บทที่ 12 ตอนที่ 11
"อ๊า..อ่า..โรม"
เสียงครางหวานบาดใจคนฟัง ใต้หล้ายืนเกาะขอบประตูนิ่ง รู้สึกอยากออกไปจากตรงนี้แต่ขากลับก้าวไม่ออก
ใต้หล้าฝืนเก็บน้ำตาของตัวเองเอาไว้ แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น ช่วงขาเรียวมีอาการสั่นค่อย ๆ ก้าวออกจากหน้าประตู ความรู้สึกเจ็บที่ใจของใต้หล้ามันอาจจะทำให้ใต้หล้าเข้มแข็งขึ้นมาได้บ้าง
ใต้หล้าพาตัวเองลงมาด้านล่าง แล้วทิ้งตัวนอนลงบนโซฟา เขาคว้าหมอนที่ใช้นั่งพิงมากอดเอาไว้แล้วซุกหน้าลงไป ได้แต่รอคอยวันเวลาให้มันผ่านไปเร็ว ๆ เสียงครางสุดแสนหวานชื่นของคนสองคนยังดังอยู่ในโสตประสาทของใต้หล้า แม้จะพยายามเอาหมอนมาปิดหูของตัวเอง แต่ก็ยังคงเล็ดลอดให้ได้ยิน
ตอนนี้ใต้หล้ารู้สึกขอบคุณฤทธิ์ความเมาที่ทำให้ง่วงขึ้นมาได้บ้าง ตากลมปรือปรอยก่อนจะหลับลงในที่สุด ได้แต่ภาวนาในใจขอให้เช้าวันใหม่เป็นวันที่ดี และขอให้ลืมเรื่องราวในคืนนี้
"ไว้เจอกันนะคะโรม" เสียงหญิงสาวที่ซึ่งสวยในสายตาหลาย ๆ คน ฝ้ายมองอดีตแฟนด้วยนัยน์ตาหวานชื่น เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอได้กลับมาในอ้อมอกผู้ชายคนนี้อีกครั้ง ใบหน้าเล็กยืดขึ้นไปเพื่อที่จะหอมแก้มสากของผู้ชายตรงหน้า แม้ใบหน้าของโรมจะเรียบนิ่งไร้อารมณ์แต่เธอก็มีความสุข
"ไปก่อนนะคะ"
"อืม"
โรมตอบรับนิ่ง ๆ จนฝ้ายหน้าเสียไป เพียงครู่เดียวก็กลับมายิ้มหวานเหมือนเดิม แล้วเดินออกไป
หลังจากคู่ขาออกไป ดวงตาคมถึงหันเหลือบมองใต้หล้าที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟา ช่วงขายาวเดินเข้าไปหยุดยืน แล้วจ้องมองใบหน้าหวานที่ยังมีรอยคราบน้ำตาติดอยู่ มุมปากหยักแสยะยิ้มออกมา รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากกับการลงทุน กลับไปมีอะไรกับแฟนเก่าช่างคุ้มค่าเสียจริง
โรมนั่งยองลงข้างโซฟา มือหนายื่นเข้าไปเกลี่ยผมที่ปกปิดใบหน้าจิ้มลิ้มออก ยิ่งเห็นคราบน้ำตาที่ชัดขึ้นกว่าเดิม โรมยิ่งรู้สึกดี นั่นเป็นข้อพิสูจน์ได้ว่าใต้หล้ายังคงรักเขาเหมือนเดิมแต่อาจจะแข็งกระด้างไปบ้าง
โรมลูบหัวใต้หล้าเบา ๆ มุมปากยังคงแสยะยิ้มไม่หาย แต่แรงขยับจากคนที่นอนบนโซฟาทำให้มือหนาชะงัก
"ทำอะไร" ใต้หล้าลืมตาขึ้น พร้อมกับปัดมือโรมออกอย่างแรง
"ตื่นได้แล้ว ถึงแม้วันนี้จะวันหยุดเธอก็ต้องตื่นเช้า" โรมบอกเสียงเรียบแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง
ใต้หล้าค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง รู้สึกมึนหัวจนอยากจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง มือเล็กทุบหัวตัวเองเบา ๆ พยายามปรือตาขึ้นมามอง
"ไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วมาทำอะไรให้ฉันกินหน่อยสิ" โรมยังคงยืนมองใต้หล้าที่ข้างโซฟาไม่ขยับไปไหน
"อยากกินก็ทำกินเองสิวะ ฉันไม่ใช่ขี้ข้านะ" ใต้หล้าพูดเสียงแหบ ถ้าเป็นปกติคงจะตะคอกออกมา แต่ตอนนี้รู้สึกแฮงค์เหล้า
"ไม่ใช่เธอก็ต้องทำ เพราะฉันสั่ง"
ใต้หล้าเม้มปากแน่น รู้สึกอยากจะลุกขึ้นไปเอากำปั้นฟาดหน้ามันสักที แต่ก็ได้แต่คิด
"เธอร้องไห้เหรอ" จู่ ๆ โรมก็หยั่งเชิงขึ้นมาจนใต้หล้าชะงัก เหตุการณ์เมื่อวานเริ่มเข้ามาในหัว
"ร้องไห้อะไร" ใต้หล้าพูดเสียงแผ่ว เอามือที่กำลังทุบหัววางลงบนตัก
"เปล่า เห็นคราบน้ำตามันติดอยู่ฉันเลยสงสัย" ปากเล็กเม้มแน่น รู้สึกในน้ำเสียงนั่นมันกำลังเยาะเขาอยู่
"เลิกบ้าได้หรือยัง หลบไปสิ จะยืนขวางทำไม" ใต้หล้าค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
โรมยอมหลบอย่างว่าง่าย ขาเรียวจึงเดินเบี่ยงตัวออกมาเพื่อก้าวขาขึ้นบันได โรมมองตามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แล้วตามใต้หล้าขึ้นไปด้านบน
แกร๊ก
ใต้หล้าเปิดประตูห้อง ดวงตากลมไหววูบเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพเตียงนอน
"โสโครก" ใต้หล้าพึมพำ แล้วเดินไปเอาเสื้อสบาย ๆ ที่ใช้ใส่สำหรับอยู่บ้านออกมา พร้อมกับผ้าขนหนูก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ
โรมซึ่งเดินตามขึ้นมาก็นั่งลงที่โซฟาภายในห้อง แล้วหันไปมองผ้าปูบนเตียงแล้วยกยิ้มมุมปาก
"อ๊ะ.." ใต้หล้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นโรมนั่งอยู่บนโซฟา เขากลอกมองบนแล้วเอาผ้าขนหนูไปตากเอาไว้
"ใต้หล้า" เสียงทุ้มกล่าว
ใต้หล้าไม่สนใจ หลังจากตากผ้าขนหนูเสร็จเขากำลังจะเดินออกไปนอกห้อง แต่แขนแกร่งกลับคว้าเอวของใต้หล้าเอาไว้จนร่างเล็กเสียหลักล้มลงบนตักแกร่ง
"อ๊ะ จะทำอะไร!" ใต้หล้าตะคอกถามอย่างไม่พอใจ ทั้งพยายามผลักอกแกร่งให้ออกจากตัว
"ปล่อย! เป็นบ้าไปแล้วหรือไงฮะ!"
"แล้วตอนที่ฉันเรียก เธอเมินทำไม?"
โรมเลิกคิ้วถามใต้หล้า มืออีกข้างที่ไม่ได้จับข้อมือเล็กก็โอบรอบเอวบางยึดเอาไว้จนใต้หล้าขนลุก
"จะทำอะไรไอ้บ้า" ใต้หล้าเข่นเขี้ยว รู้สึกไม่พอใจที่ร่างกายไม่สามารถทำอะไร หรือตอบโต้อะไรโรมได้ ดวงตากลมจึงจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าหล่อเหลาแต่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ไม่มิด
"ยิ่งทำหน้าขู่เธอยิ่งน่ารักนะรู้ไหม"
ใต้หล้าเบะปาก ไม่คล้อยตามคำพูดจากผู้ชายคนนี้เลยสักนิด
"มีอะไรจะพูด ก็บอกมาเลยดีกว่า" ใต้หล้าจ้องหน้าโรมไม่ลดละ ยิ่งเห็นมันทำหน้าเยาะริมฝีปากแดงก็เม้มแน่น
"ซักผ้าปูที่นอนให้ฉันด้วย"
"โสโครกขนาดนั้น ทำไมไม่ทำเองวะ ซากรากเหง้าของตัวเองกับอีกคนแท้ ๆ ไอ้ทุเรศ"
