่างตกใจ พอมองลงไปด้านล่างเห็นมันแก้ผ้าก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้
"ไอ้โรคจิตปล่อยนะเว้ย!!"
"อาบน้ำ" พูดออกมาสั้น ๆ ราวกับเรื่องปกติ ใต้หล้าดิ้นในอ้อมอกหนาจนหมดแรง จึงยอมยืนอยู่นิ่ง ๆ หัวใจด้วงน้อยเต้นโครมคราม โรมเองก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากต่างคนต่างอาบน้ำ ใต้หล้าหันหน้าหนีมายืนชิดกำแพง โรมเพียงหัวเราะในลำคอ
"เธอไม่ถูสบู่รึไง" โรมถามยื่นสบู่ก้อนราคาแพงให้ใต้หล้า คนที่ยืนหันหน้าเข้ากำแพงหันขวับมามองด้วยแววตาขุ่นเคือง
"สกปรก"
"หึหึ" โรมหัวเราะจับใต้หล้าให้หันมาอีกครั้ง เขาแค่ออกแรงเบา ๆ ใต้หล้าก็แทบถลาเข้ามาแล้ว เพราะขนาดตัวที่ต่างกันมาก
"จะทำอะไร ต่างคนต่างอาบสิวะ" ใต้หล้าบ่นจ้องหน้าโรมเขม็ง
โรมใช้สบู่ค่อย ๆ ลูบตัวใต้หล้าอย่างเบามือ คนตัวน้อยจะขยับหนีแต่เขาก็ต้อนให้ใต้หล้าจนมุม โรมลูบมือไปตามผิวเนื้อเนียนที่มีรอยแดงตามตัว ยิ่งทำให้ผิวขาวของใต้หล้าดูดีขึ้นไปอีก
"เอามือออกไปนะ" ใต้หล้าพยาพยามจะขัดขืนเพราะอยู่ ๆ ก็เสียววาบไปทั้งตัว โรมถูสบู่ไปทั่วทั้งตัวของอีกฝ่ายที่ยืนเกร็ง
"สะ..เสร็จหรือยัง" ใต้หล้าถามด้วยน้ำเสียงสั่นระริก ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้ามองร่างสูง สายตาเขามันอยู่ระหว่างอกของผู้ชายคนนี้พอดี เห็นรอยสักตรงหน้าอกก็อดที่จะใจสั่นไม่ได้
ซ่าาาาา
"อ๊ะ!!" ในขณะที่ใต้หล้ากำลังเพลิน น้ำจากฝักบัวกลับไหลลงมา
"แค่ก ๆ จะเปิดน้ำทำไมไม่บอกก่อนฮะ!" ใต้หล้าตวาดออกมาอย่างไม่พอใจ โรมจัดการอาบน้ำให้คนตัวเล็กจนเสร็จ แขนแกร่งหันไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาห่มให้ใต้หล้า ส่วนเขาก็เอาชุดคลุมอาบน้ำมาใส่
โรมหันหลังเดินออกไปปล่อยให้ใต้หล้ายืนเคว้งอยู่ในห้องน้ำ เขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วใส่เสื้อผ้าที่เตรียมเข้ามาก่อนจะเดินตามออกไป
ใต้หล้าเดินหลบหน้าของโรมมานั่งลงบนโซฟา ใช้เวลาไม่นานร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องด้วยชุดเสื้อผ้าธรรมดา
"จะนั่งอีกนานไหมใต้หล้า" โรมถามร่างเล็กที่นั่งเหม่ออยู่บนโซฟา ใต้หล้าชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินตามร่างสูงออกไป
ประตูเปิดออกยิ่งทำให้ใต้หล้าตกใจเพราะมีผู้ชายร่างกำยำยืนอยู่หน้าห้องห้าถึงหกคน
"ฉันจะไปกันเอง เฝ้าห้องเถอะ" โรมสั่งเสียงเรียบ หันไปมองใต้หล้าที่ทำหน้าไม่ถูกเหมือนจะกลัวลูกน้องของเขา แขนแข็งแรงจึงเอื้อมไปดึงมือใต้หล้าให้เดินออกมา พอมาถึงลิฟต์ใต้หล้าก็รีบชักมือกลับ
