บทที่ 24 ตอนที่ 23

เสียงฟ้าร้องอึมครึมหยดเม็ดฝนโปรยปรายลงสู่พื้นถนนที่เปียกแฉะ มรสุมของฝนพึ่งหยุดลงไปหมาดๆ ใต้หล้ารวบกอดตัวเองด้วยความหนาว ผ่านมาราวสามสิบนาทีได้ที่ตนนั่งอยู่ตรงนี้ที่เดิมไม่ขยับไปไหน 

"ทำไมไม่ยิ้มเลยล่ะโรม" ย่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นหลานชายของตนทำหน้าเรียบนิ่งเย็นชาจนบรรยากาศเงียบเชียบตามไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