"หืม.." โรมเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนประสาท
"เธอเห็นงั้นเหรอ" ใต้หล้าชะงักหลังจากโรมพูดจบ นัยน์ตาไหววูบไป เพียงครู่เดียวแต่โรมก็เห็นมัน
"เห็นแล้วมันจะทำไม เปิดประตูอ้าออกขนาดนั้น"ใต้หล้ากล้ำกลืนพูดออกไปเสียงแผ่ว
"ก็ว่าทำไมเธอถึงร้องไห้"
"จะเพ้อเจ้อว่าฉันร้องไห้เพราะนายงั้นสิ หึ ผู้หญิงร้ายผู้ชายเลวมีอะไรให้น่าเสียใจ"
"รู้ไหมว่าเธอร้อนตัวออกมาขนาดไหน ช่างเถอะแต่เธออย่าลืมซักผ้าปูที่นอนให้ฉันก็แล้วกัน เพราะนี่คือคำสั่ง"
"มันจะมากเกินไปแล้วนะไอ้บ้าอำนาจ"
"ทำไมล่ะ หรือเธอทำใจไม่ได้งั้นเหรอ ที่เห็นซากรากเหง้าของฉันกับฝ้าย"
ใต้หล้าชะงัก รู้สึกว่าตัวเองจะชาไปทุกส่วน ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นเพราะรู้สึกโกรธ
"ทำไม แบ่งผัวกันใช้ไม่ได้เหรอหื้ม.." มุมปากหยักแสยะยิ้มเมื่อพูดจบ ดวงตากลมของใต้หล้าไหววูบเก็บความเสียใจเอาไว้ไม่มิด
คำพูดเจ็บแสบและดูถูกว่าเขาเหมือนอีตัวมันทำให้ใต้หล้ากักเก็บน้ำตาต่อไปไว้ไม่ไหว จนมันค่อย ๆไหลอาบแก้ม โรมมองอย่างไม่รู้สึกผิดและมันเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านกับคำของตัวเองเลยสักนิด
อดีต
"อย่างมึงเนี่ยนะไม่เคย"
"เออ" โรมตอบกลับเพื่อนสั้น ๆ เพราะหัวข้อที่มันพูดไม่ใช่เรื่องที่ผู้ชายจริง ๆ เขาทำกัน โรมก้มปากรับบุหรี่จากสาวสวยคู่ขาคนปัจจุบัน และเธอก็จุดบุหรี่ให้อย่างเอาใจ
"ของอย่างงี้มึงต้องลอง" สแน็กเพื่อนของเขาพูดอย่างตื่นเต้น ไอ้นี่มันเจ้าชู้สุดโต่ง ชายหญิงฟันมาหมดไม่เว้น ไม่เพียงเรื่องเซ็กส์ เรื่องยามันก็ลองมาหมดแล้วในวัยเพียงสิบแปดปี
"ไม่ไหวว่ะ กูไม่ชอบ" โรมบอกเสียงนิ่ง แล้วพ่นควันบุหรี่ออกมา สแน็กจิ๊ปากมองเพื่อนตัวเองที่ทำตัวเย็นชา ขนาดสาวข้างตัวมันสวยระดับดอกฟ้ายังเมินเลย อย่าบอกนะว่า ได้กันไม่กี่ครั้งมันจะเบื่ออีกแล้ว แต่ก่อนที่สแน็กจะจบเรื่องนี้ในหัวของเขากลับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา
"เออไอ้โรม เผื่อมึงอยากลอง ก็ไอ้เด็กคนนั้นไงวะ น้องเขาชื่อว่าอะไรนะ" สแน็กทำหน้านึกเพราะมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งคอยตามไอ้เพื่อนสนิทของเขาอยู่ตลอดแถมหน้าตาน่ารักน่าจับมาฟัดให้แหลกคามือซะด้วย
"อ้อ น้องใต้หล้าไงวะ" สแน็กนึกได้ก็พูดออกไปเสียงดัง ใบหน้าหล่อของโรมชะงักเพียงครู่เดียวก่อนคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากัน
"หมายความว่าไง ?" โรมทิ้งก้นบุหรี่แล้วหันมาพูดกับเพื่อนตรง ๆ
"กูรู้นะเว้ย ว่าน้องใต้หล้าคิดยังไงกับมึง ดูสายตาสิวะ" สแน็กว่าออกมา
"...."