"...." โรมไม่ได้พูดอะไรแต่มองตัวเลขของลิฟต์ที่เลื่อนลงมาเรื่อย ๆ จนถึงชั้นล่าง
ใต้หล้าเดินตามโรมออกมาจนมาถึงโต๊ะที่อีกฝ่ายโทรจองเอาไว้
"อยากกินอะไรก็สั่ง" โรมบอก เป็นจังหวะที่พนักงานเดินมาพอดี โรมจึงสั่งของตนเองไปก่อนแล้วหันมาเลิกคิ้วเชิงถามใต้หล้าว่าจะเอาอะไร
"ข้าวผัดกุ้งกับไข่เจียว ต้มจืดด้วยครับ แล้วก็ไก่ทอด หมูทอดกระเทียม น้ำอัดลมครับ"
พนักงานจดเสร็จก็ก้มหัวให้ลูกค้าเล็กน้อยเป็นอันว่ารับทราบ โรมมองมาที่ใต้หล้าจนเจ้าตัวต้องเลิกคิ้วเชิงถามว่ามีอะไร
"ที่เธอสั่งมากินหมดหรือเปล่า"
"ทำไม ก็อยากกิน..ไม่หมดก็ทิ้งสิ" ใต้หล้าพูดราวกับไม่สนใจ
"มันไม่ดีนะรู้ไหม เธอต้องรู้จักคุณค่าของเงินให้มันมากกว่านี้ ประเภทกินทิ้งกินขว้างมันไม่ใช่สันดานของคนดี ๆ ที่เขาทำกัน"
ใต้หล้าเม้มริมฝีปากเมื่อโดนโรมสั่งสอนออกมาราวกับเป็นพ่อเป็นแม่ ใต้หล้าไม่ตอบแต่เชิดหน้าหนีไปทางอื่น
กับข้าวหลาย ๆ อย่างเริ่มทยอยมา ใต้หล้ารู้สึกน้ำลายสอเมื่อเห็นอาหารวันนี้
"อย่ามาแย่งก็แล้วกัน" ใต้หล้าเข่นเขี้ยวบอกร่างสูง
โรมมองนิ่ง ๆ ไม่ตอบอะไรแล้วหันมากินของตัวเอง จนเมนูบางอย่างมาเสิร์ฟ เป็นสิ่งที่ใต้หล้าเห็นต้องเบ้ปาก
"ผัดผักฉันสั่งมาให้เธอกินด้วย" โรมขยับจานนั้นมาให้ใต้หล้าที่กำลังทำหน้าไม่พอใจ
"ไม่กิน"
"กินเข้าไป อย่าดื้อ" ใต้หล้าเม้มปาก เมินกับข้าวที่โรมยื่นมาให้ ร่างสูงจึงตักใส่จานของใต้หล้าทันที
"นี่ ฉันบอกว่าไม่กินไงเล่า!" ใต้หล้ามองโรม รู้สึกไม่พอใจสุด ๆ แต่อีกคนกลับตักกุ้งตัวโตที่เพิ่งแกะเสร็จหมาด ๆ มาให้ใต้หล้า และนั่นทำให้ใต้หล้าต้องชะงักก้มลงกินกุ้งเงียบ ๆ
"โรมคะ" เสียงหญิงสาวทำให้คนสองคนชะงัก ใต้หล้าเงยหน้ามองบุคคลที่สาม พอเห็นว่าเป็นใครเขาถึงก้มหน้าลงกินข้าวต่อเงียบ ๆ
"ฝ้าย ว่าไง" โรมถามผู้หญิงอดีตแฟน
"โรมสบายดีหรือเปล่า ฝ้ายขอนั่งด้วยได้ไหม" ฝ้ายถามด้วยรอยยิ้ม หันไปมองเด็กหน้าตาอย่างกับตุ๊กตามีชีวิตด้วยสายตาเรียบนิ่ง แถมเธอยังคุ้นหน้าซะด้วยสิ
"ได้สิ ทานข้าวมาหรือยัง" โรมถาม มือก็ยังคงแกะกุ้งให้ใต้หล้า
"ยังเลย ขยับหน่อยสิจ๊ะ" ฝ้ายพูดกับใต้หล้าด้วยรอยยิ้ม คนตัวเล็กเหลือบสายตามองผู้หญิงคนนี้กลับไป
"ไม่มีโต๊ะนั่งหรือไง" ใต้หล้าถาม จนทำให้ฝ้ายหยุดยิ้มเสแสร้งไปเพียงแวบเดียวก็กลับมายิ้มเหมือนเดิม
"ใต้หล้า หยุดเสียมารยาท" ใต้หล้าหันขวับไปมองร่างสูงที่นั่งตรงกันข้ามด้วยแววตาไม่พอใจ
