บทที่ 3 ตอนที่ 2
"หนูใต้หล้าเขาดูแปลก ๆ ไปนะ..เมื่อก่อนเห็นติดแกอย่างกับอะไรดี"
สิ้นเสียงของอานพดลโรมที่นั่งนิ่งก็ชะงัก แล้วเหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อย
"เหรอครับ"
"อืม..ก่อนแกไปอเมริกาก็ยังดีๆกันอยู่ ตอนนี้ดูก้าวร้าว..เมื่อก่อนเป็นเด็กน่ารักแท้ ๆ " โรมพยักหน้าไม่พูดอะไร เขาหันไปมองนอกกระจกอีกครั้ง ความคิดหลายอย่างเริ่มเข้ามาในหัว
"วันนี้ไม่มีงานอะไรใช่ไหม" นพดลหันมาถามหลานชาย
"ครับ..." โรมตอบสั้น ๆ โดยไม่หันมองคนถาม แต่นพดลเองก็ไม่คิดอะไรเพราะมันเป็นนิสัยของเจ้าตัวเอง..เย็นชาไม่ต่างจากพ่อมัน
"งั้นก็พักให้เต็มที่ก็แล้วกันกลับมาครั้งนี้จะได้ทำงานเป็นผู้บริหารเต็มตัวแล้ว"
.
.
.
.
"ฉันบอกว่าจะกินน้ำแดงหูหนวกหรือไง!?"
"ขอโทษค่ะคุณหนู..เดี๋ยวป้าไปเอามาให้ใหม่นะคะ"
"เร็ว!"
ใต้หล้าถอนลมหายใจออกมาแรง ๆ รู้สึกปวดหัวนิดหน่อยที่ตะคอกออกไปเมื่อครู่ ไม่นานป้าแม่บ้านก็เอาน้ำแดงที่เขาต้องการมาเสิร์ฟ พอได้ดื่มทำให้ใต้หล้าอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง สาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกโล่งใจตามกันไปด้วย
"กี่โมงแล้ว" ใต้หล้าที่กำลังดื่มน้ำและอ่านหนังสือนิตยสารต่างประเทศหันมาถาม
"สี่โมงเย็นแล้วค่ะ"
ใต้หล้าพยักหน้ารับรู้แล้วพับปิดหนังสือ
"ป่านนี้เฮียยังไม่กลับมาอีก เวลารอชอบมาช้าจริง" ใต้หล้าบ่นออกมาเสียงเบา แล้วลุกขึ้นจากโซฟาตัวนิ่ม
ใต้หล้าที่กำลังเดินขึ้นห้อง พอได้ยินเสียงรถยนต์คุ้นหูก็ชะงักขาแล้วรีบหันหลังวิ่งไปที่หน้าบ้านทันที
ร่างสูงใหญ่ของพี่ชายคนโตก้าวขาลงมาจากรถสปอร์ตคันหรู
"เฮียธาร!!"
พอได้ยินเสียงใสแจ๋วของน้องชายใบหน้าคมพลันยิ้มออกมาทันที เห็นน้องชายตัวดีกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหา
"มีอะไรอีกล่ะ มาแนวนี้อย่าบอกนะว่าโดนขัดใจอะไรอีก" ธารถามน้องชายออกไปทันที คนที่โดนพี่ชายจี้ตรงจุดทำหน้างอเง้า
"เข้าบ้านก่อนเฮีย..เดี๋ยวช่วยถือ" ใต้หล้าปรับสีหน้ายิ้มแย้มคว้ากระเป๋าทำงานของพี่ชายมาถือเอาไว้เอง ธารเพียงยิ้มเอ็นดูก่อนจะส่งมือไปลูบหัวน้องชาย
"แล้วพี่สมุทรล่ะเฮีย" ใต้หล้าถามถึงพี่ชายอีกคน
"ติดหญิงน่ะ..หึหึ" ธารพูดออกมาขำ ๆ เด็กข้างตัวที่รู้เหตุผลก็ทำหน้ายุ่งทันที
"สัญญากันไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะพาไปเที่ยวสวนสัตว์ได้ยินมาว่าแมวน้ำคลอดลูกใหม่" ร่างเล็กบ่นพึมพำถึงพี่ชายคนกลาง เรื่องหญิงนี่สุดโต่งตั้งแต่สมัยเรียนไม่เปลี่ยนเลย
"นั่งก่อนเดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้กิน" ใต้หล้าพูดอย่างเอาใจ ใช้มือเล็ก ๆ ของตัวเองทำท่าปัดฝุ่น ทั้งที่มันไม่มีเลยแม้แต่น้อย
ธารพยักหน้ารับคงต้องเตรียมรับมือกับใต้หล้าอีกยาว เวลาน้องชายเอาใจขนาดนี้คงมีเรื่องที่อีกฝ่ายจัดการเองไม่ได้แน่ ๆ เล่นเอาเขาเหนื่อยและปวดหัวไปพร้อมกัน
