บทที่ 2 ตอนที่ 1
"อย่าดื้อกับป๊านะใต้หล้า.."
เสียงทุ้มของผู้อาวุโสที่สุดในบ้านกล่าวออกมายามจ้องมองร่างบางของลูกชายคนเล็กที่ตอนนี้กำลังเถียงจนคอเป็นเอ็น
"ไม่..น้องไม่ไปทำไมป๊าต้องมาบังคับด้วย" เจ้าของใบหน้าสวยหวานตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ใต้หล้าไม่ชอบการถูกบังคับที่สุด ยิ่งเรื่องที่จะให้เขาเข้าสังคมจอมปลอมนั่น..ใต้หล้ายิ่งปฏิเสธหนัก
"คุณพี่คะ ค่อยๆคุยกันก็ได้ค่ะ" เสียงของมารดาเมื่อเห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้ามาปรามสองพ่อลูกที่กำลังมีปากเสียงกันโดยไม่มีทีท่าว่าฝั่งไหนจะยอม
"หยุดเลยนะคุณหญิง ก็เพราะคุณเป็นแบบนี้ไงลูกชายคนเล็กของคุณถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้"
ใต้หล้าไม่สนใจเพียงแค่เชิดหน้าหนี พร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดอก เป็นท่าทีต่อต้านที่ใต้หล้ามักใช้อยู่เป็นประจำ
"ใต้หล้า แกไม่เคยเข้าสังคมเลยนะ หัดทำตัวให้รู้จักโตบ้าง" ป๊าที่เห็นลูกชายเอาแต่หันหน้าหนีก็พูดขึ้นเสียงเนือย
"ป๊ารู้ได้ไงว่าน้องไม่เข้าสังคม" ใต้หล้าหันไปถามกลับทันที ใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึง
"สังคมทุเรศแบบนั้นน่ะเหรอ..อย่าให้ป๊าต้องวกกลับมาเรื่องนี้นะ"
"ทุเรศยังไง..นี่ป๊ากำลังดูถูกน้องอีกแล้วนะ!!" ตอบกลับไปเสียงดังลั่น
"หยุดขึ้นเสียงใส่ป๊านะใต้หล้า!! ป๊าจะพูดเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้าย อย่ามาดื้อกับป๊าให้มากนัก อาทิตย์นี้ถ้าป๊าไม่เห็นหัวแกได้เห็นดีกันแน่"
"อ๊ะ..นี่ป๊าขู่เหรอ"
หลังจากที่ร่างใหญ่ทรงอำนาจของบิดาพูดจบก็เดินหันหลังขึ้นไปด้านบน ปล่อยให้ใต้หล้ายืนตาแดงก่ำมองตามไป
"ม้า..ช่วยน้องด้วย ม้าก็รู้ว่าน้องเกลียดงานเฮงซวยพวกนี้" ม้าเองก็ลำบากใจแทนลูกชายเหมือนกัน ได้แต่ลูบแผ่นหลังบางเบาๆ ระหว่างมองใบหน้าลูกชายที่ถอดแบบมาจากตนเอง แต่ตอนนี้อีกคนกำลังทำหน้ายู่เพราะโดนขัดใจ
"ทำตามที่ป๊าสั่งสักครั้งนะใต้หล้า ถือว่าม้าขอ"
ใต้หล้าเม้มริมฝีปากแน่น พูดออกมาแบบนี้แปลว่าไม่ช่วยแน่นอน ร่างบางพอรู้ว่าผู้เป็นแม่ช่วยไม่ได้ก็ทำได้แค่เดินกระทืบเท้าปึงปังหนีขึ้นห้องไป
งานเลี้ยงจะมาถึงวันอาทิตย์นี้แล้วด้วย พอมาถึงห้องใต้หล้ารีบกระโดดฟุบนอนลงบนเตียงโดยเอาหน้าจุ่มหมอน เหตุผลที่เกลียดงานเลี้ยงขนาดนี้ก็เพราะต้องเข้าสังคมจอมปลอมที่มีแต่พวกคอยจิกกัดเขา
'โตมาไม่เหมือนพี่ชายอีกสองคนสักนิดเลยนะ'
'จะรับธุรกิจแทนพ่อได้จริงเหรอ'
'แวดวงธุรกิจมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ คนอย่างเธอดีแต่จะเป็นภาระพ่อเปล่าๆ'
ขนาดงานเลี้ยงครั้งแรกยังโดนว่าจากพวกญาติ ๆขนาดนี้ ครั้งต่อไปคงไม่วายถูกจิกกัดเหมือนเดิม
ก๊อก ก๊อก...