"หึ กูรู้นะว่ามึงรู้ไอ้โรม น้องเขาออกจะน่ารักขนาดนั้น ระดับมึงปล่อยผ่านมาได้ไงวะ อีกฝ่ายปูทางให้ขนาดนั้น" โรมยังคงทำหน้านิ่งไม่เปลี่ยน ก่อนจะหยิบบุหรี่อีกมวนขึ้นมาสูบ ภายนอกเขาอาจจะดูเป็นสุภาพบุรุษแต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด
สแน็กมองเพื่อนด้วยแววตากริ่ม ๆ นั่งเงียบขนาดนี้แปลว่ามันต้องคิดแล้วแน่ ๆ สแน็กยกยิ้มมุมปากก่อนจะนึกอะไรสนุก ๆ ออก ร่างหนาของสแน็กจึงขยับเข้าไปใกล้โรม แล้วกระซิบบางอย่างกับเพื่อน
"หึหึ อย่ามากลับคำทีหลังแล้วกัน" เสียงทุ้มของโรมบอกเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มที่แสยะออกมา
ความคึกคะนองของวัยรุ่นทั่วไป มักจะทำให้คนที่บริสุทธิ์ต้องเจ็บปวดไปตลอดชีวิต
ใต้หล้าตื่นนอนในวันหยุดสุดสัปดาห์ ความปวดเมื่อยเนื่องจากอาการไม่สบายที่เรื้อรังมานานเป็นอาทิตย์ เขาค่อย ๆ พาร่างที่ไม่แข็งแรงในตอนนี้นักลงมาด้านล่าง
"เป็นยังไงบ้าง" ธารถามน้องชายด้วยความรู้สึกที่เป็นห่วง มือหนาจึงค่อย ๆ คลึงไปตามหน้าผากมน
"ตัวเริ่มอุ่น ๆ แล้ว กินข้าวต้ม กินยาให้เรียบร้อยแล้วขึ้นไปนอนพักนะ" ใต้หล้าพยักหน้ารับรู้ให้พี่ชาย
"ป๊ากับม้าล่ะครับ" ใต้หล้าหันไปถามขณะตักข้าวต้มเข้าปาก ขมชะมัด ริมฝีปากที่เคยแดงกลับซีดจนไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบาย
"ไปดูของที่บริษัทเปิดใหม่น่ะ" ธารจัดยาให้น้องชายแล้วมาวางลงบนโต๊ะกินข้าวในครัว
"วันนี้เฮียมีทำโปรเจกต์กับเพื่อนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม"
"อื้อ" ใต้หล้าพยักหน้ารับรู้ ธารเดินมาลูบหัวน้องชาย แล้วเดินออกไป
หลังจากกินข้าวกินยาเสร็จก็เดินมานั่งที่โถงกลางบ้าน รู้สึกเบื่อหน่ายเพราะตนเองไม่ได้ไปโรงเรียนมาเป็นอาทิตย์ ปากแห้งเม้มแน่น รู้สึกน้อยใจใครบางคนที่ไม่เคยมาหาเลยสักครั้ง
ปกติเวลาที่ใต้หล้าไม่สบาย คนที่คอยมาเฝ้าไข้ก็คือโรม
"ตั้งแต่พี่ขึ้นมัธยมปลาย พี่ไม่เคยเจียดเวลามาหาน้องเลย" ใต้หล้าบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้อยใจแต่ทำอะไรไม่ได้ เขาเอนตัวนอนลงบนโซฟา
"ใต้หล้า" เสียงทุ้มที่คุ้นเคย ทำให้เปลือกตาสีสวยค่อย ๆ เปิดขึ้น สิ่งแรกที่ใต้หล้าเห็นคือใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่ตนแอบรักมาตลอด
"พี่โรม" ใต้หล้าพรวดพราดลุกขึ้นมานั่งด้วยความดีใจ จนลืมไปเลยว่าตัวเองไม่สบายอยู่ ไม่ทันขาดคำโลกทั้งใบพลันหมุนจนใต้หล้าอยากจะโก่งคออ้วก ร่างหนาของโรมจึงขยับเข้ามาพยุงคนน้องเอาไว้
"เป็นอะไรมากหรือเปล่า" โรมถามอย่างเป็นห่วงแล้วค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังบาง
"มึนหัวนิดหน่อยครับ" ใต้หล้านวดหน้าผากตนเองแล้วหันมาสนใจคนข้างตัว
"ทำไมวันนี้พี่โรมมาล่ะครับ" ใต้หล้าหันไปถาม
"วันนี้พี่ว่างน่ะ พี่ว่าจะมาเยี่ยมเธอตั้งนานแล้ว แต่ ติดงานก่อนเรียนจบ" โรมบอก ใต้หล้าพยักหน้าเข้าใจ อ้อมแขนที่โอบกอดอยู่มันทำให้ใต้หล้าหน้าแดงแต่ก็ไม่กล้าบอกออกไป
"มานั่งตากลมอยู่ตรงนี้ ไม่สบายขึ้นมาอีกจะทำยังไง" โรมดุใต้หล้าจนหน้าจ๋อยเล็กน้อย
"น้องอยู่บนห้องเป็นอาทิตย์แล้วนี่ครับ เลยอยากออกมารับลมบ้าง" ใต้หล้ากล่าวเสียงแผ่วแต่ในใจกลับรู้สึกดีที่อีกฝ่ายยังคงเป็นห่วงอยู่เสมอ
"เธอไม่สบายอยู่นะ ขึ้นไปนอนบนห้อง พี่จะพาไป" โรมบอกใต้หล้าแล้วพยุงให้ลุกขึ้นยืน
"พี่โรม.."ในขณะที่กำลังเดินขึ้นบันไดใต้หล้าที่คิดถึงโรมมาก ๆ ก็ไม่อยากให้เวลาทุกนาทีเสียไปจึงอยากจะหาเรื่องคุย
"หืม.."