ธารปลดกระดุมบนสองเม็ดนั่งเหยียดขาลงบนโซฟา หันไปเห็นใต้หล้าเดินถือน้ำเปล่ามาพร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนเคย
"อพ เฮียดื่มซะ..จะได้พาเข้าเรื่องสักที"
ธารส่ายหน้าเล็กน้อย ยกน้ำเย็นขึ้นดื่มหันไปมองน้องชายตัวดีที่นั่งตาใสข้างตัว
"ไหนมีอะไร"
"เฮีย..คืองี้นะ ป๊าจะให้น้องไปฝึกงานบริษัทไอ้..เอ่อพี่โรม" ใต้หล้าเม้มปากแน่นเมื่อต้องเรียกอีกคนว่าพี่
"ก็ดีแล้วไง เห็นว่าเพิ่งกลับมาจากอเมริกา" ธารพูดกับน้องชาย
"แต่ว่า..น้องไม่อยากไปฝึกที่นั่น เฮียต้องช่วยนะป๊าดูเอาจริงมากๆเลย แถมที่นั่นยังไกลจากบ้านเราอีก" ใต้หล้าเข้าไปคว้าแขนพี่ชายแล้วเขย่าเบา ๆ
"ใต้หล้า เฮียก็อยากช่วยนะ ถ้าป๊าเอาจริงก็คงขัดท่านไม่ได้"
ใต้หล้าที่โดนพี่ชายตอบมาแบบนั้นใบหน้าหวานพลันหงอลงทันที
"เฮียจะไม่ช่วยเหรอ..." ใต้หล้ากัดริมฝีปากแน่น เขาไม่อยากไปที่นั่น ไม่อยากไปเลย...
ธารพอเห็นสีหน้าน้องชายก็ผ่อนลมหายใจออกมา มือหนาเอื้อมไปลูบหัวใต้หล้าอีกครั้ง
"เฮียจะช่วยพูดกับป๊าให้.."
.
.
.
"ไม่ได้ แกก็รู้ฤทธิ์น้องดี"
คำพูดเด็ดขาดของป๊าทำธารต้องผ่อนลมหายใจ
"ครับ.."ธารเพียงตอบออกมาอย่างจำยอม
"ปกติถ้าได้ยินชื่อโรมใต้หล้าจะยอมทุกอย่างทำไมตอนนี้ถึง..."
"น้องคงโตแล้ว แกจะสงสัยทำไม"
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบเสียงทุ้มของป๊าก็ขัดขึ้นมา
"ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะ" ธารกล่าวขอตัวเมื่อสิ่งที่น้องชายต้องการเขาไม่สามารถขอมันได้
"แกอย่าตามใจใต้หล้ามันมากนัก เดี๋ยวจะเสียคนเอา ตอนนี้ป๊าก็ปวดหัวมามากพอแล้ว"
"ครับป๊า" ธารบอกแล้วเปิดประตูเดินออกไป พอออกมาเห็นน้องชายยืนลุ้นอยู่หน้าห้อง
"คุยกันตั้งนาน สงสัยต้องได้แน่ๆเลย เห็นไหมน้องบอกแล้วว่าป๊ารักเฮียยังไงก็ต้องได้" ใต้หล้าเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่ได้น่ะ..เฮียขอโทษนะ"
ใบหน้าที่กำลังยิ้มของใต้หล้าพลันชะงักหุบยิ้มแทบจะทันที
"ไม่ได้เหรอ.." ใต้หล้าตัดพ้อออกมา มองบานประตูห้องทำงานของป๊า ถ้าเฮียขอไม่ได้ก็คงต้องขอเองแล้วล่ะ
ขาเรียวเตรียมก้าวเข้าไปในห้องทำงานของป๊า แต่ก็ถูกพี่ชายคว้าเอวเอาไว้
"อย่าไปอาละวาดใส่ป๊านะใต้หล้า แค่นี้ป๊าเขาก็ปวดหัวมากพอแล้ว"
ธารพูดออกมาเสียงดุ ใต้หล้าดิ้นพล่านอย่างขัดใจ
"เฮียกระจอกอะ ใช้ลูกอ้อนไม่เป็นหรือไงลูกรักแท้ ๆ เสียของชะมัด!" ใต้หล้าว่าออกมาแล้วหันหลังเดินกลับห้องพร้อมกระทืบเท้าปึงปัง จนคนเป็นพี่ชายถอนหายใจแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ยิ่งโตก็ยิ่งดื้อ
"มีอะไรกันหรือเปล่าลูก" ม้าที่เดินไปเอาของว่างมาให้สามีพอเห็นลูกชายคนโตทำหน้าเอือมก็เดินเข้ามาถาม
"เปล่าครับ..น้องดื้อนิดหน่อย"
ม้ายิ้มแล้วพยักหน้าพร้อมส่งมือไปลูบหลังลูกชาย
.