"ถ้าอยากคุยก็ไปที่อื่นดิวะ คนจะกินข้าวเห็นไหมฮะไอ้ปัญญาอ่อน" ใต้หล้าเผลอหลุดคำหยาบออกไปจนโรมหน้านิ่ง แววตาของมันกำลังดุเขาอยู่
ใต้หล้ากลอกตาแล้วยอมขยับออกมานั่งชิดกับริมกระจกพร้อมก้มลงกินข้าวด้วยความรู้สึกวูบโหวงในใจแปลก ๆ หูก็คอยฟังมันสองคนคุยกัน
เขาต่างหากล่ะ ที่เป็นบุคคลที่สาม
หลังจากทานข้าวเสร็จ โรมกับฝ้ายก็บอกลากันจนใต้หล้าขอตัวเดินออกไปก่อน แต่โรมกลับห้ามเอาไว้เสียก่อน
"ไว้เจอกันนะคะ" ฝ้ายบอกด้วยรอยยิ้ม โรมเพียงพยักหน้าแล้วพาใต้หล้าเดินออกมา
"ทีหลังเชิญนัดกันมาเองนะ คนจะกินข้าวมันน่ารำคาญ" ใต้หล้ากอดอกบ่นออกมา รู้สึกรำคาญจริง ๆ เพราะหญิงสาวที่มานั่งด้วยคอยกระแหนะกระแหนเขาอยู่ตลอด
"ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบหรือไง"
"ยังจะถามอีกนะ ฉันไม่ชอบมันน่ารำคาญ หึ..เมียเก่านี่ คงมีความสุขสินะ" ใต้หล้าพูดด้วยรอยิ้มสมเพช โรมหันมามองใต้หล้า
"ทำไม เธอหึงเหรอ"
"พูดออกมาได้นะไอ้ทุเรศ เรื่องอะไรที่ฉันต้องไปหึงคนเลว ๆ แบบนายฮะ!"
"หึหึ..." โรมหัวเราะ พอลิฟต์มาถึงชั้นของตัวเอง ขาเรียวของใต้หล้ารีบก้าวออกไปก่อน เขานั่งลงบนโซฟาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นดับอารมณ์หงุดหงิดในตอนนี้
โรมเองเดินไปหยิบอุปกรณ์ของตัวเองมานั่งทำงานเหมือนกัน
22.40 น.
ใต้หล้าหาวออกมา บิดร่างกายไล่ความเมื่อยแล้วลุกขึ้นเดินไปด้านบน
"จะนอนแล้วหรือไง"
"...." ใต้หล้าไม่ตอบ โรมไม่คิดอะไรนั่งทำงานของตนเองต่อจนเสร็จ
ร่างสูงพับหน้าจอลง เดินขึ้นมาบนห้องของตนเองพอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นใต้หล้านอนขดตัวอยู่บนโซฟา โรมส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยแล้วเดินไปวางของทำงานตัวเองลงบนโต๊ะ ก่อนเดินมาอุ้มร่างบาง ๆ ที่นอนบนโซฟาให้ขึ้นไปที่เตียงแทน
"อือ..."
ใต้หล้าละเมอ โรมจัดท่านอนแล้วห่มผ้าให้จนถึงคอ ขายาวเดินมาปิดไฟแล้วมาล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง หันไปมองใต้หล้าที่นอนข้างกาย ความรู้สึกหลากหลายแล่นเข้ามาจนโรมต้องพยายามข่มตานอน
ปึก
ใต้หล้าที่ไม่รู้ตัวเพราะหลับลึกกลิ้งมาทับตัวของโรม ร่างหนาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นใต้หล้ามานอนซบอกตนเอง โรมไม่ได้ว่าอะไรเพียงยกแขนขึ้นมาสอดรองคอใต้หล้าแล้วดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมอก
"ตอนหลับก็น่ารักดีอยู่หรอก" โรมพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหลับลงไปเช่นกัน
TBC.
อีโรมมันเผด็จการค่ะ ไรท์ฝากรีดท์ด่าด้วยนะ