"น้องมีเรื่องอยากจะบอกพี่ด้วยแหละ" ใต้หล้าพูดยิ้ม ๆ จนทั้งสองคนมาถึงห้อง ใต้หล้าเปิดประตูห้องแล้วเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ หยิบแผ่นกระดาษใบหนึ่งแล้วเดินมาหาโรมด้วยรอยยิ้มที่เกิดขึ้นครั้งแรกในรอบหนึ่งอาทิตย์
โรมรับกระดาษของใต้หล้ามาดู เห็นชื่อของใต้หล้าอยู่ลำดับที่หนึ่ง
"ว้าว น้องพี่เก่งขนาดนี้เลยเหรอ" โรมเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มดีใจ ใต้หล้าเห็นโรมเป็นอย่างนั้นก็อดที่จะปลื้มปริ่มไม่ได้
ร่างหนาดึงใต้หล้ามากอดซุกอกจนเขาชะงัก โรมลูบหัวใต้หล้าเบา ๆ
"เธอเก่งมากเลยนะ อย่าทำให้พี่ผิดหวังล่ะ" โรมดึงใต้หล้าให้นอนลงบนเตียงนุ่ม มือก็ยังคงลูบหัวเบา ๆ ความอบอุ่นและกลิ่นบนตัวของโรมทำใต้หล้ารู้สึกเคลิ้มได้ไม่ยาก
"เก่งขนาดนี้พี่จะให้รางวัลอะไรดี"
"อะไรก็ได้ครับ" ใต้หล้ายิ้มอย่างมีความสุขในอ้อมอกที่อบอุ่น ความเอาใจใส่ของโรมทำให้ใต้หล้ามีความสุขและฮึดขึ้นมา ถึงแม้จะไม่เคยได้รับมันจากป๊าและม้าแต่ใต้หล้าก็ไม่ขออะไรมากนอกจากความรักและเอ็นดูของโรม
หลังจากวันนั้นสองสามวันแล้วที่โรมคอยมาดูแลใต้หล้าไม่ห่างจนอาการไม่สบายของใต้หล้าดีขึ้นมามากกระทั่งสามารถไปโรงเรียนได้
ใต้หล้ายืนกอดกระเป๋านักเรียนของตัวเองอยู่บนฟุตบาทหน้าโรงเรียน รอคอยใครบางคนที่กำลังมา
"พี่โรม!" ใต้หล้าตะโกนเรียกร่างสูงหล่อเด่นมาแต่ไกล รอยยิ้มกว้างของใต้หล้ากลายเป็นที่สนใจในทันที
โรมเดินเข้ามาหาใต้หล้าที่ยืนรออยู่ก่อนจะใช้แขนพาดไปบนคอ ถึงแม้จะหนักแต่ใต้หล้าก็ยอมและมีความสุขดี
"รอนานไหม"
"ไม่นานเลยครับ" ใต้หล้าบอกยิ้ม ๆ โรมลูบหัวใต้หล้า เอากระเป๋านักเรียนของน้องมาถือไว้ แล้วเดินตรงไปโรงอาหาร
"น้องขอส่งไลน์บอกอันก่อนนะครับ" ใต้หล้าหันไปบอกโรมแล้วหยิบสมาร์ทโฟนออกมาพิมพ์บอกเพื่อนสนิทว่าตนอยู่ที่โรงอาหาร
"กินอะไรดีล่ะ" โรมวางกระเป๋าสองใบลงบนโต๊ะหันมาถามใต้หล้าที่ยืนยิ้มรออยู่
"อะไรก็ได้ครับ" ใต้หล้าไม่อยากเลือก อยากกินของที่โรมซื้อให้มากกว่า ไม่ว่าจะเป็นอะไร จะชอบหรือไม่ชอบใต้หล้าก็จะกิน
มันก็แค่ความสุขเล็ก ๆ ของเขา
("วันนี้ป๊ากับม้าไปดูงานที่ต่างประเทศนะใต้หล้า") เสียงม้าบอกมาตามสาย
"กลับเมื่อไรเหรอครับ แล้วเฮียเหนือกับเฮียสมุทรล่ะ" ใต้หล้าถามออกไปเสียงเหงา ๆ
("เหนือต้องไปกับป๊าและม้าส่วนสมุทรรายนั้นไม่รู้") ปากแดงเม้มแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองจะโดนทิ้งอีกแล้ว
"ครับ"
ตี้ด
ใต้หล้าถอนหายใจออกมา แปลว่าคืนนี้เขาต้องอยู่คนเดียวเพราะพี่ชายคนรองคงไม่กลับบ้านตามเคย