.
.
"เฮียต้น!!กว่าจะรับสายนะเฮีย ชักช้า!"
ใต้หล้าตะคอกใส่โทรศัพท์ทันทีที่ปลายสายกดรับ
'อ่าวไอ้นี่..กูทำงานนะโว้ย!'
ใต้หล้ากลอกตา โทรไปกี่ทีก็อ้างแต่ทำงาน
"วันนี้ร้านเฮียจัดปาร์ตี้ใช่ไหม" ใต้หล้าถามออกไปพร้อมกับเขวี้ยงหมอนลงจากเตียงระบายอารมณ์ขุ่นมัว
'เออ ๆ เพื่อนกูเพิ่งกลับมาจากอเมริกาเลยว่าจะจัด'
"ทำไม?" ใต้หล้าถามออกไป
'เพื่อนกูเพิ่งกลับมาจากเมกาไงมึงไม่ฟังวะ เลยว่าจะฉลอง'
"เออๆ..เรื่องของเฮียเถอะ วันนี้ก็..เอิ่ม..เลี้ยงด้วย!"
'เออ..ไอ้น้องเวรมีปัญหาทีไรซวยกระเป๋าตังค์กูตลอด'
"บ่นมาก บ้านก็รวยยังจะขี้งกอีก ถึงว่าสาวทิ้งทุกราย ไม่อายหรือไงที่ได้รับฉายาเศรษฐีกระเป๋าแห้ง!"
'ไอ้!?..'
ใต้หล้ากดตัดสายไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายด่าตนกลับแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนพาตัวเองเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว
ใต้หล้าเดินเข้าเข้ามาภายในบาร์ขนาดใหญ่ของรุ่นพี่คนสนิท
"เฮ้ย ๆ ทางนี้"
ดวงตากลมหันไปตามเสียง พอเห็นรุ่นพี่ต้นกำลังยกมืออยู่เขาก็ตรงเข้าไปหาทันที
"ไหนเพื่อนเฮีย" พอนั่งลงบนโซฟาใต้หล้าก็ถามหา จริง ๆ ไม่ได้อยากรู้แค่ไม่มีเรื่องจะคุยก็แค่นั้น
"มันกำลังมา"
ใต้หล้าพยักหน้าแล้วรับแก้วเหล้าจากเฮียมาดื่ม
"เบา ๆ อย่าลืมว่ามึงคออ่อนนะไอ้ใต้"
"ยุ่งน่ะ อย่างน้อยก็ไม่เคยเมาเหมือนหมาอย่างเฮียแล้วกัน" ใต้หล้ากลอกตาแล้ววางแก้วที่ตนพึ่งดื่มไปหมาด ๆ
"อ๊ะ..ไอ้นี่"
"ว่าแต่..เพื่อนเฮียคนไหนเหรอ"
"เออ เดี๋ยวมันก็มา"
ใต้หล้าพยักหน้า ไม่เคยเห็นเฮียต้นพูดเรื่องที่เพื่อนไปอเมริกาเลย ปกติเขาก็รู้จักเพื่อนเฮียทุกคน บรรยากาศเริ่มครึกครื้นภายในบาร์ติดทะเล ใต้หล้าสอดสายตามองไปทั่วอย่างเบื่อหน่าย
"นั่นไงมาพอดี"
ใต้หล้าที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่มชะงัก เมื่อเห็นร่างหนาของใครบางคนกำลังเดินมาทางนี้
"ทางนี้ไอ้โรม! เดินหล่อมาเลยนะมึงฮ่า ๆ ๆ " ต้นลุกขึ้นกอดอีกคน พร้อมกับตบไหล่หนา
แต่ตอนนี้ใต้หล้าหน้าเสียไปแล้ว แก้วในมือที่ถือก็กำแน่นและสั่นเทา
"นี่น้องกูใต้หล้า ใต้หล้านี่ไอ้โรมมันเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก" ตากลมโตเพียงเหลือบมองเล็กน้อยแล้วพยักหน้า