เสียงเคาะประตูทำให้ใต้หล้าที่นอนท่าเดิมอยู่บนเตียงกว้างต้องเงยหน้าขึ้นมา
"มีอะไร!" กล่าวออกไปเสียงกระแทกอย่างหงุดหงิด
"คุณวชิระให้ลงมาพบแขกค่ะ"
เรียวคิ้วบางขมวดแน่น คงไม่พ้นการมาคุยเรื่องธุรกิจกันเหมือนเดิม ชีวิตวันหยุดใต้หล้าแทบจะไม่ได้พักผ่อน เพราะพ่อของเขาชอบเห็นเวลาเป็นเงินเป็นทองอยู่เสมอ
ใต้หล้าก้าวขาลงจากเตียงเดินไปจัดการตัวเองหน้ากระจกสักพัก
พอลงมาด้านล่างทำให้เรียวขาชะงักค้าง เมื่อเห็นร่างสูงของใครบางคนกำลังนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย
"ลงมาสักทีนะ..ทำไมชอบให้ผู้ใหญ่รอ" ป๊าพูดดุออกมาทันทีที่เห็นร่างเล็กของลูกชายเดินลงมา
"ทำหน้าให้มันดี ๆ แล้วมาสวัสดีคุณนพดลกับพี่โรมซะสิ" ใต้หล้าเหลือบมองคนอายุราวคราวเดียวกัยพ่อ ก่อนจะยกมือไหว้กล่าวสวัสดีตามคำสั่ง ส่วนอีกคนเขาแค่ยกมือส่ง ๆ เท่านั้น อีกฝ่ายก็รับไหว้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"นั่งตรงนั้นล่ะ"
ใต้หล้ามองหาที่ว่างพอรู้ว่าต้องนั่งข้างใครใบหน้าหวานพลันชะงัก แสดงความไม่พอใจออกมาทันที
"ไม่มีที่อื่นให้นั่งแล้วหรือไงป๊า"
"ใต้หล้า" ป๊าเขาเรียกชื่อแล้วกดเสียงต่ำ ทำให้เจ้าของชื่อเม้มปากแน่น แต่ก็ยอมนั่งลงข้างๆไอ้คนที่เขาเกลียดมันเข้าไส้
"เรื่องนี้แกต้องฟัง..มันเป็นเรื่องของแกทั้งหมดนะใต้หล้า"
เขาขมวดคิ้วแต่ก็พยักหน้ารับ เหลือบมองคนข้างตัวที่ตอนนี้มันกำลังนั่งหน้าตาย ในขณะที่คุณนพดลกำลังพูดเรื่องที่ใต้หล้าไม่คิดที่จะสนใจมากนัก จนมาถึงทีที่ป๊าของเขากำลังเอ่ยพูด
"เรื่องการฝึกงานของแก..ป๊าจะให้ไปฝึกที่บริษัทของโรม"
หลังจากป๊าพูดจบดวงตากลมโตของใต้หล้าเลิกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ หัวใจของเขาพลันกระตุกไปด้วยเช่นกัน
"ป๊าหมายความว่าไง..ไปฝึกงานที่บริษัทของป๊าก็ได้นี่" เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงอึกอัก เรื่องนี้ใต้หล้าไม่มีทางยอมเด็ดขาด
"ป๊าได้เห็นฤทธิ์ของแกแล้วนะ ขืนแกฝึกงานที่บริษัทป๊าก็คงได้ใช้อำนาจข่มขู่คนอื่น ๆ ให้ตัวเองผ่านน่ะสิ"
ใต้หล้าที่กำลังอ้าปากเถียงได้แต่ทำปากพะงาบๆ พูดไม่ออก
"ไม่..น้องไม่ยอม"
"ใต้หล้า รู้ใช่ไหมคำสั่งของป๊าคือคำไหนคำนั้น"
"ไม่!! น้องไม่ยอมป๊าแกล้งกันชัดๆ"
"ใต้หล้า!! ป๊าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาขึ้นเสียง"
ร่างบางที่ถูกดุครั้งที่สองของวันนั่งกำมือแน่น ริมฝีปากอิ่มได้แต่เม้มมันเอาไว้
"หึหึ..คุณอาก็รู้นี่ครับว่าเด็กคนนี้ไม่เอาไหน"
อยู่ๆไอ้คนที่นั่งหน้าตายก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะ ใต้หล้าเมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันขวับไปมองด้วยแววตาไม่พอใจทันที
"ที่พูดหมายความว่าไง..จะหาเรื่องเหรอ" ใต้หล้าจ้องเขม็งไปที่คนข้างตัว ที่ไม่แม้แต่จะหันมามองเขา
"จริงหรือเปล่าล่ะ..เธอมันไม่เอาไหน"
ร่างสูงหันมาจ้องหน้าใต้หล้ากลับ ทั้งคู่นั่งจ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ดวงตาคมมองใบหน้าหวานที่กำลังทำหน้าไม่พอใจด้วยรอยยิ้มมุมปาก
"พอ ๆ ใต้หล้าอย่าก้าวร้าวให้มาก"
"อ๊ะ ป๊าแต่มัน..เขาด่าน้องก่อนนะครับ"
"ก็มันจริงอย่างที่พี่เขาพูดไหมล่ะ ป๊าจะพูดเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้าย คำไหนคำนั้น"
พอรู้ว่าตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้ จึงได้แต่นั่งทำหน้าหงุดหงิด
"โรมพาน้องออกไปคุยข้างนอก บอกรายละเอียดให้น้องเข้าใจ"
"ครับ" โรมตอบคุณนพดลผู้เป็นอาแท้ ๆ แล้วหันไปมองร่างเล็กข้างกายที่นั่งกอดอกเชิดหน้าหนี โรมก็ได้แต่ส่ายหน้าเอือมเบาๆ
"ลุกสิ" โรมสั่งออกมา ใต้หล้าเองที่ขี้เกียจทะเลาะกับป๊าก็ลุกขึ้นพร้อมสีหน้าบูดบึ้ง
.