ใต้หล้าเก็บของใส่กระเป๋านักเรียน เหลือบไปมองตรงหน้าต่างเห็นเมฆฝนครึ้มขึ้นมา
"บ้าจริง ไม่ได้เตรียมร่มมาด้วย"ใต้หล้าพึมพำเบา ๆ รีบเดินออกจากห้องเรียน
"ใต้ กูกลับก่อนนะ วันนี้ไม่มีเวลารอด้วยอะ" อันบอกเพื่อนสนิท เพราะวันนี้แม่ตนถูกหวยจึงต้องรีบกลับไปแสดงความยินดี ใต้หล้าพยักหน้าตอบ
อันกับใต้หล้าเดินลงมาด้วยกันจนถึงหน้าตึกดวฝตากลมชะงักเล็กน้อยที่เห็นร่างสูงของโรมกำลังยืนรออยู่
"พี่โรม" ใต้หล้าเรียก ร่างหนาที่กำลังยืนอยู่ตรงบันได พอเห็นคนที่ตนกำลังรอก็เดินเข้าไปหา
"วันนี้กลับกับพี่ไหม เห็นเหนือมันบอกว่าที่บ้านไม่มีใครอยู่" ใต้หล้าพยักหน้าแล้วหันไปหาอัน เห็นว่าเพื่อนตนกำลังทำสีหน้าไม่พอใจอยู่ อันไม่ชอบพี่โรมมาตั้งนานแล้ว
"งั้นกูไปนะ กลับดี ๆ " อันบอกลาแล้วเดินออกไปโรมจึงเดินมาจับข้อมือเล็ก
"อ๊ะ พี่โรม" ใต้หล้าชะงักตกใจเพราะถูกจับมือในที่ที่คนเยอะ
"เป็นอะไร พี่จับมือเธอไม่ได้เหรอ"
"ปะ..เปล่าครับ" ใต้หล้าก้มหน้างุด รู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็เดินตามโรมไป จนมาถึงโรงจอดรถ ใต้หล้ามองรถมอเตอร์ไซค์คันหรูของโรมอึ้ง ๆ เพราะมันสวยและดูแพงมาก
โรมหยิบหมวกกันน็อกส่งให้ใต้หล้าที่ยืนข้างกาย คนไม่เคยขึ้นรถแบบนี้ก็มีท่าทางเงอะงะ โรมมองใต้หล้ายิ้ม ๆ แล้วเอื้อมมือไปใส่ให้แทน
บรื้น...
โรมสตาร์ทรถ ใต้หล้าแอบตกใจกับเสียงของมัน
"ขึ้นมาสิ" โรมดึงมือใต้หล้าให้ก้าวขาขึ้นมานั่ง รถคันนี้มันสูงและต้องยกขาขึ้นคร่อม ใต้หล้าจึงเหยียบที่วางเท้าขึ้นมาซ้อน แล้วเกาะไหล่โรมเอาไว้เพราะกลัวตก
"นั่งดี ๆ ล่ะ" โรมบอกเหมือนจะขำ แล้วเคลื่อนตัวออกไป ใต้หล้าที่ไม่เคยชินจึงเผลอเข้าไปกอดเอวหนา แต่โรมก็ไม่ได้ว่าอะไร ใช้แขนข้างที่ไม่ได้จับแฮนท์รถดันสะโพกกลมให้นั่งดี ๆ
เสียงฟ้าร้องและเมฆที่ครึ้มกว่าเดิมทำใต้หล้าเงยหน้ามอง เพราะถึงแม้ฝนจะตกแต่เขาก็แทบไม่ได้เปียกปอน เพราะใต้หล้ามักจะกลับจากโรงเรียนด้วยรถยนต์
"ฝนจะตกแล้ว แวะพักที่หอเพื่อนพี่ก่อนนะ" โรมพูดออกมาผ่านหมวกกันน็อก ใต้หล้าไม่ค่อยได้ยินแต่จับใจความได้จึงพยักหน้า ฝนเริ่มหยดโปรยปรายลงมาจนใต้หล้าต้องมุดหน้าลง
รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันหรูแล่นมาจอดที่หอพักแห่งหนึ่ง เป็นตึกสูงตระหง่าน โรมถอดหมวกกันน็อกออกแล้วดึงมือใต้หล้าให้เดินตามลงมา
"ที่ไหนเหรอครับ" ใต้หล้าถาม หันซ้ายแลขวาเพราะไม่เคยมา นอกจากบ้านใต้หล้าก็แทบจะไม่ได้ไปที่ไหนเลย
"หอเพื่อนพี่เอง ไม่มีใครอยู่หรอก เธอกับพี่ก็มาหลบฝนกันที่นี่ก็แล้วกัน" ใต้หล้าพยักหน้า โรมพาเข้ามาในลิฟต์แล้วกดชั้นที่ตนจะขึ้นไป