"ไรว๊า อย่าเสียมารยาทสิ"
ใต้หล้าถอนลมหายใจออกมา แล้วยกมือไหว้สวัสดีไอ้คนที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่ โดยที่เฮียต้นไม่ทันสังเกตเห็น
"สวัสดีครับ"
"สวัสดีครับ..น้องใต้" ใต้หล้าเบ้ปากกับคำสรรพนามของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องตกใจที่โรมเดินเข้ามานั่งข้างเขาพร้อมกับเบียดให้ร่างบางไปนั่งชิดด้านใน
"นี่..เชิญไปนั่งไกลๆได้ไหม" ใต้หล้าพูดออกมาเสียงเบา
โรมไม่สนใจแต่หยิบแก้วที่เพื่อนตนส่งให้ขึ้นมาดื่ม
"เขยิบ ฉันจะไปนั่งข้างนอก" ใต้หล้าพูดออกมาเบา ๆ อีกครั้งแต่น้ำเสียงหงุดหงิดเต็มที่
"...." โรมไม่ตอบและดูเหมือนจะไม่สนใจเขาเสียด้วยซ้ำ
"หน้าด้าน" ใต้หล้าพูดเน้นเสียง และเป็นผลเมื่อใบหน้าหล่อหันมามองหน้าเขาทันที
"ปากดี" โรมพูดออกมาเสียงนิ่ง
"รังเกียจยังไม่รู้ตัว ขยับออกไปฉันจะไปนั่งที่อื่น" ใต้หล้าพูดพร้อมจ้องดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่นึกกลัว
"หึหึ..." โรมหัวเราะออกมา พลางใช้แขนโอบไปกับโซฟา ใต้หล้ามองแขนล่ำที่พาดอยู่ด้านหลังตนแล้วหันมามองไอ้คนที่ทำหน้าตาย
ด้วยความที่นั่งอยู่ด้านในแถมยังมีโต๊ะมากั้นทำให้ใต้หล้าขยับตัวเดินออกไปไม่ได้ แถมไอ้คนข้างกายมันก็ร่างใหญ่ซะจนปิดทางเดินมิด
"เอาแขนออกไปนะ ไอ้โรคจิต" ใต้หล้าอยากจะตะเบงเสียงออกมาดังๆ แต่ติดที่เกรงใจเฮียต้น
"ถ้าไม่ จะทำไม" โรมหัวเราะออกมาเมื่อเห็นใต้หล้ากำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจ
ใต้หล้าที่ทำอะไรไม่ได้ ก็นั่งทำหน้าโมโหโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ไอ้เฮียก็มัวแต่เต้นกับเพื่อนในกลุ่มมหาลัยไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
"เธอเปลี่ยนน้ำหอมเหรอ" โรมที่นั่งดื่มสักพักพอได้กลิ่นที่แปลกไปก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
"อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นได้ไหม" ใต้หล้าพูดออกมาเสียงไม่พอใจ พอนึกถึงเหตุผลที่ตนต้องเปลี่ยนน้ำหอมริมฝีปากบางก็เม้มแน่น
"ก็ไม่อยากจะยุ่งเท่าไร ของมันเคย ๆ พอเปลี่ยนเลยอดจะสงสัยไม่ได้"
"พูดออกมาได้นะไอ้ทุเรศ แบบนี้เขาเรียกเสือก"
หลังจบประโยค โรมพลันหันขวับมามองคนข้างกายทันที
"ปากเก่งจริงนะ.."