.
.
"ไปคุยที่สวนแล้วกัน"
"เออ" ใต้หล้าตอบเสียงห้วน โรมมองคนอายุอ่อนกว่าตนเองนิ่ง ก็แค่เด็กไม่มีมารยาท
พอมาถึงสวนทั้งสองถึงนั่งลงที่โต๊ะไม้สีขาว ลมพัดค่อนข้างเย็นสบาย แต่กลับไม่ช่วยให้บรรยากาศตอนนี้ดูดีขึ้นเลยสักนิด
"ฉันคงไม่ต้องบอกรายละเอียดให้มากความ.."
"ไม่จำเป็น ขี้เกียจฟัง" เด็กเอาแต่ใจพูดออกมาไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าของคู่สนทนา
"หึหึ..ผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ทำตัวเหมือนคนขาดความอบอุ่นขาดการศึกษาและการสั่งสอนของพ่อแม่"
ร่างบางที่ถูกด่าจากที่ไม่มองหน้า หันขวับมาทันที
"นี่นายด่าฉันเหรอฮะ!!"
"ใช่ เธอเองก็คงไม่โง่พอที่จะไม่รู้ตัวนะ ฉันเองก็ไม่อยากจะบอกรายละเอียดอะไรกับเธอหรอก เพราะเด็กที่ขาดสารอาหารไปเลี้ยงสมองอย่างเธอคงไม่รับฟังอะไร"
"ไอ้โรม!!" เสียงหวานแผดดังลั่นสวน เจ้าของชื่อที่โดนเรียกด้วยคำหยาบยิ้มมุมปาก มองเด็กที่กำลังโมโหจนหน้าแดง
"ฉันจะฟ้องป๊าว่าด่าอะไรฉัน"
"เชิญสิ เธอเองก็รู้ว่าคุณวชิระจะเข้าข้างใครระหว่างฉันกับเด็กที่ทำตัวมีปัญหาแบบเธอ"
ใต้หล้าแสดงสีหน้าโมโหออกมาสุดขีด สองมือกำแน่นอยากจะพุ่งเข้าไปต่อยหรือตบให้ริมฝีปากร้ายนั่นมีแผล
โรมที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืนจัดเสื้อสูทของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะก้าวขาเดินมาหาคนที่กำลังโกรธจนตัวสั่น
"แล้วอย่าหวังว่ามาฝึกงานกับฉันแล้วจะผ่านง่าย ๆ "
"...." ใต้หล้าเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ก้าวขาเดินมาทางนี้ ใบหน้าหล่อที่สาว ๆ หลายคนฝันถึงมันซ่อนความสารเลวไว้ข้างใน
"รับรองเธอได้เป็นทาสใต้เท้าฉันแน่ ๆ "
"ไอ้เฮงซวย" ใต้หล้ายกมือขึ้นเตรียมจะฟาดปากร้ายกาจนั่น แต่มือหนากลับคว้าจับเอาไว้ได้โดยง่าย
"อ๊ะ..ปล่อยนะ!!"
"เด็กไร้สมองหึ ๆ "
ใต้หล้ากัดฟันกรอดมองคนตัวสูงที่กำลังทำหน้าเยาะ เขาเกลียดไอ้คนตรงหน้าเป็นที่สุด เกลียดมันเข้ากระดูกดำ
ใต้หล้าสะบัดมือออก อีกคนก็ยอมปล่อยไปง่าย ๆ ตากลมมองข้อมือตนเองที่ขึ้นสีแดงแล้วลูบเบา ๆ
"อย่ามาลองดีกับฉันให้มากนัก เธอคงรู้ใช่ไหม..ถ้าฉันโกรธจริง ๆ จะเป็นยังไง"
ใต้หล้ากัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนห้อเลือด โรมมองร่างบางพลางยิ้มมุมปากอีกรอบ ก่อนหันหลังกลับและเดินออกไปจากตรงนี้ ใต้หล้าได้แต่มองตามอย่างแค้ยเคือง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
มันก็แค่ไอ้คนที่ไร้หัวใจ...
TBC.
เอ่...สองคนนี้มีอะไรกันมาก่อนรึเปล่าน๊า เรื่องที่น้องเกลียดอีพี่จะเผยออกมาฝากติดตามด้วยค่าา..
เรื่องนี้นายเอกนิสัยก้าวร้าวหน่อยหวังว่าทุกคนจะไม่ว่าลูกไรท์นะคะฮิฮิ