ติ้ง
เสียงลิฟต์เปิดออก โรมดึงมือใต้หล้าให้เดินตามออกมา ใบหน้าหวานแอบขึ้นสีเล็กน้อย พอมายืนอยู่ตรงหน้าห้องหนึ่ง มันทำให้ใต้หล้ารู้สึกวูบโหวงในใจแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จนโรมไขกุญแจเข้าไป
ใต้หล้าเดินตามโรมเข้ามาด้านใน รู้สึกหนาวเสียจนต้องเอามือมาโอบตัวเอง โรมเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเปิดหาอะไรสักพักแล้วเอามันมาให้ใต้หล้า
"เช็ดตัว เดี๋ยวเธอจะไม่สบาย" ใต้หล้ารับมันมาเช็ดหัวให้แห้งแล้วเช็ดตัวนิดหน่อยให้พอหายเปียก
โรมถอดเสื้อออกจนใต้หล้าเห็นหุ่นล่ำสันสมกับความเป็นชายแถมยังดูเกินวัยเข้าไปอีก ใต้หล้าหลบสายตาทันที โรมเดินมาหยิบผ้าขนหนูที่ห่มอยู่บนตัวใต้หล้าออก
"แก้มแดงหมดแล้ว"
"กะ..ก็อายนี่ครับ"ใต้หล้าพูดเสียงกุกกัก โรมยิ้มมุมปากแล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป เสียงน้ำจากฝักบัวตกกระทบพื้น ทำให้ใต้หล้าโล่งใจขึ้นมาบ้าง
หลังจากอาบน้ำเสร็จ โรมก็เดินออกมาใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วหยิบเสื้อตัวใหญ่มาให้ใต้หล้าหนึ่งตัว
"ใส่สิ เอาชุดนักเรียนมาตากไว้ก่อน" โรมบอกแล้วยื่นเสื้อให้ใต้หล้า
"เพื่อนพี่ไม่ว่าเหรอ"
"ไม่หรอก เธอใส่ไปเถอะ"
มือเรียวเล็กจึงรับมาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ถอดชุดนักเรียนพร้อมสวมเสื้อตัวโคร่ง มันใหญ่กว่าตัวเขาจนปิดเรียวขา
ใต้หล้าเดินออกมาพร้อมกับกอดชุดนักเรียน แล้วเเอามันไปตากไว้บนราวตากผ้ากลางห้อง ดวงตากลมมองฝนด้านนอกที่ยังคงตกหนักไม่มีวี่แววว่าจะซาลง
เขาเดินกลับเข้ามาก็เห็นโรมนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใต้หล้าจึงเดินเข้าไปหา
"พี่โรมจะนอนเหรอครับ" ใต้หล้ายืนข้างเตียงแล้วเอ่ยถาม
"อืม นอนสักพักน่ะ" โรมตอบ ใต้หล้าพยักหน้ารับรู้แล้วอ้อมมาอีกฝั่งของเตียง แล้วนั่งลงเพราะไม่รู้ว่าจะไปทางไหน ใต้หล้าจึงมองออกไปนอกกระจกบานใส เห็นฝนตกอย่างกับพายุเข้า สัมผัสอุ่นซ่านบริเวณเอวทำให้เขาชะงักตัวแข็งทื่อ
"พะ..พี่โรม กอดเอวน้องทำไมครับ" ใต้หล้าถามเสียงสั่น โรมขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของใต้หล้า
"ตัวเธอหอมมากเลยนะ" โรมซุกหน้าลงบนท้ายทอย ใต้หล้าที่มึนงงกับเหตุการณ์ไม่กล้าขยับไปไหนตัวแข็งไปหมด
"พะ..พี่โรมครับ"
"หืม..."
"ทำอะไร ปะ..ปล่อยได้ไหมครับน้องรู้สึกไม่ดีเลย" ใต้หล้าจะจับแขนแกร่งออกแต่แรงรัดก็เพิ่มขึ้นมา
"เธอชอบพี่ไม่ใช่เหรอใต้หล้า" เขานิ่งไป ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน
"คือ..."