ใต้หล้าเองจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ โรมหัวเราะออกมาในลำคอ
"หลบ จะไปเข้าห้องน้ำ" ใต้หล้ายืนขึ้นพูดออกมาจงใจให้เฮียต้นได้ยินด้วย
โรมเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วขยับให้ร่างบางลุกเดินออกไป
พอออกมาได้ใต้หล้าก็เดินไปที่ห้องน้ำในบ้านทันที ร่างบางมองหน้าตัวเองในกระจก แล้วยกมือขึ้นกุมอก
"ทำไมไม่หลุดพ้นจากความรู้สึกนี้สักทีวะ" ใต้หล้าบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
ยืนมองหน้ากระจกได้พักหนึ่ง จัดการตัวเองให้ดูปกติ แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ วันนี้ไอ้เฮียมันเชิญเพื่อนมาซะเยอะเลย เขานึกว่ามีแค่ในกลุ่มที่ชวนมา
"สวัสดีครับ.."
"อ๊ะ..สวัสดี" ใต้หล้าสะดุ้งตกใจหันไปตอบผู้ชายร่างสูงหล่อที่เดินเข้ามาทัก อีกฝ่ายส่งยิ้มให้ใต้หล้า
"ผมเห็นคุณเดินออกมาหน้าเครียดเลยเข้ามาทัก"
"อ้อ..เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง" ใต้หล้าบอกออกไปแล้วยิ้มบาง ๆ คนที่ถูกยิ้มให้เสียอาการเล็กน้อย น่ารัก..
"ผมพิภพนะครับ เรียกสั้นๆว่าภพก็ได้"
"เอ่อ..ผมใต้หล้าครับ" แนะนำตัวเองเสร็จ ผู้ชายที่ชื่อพิภพก็ยิ้มบาง ๆ ออกมาเหมือนกัน
"มาคนเดียวเหรอครับ" ภพถาม
"มากับพี่ชายน่ะ แล้วนาย.."
"ผมมากับพะ--" ยังไม่ทันที่พิภพจะพูดจบร่างหนาของใครบางคนกลับเดินมาแทรกกลาง
"ต้นมันให้ฉันมาตามเธอ" โรมพูดจบก็คว้าแขนเล็กเดินออกมาทันที
"ปล่อยนะ!" ใต้หล้าตะคอกออกมาเสียดัง ยังดีที่คนแถวนั้นไม่มีใครสนใจ
"ฉันเดินกลับเองได้อย่ามายุ่ง!" ใต้หล้าสะบัดแขนออกแต่ไม่หลุด
"ใต้หล้าครับ" ร่างสูงหล่อของพิภพเดินตามออกมาส่งเสียงเรียกทันทีที่เห็น
"ว่าไงครับ" ใต้หล้าดึงแขน โรมเองก็ยอมปล่อยง่าย ๆ เมื่อมีบุคคลที่สาม
"ผมขอไลน์เอาไว้ได้ไหม" พิภพบอกออกมาอย่างคาดหวัง
"ได้สิ" ใต้หล้าตอบแล้วหยิบโทรศัพท์ของพิภพมาใส่ไอดีไลน์ของตนเอง
"ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัว.. เอ่อสวัสดีครับพี่ชายใต้หล้า ผมพิภพครับ"
ร่างที่สูงพอ ๆ กันกับโรมกล่าวสวัสดีออกมาเพราะคิดว่าบุคคลตรงหน้าเป็นพี่ชายของคนที่ตนเพิ่งขอไลน์
โรมไม่ตอบแต่คว้าแขนเล็กอีกครั้งแล้วลากออกมาด้านนอก
"ปล่อย จะลากฉันไปไหนฮะ!"
"พิลึกดีรู้จักกันแค่วันเดียวแลกไลน์กันซะละ"
"ทำไม จะหาว่าฉันร่านงั้นสิ อย่าลืมว่าตัวเองก็ไม่ต่าง แล้วกรุณาปล่อยแขนด้วย!"
ใต้หล้าเม้มปากแน่น สะบัดแขนออกจากการกอบกุมได้สำเร็จ
"...."
"แล้วลากออกมาทำไมไม่ทราบ"
โรมไม่ตอบแต่มองร่างบางนิ่ง เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
"ประสาท เลิกยุ่งกับฉันสักทีไอ้โง่" ใต้หล้าพูดจบก็เดินหนีเข้ามาด้านใน
พอมาถึงโต๊ะถึงเห็นเฮียต้นเมาคอพับไปแล้วเรียบร้อย
"น่าเบื่อจริง ๆ บอกจะปาร์ตี้กับเพื่อนเสือกมานอนเมาหลับเป็นตายอีก" ใต้หล้าบ่นออกมา คงไม่พ้นลำบากเขาอีกตามเคย
TBC.