"พี่รู้ว่าเธอชอบพี่มานานแล้ว"
เสียงแผ่วข้างหู ทำให้ใต้หล้าทำอะไรไม่ถูก ขนตามร่างกายพองซู่
"พี่เองก็ชอบเธอนะ.." คำพูดนี้ทำให้ใต้หล้าหน้าแดงซ่าน
"จะ..จริงเหรอครับ" ใต้หล้ารู้สึกดีใจจนเก็บอาการยิ้มไม่อยู่ โรมค่อย ๆ พาใต้หล้านอนลงบนเตียง โดยร่างหนาคร่อมอยู่ด้านบน
"จริงสิ พี่ชอบเธอ" โรมพูดน้ำเสียงหวานหู และใต้หล้าก็รู้สึกเคลิ้มไปกับมัน จมูกโด่งก้มลงสูดความหอมที่ซอกคอ ปากหยักก็ทำหน้าที่ของมันโดยการงับ
"อ๊ะ..จะทำอะไรครับ" ใต้หล้าแม้จะวัยสิบห้าปีแต่ก็รู้ว่าโรมจะทำอะไร จึงพยายามดันหน้าอกแกร่ง
"ทำไม เธอไม่รักพี่เหรอ" โรมพูดเสียงหงอย และมันทำให้ใต้หล้าพูดไม่ออก ปากเม้มแน่น ใบหน้าเรียวพยักหน้าเบา ๆ
"เด็กดี" โรมแสยะยิ้มแล้วถอดเสื้อผ้าของคนใต้ร่างเขาออกทีละชิ้น หัวใจของใต้หล้าเต้นแรงเสียยิ่งกว่ากลอง
"ตะ..แต่น้องไม่เคย"
"พี่จะสอนเธอเอง" พูดจบปากหยักก็ก้มลงฉกริมฝีปากเล็ก มันทั้งนิ่มและหอมหวานกว่าคนที่โรมเคยมีเซ็กส์ด้วย ความบริสุทธิ์ทำให้สติของโรมแทบควบคุมมันไม่อยู่
"น้องรักพี่โรมนะ" ใต้หล้าพูดเสียงแผ่วมองหน้าร่างสูงที่อยู่ด้านบนด้วยแววตาที่บ่งบอกว่ารักจริง ๆ
'อ๊า อื้อ...เจ็บ..อ๊า...'
'ซี้ดดด..รัดมากเด็กดี'
โรมจุดบุหรี่มองผลงานของตัวเองบนจอทีวีจอใหญ่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสยะออกมา
"สัตว์ เสียงเร้าใจฉิบหาย หวานขนาดกูดูยังมีอารมณ์ตามเลยว่ะ"
สแน็กบอกออกมา จ้องไปที่หน้าจอตาเป็นมัน ร่างกายขาวบางของใต้หล้าทำให้เขามีอารมณ์ร่วมไปด้วยได้ไม่ยาก ถึงแม้จะเห็นแผ่นหลังกว้างของโรมซะส่วนใหญ่
ตี้ด...
โรมกดปิดจนสแน็กขมวดคิ้ว
"ปิดทำไมวะกำลังได้ฟีลเลย"
"ตามที่ตกลงกัน กูได้ใต้หล้าภายในหนึ่งอาทิตย์" สแน็กกลอกตาแล้วยื่นเช็คเงินมูลค่าสองแสนให้เพื่อนสนิท
"เออ ๆ ทวงจัง ส่วนรถสปอร์ตเดี๋ยวกูสั่งไปลงที่บ้านมึงแล้วกัน"
โรมพยักหน้าดูดบุหรี่บนมือเพียงปื้ดเดียวก่อนจะโยนมันทิ้งลงถังขยะ
"แต่มึงแม้งสุดจริงว่ะ.."
"อะไรที่ได้มาง่าย ๆ กูชอบว่ะ หึหึ" โรมแสยะยิ้มให้เพื่อนสนิท
ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่โรมหายไปจากชีวิตใต้หล้า ไร้การติดต่อ แถมที่โรงเรียนก็แทบไม่เจอกัน ทำให้ใต้หล้าคิดหนัก หัวใจดวงน้อยสั่นจนแทบจะสลายและเหตุนี้ทำให้ใต้หล้าต้องมานั่งดักรออีกฝ่าย
พอเห็นร่างคุ้นตาที่เดินมาพร้อมเพื่อน ๆ ดวงตากลมพลันเบิกขึ้นมาเพราะความดีใจ ขาเรียวรีบก้าวเข้าไปหาทันที
"พี่โรม"
ไร้การตอบกลับ แถมอีกฝ่ายยังเดินผ่านไปราวกับไม่ได้ยิน
ความเจ็บที่ใจมันชัดขึ้นมาอีกขั้น หัวใจดวงเล็กมันสั่นราวกับกำลังสลาย ปากเล็กเม้มเข้าหากันก่อนที่น้ำตาหยดแรกจะรินไหลออกมา
'พี่ไม่ได้โกหกใช่ไหมว่ารัก'
TBC.
