บทที่ 4 ตอนที่ 3
"เฮ้ยๆ กูม่ายด้าย..อึก..เมา"
"หุบปากไปเลยนะเฮีย..ทำตัวเป็นภาระแล้วยังทำให้ปวดหัวอีก"
ใต้หล้าสบถด่าคนตัวโตกว่าที่เมาไม่ได้สติ พร่ำเพ้อตลอดทาง ยังดีที่เฮียต้นเป็นเจ้าของบาร์เลยแค่พาไปนอนที่ห้องด้านบนเท่านั้น
ใต้หล้าใช้มือดันกำแพงเอาไว้เพื่อทรงตัว เพราะตัวเฮียต้นเองก็ไม่ใช่เบา ๆ ตัวโตอย่างกับควายแต่ทำตัวเละเทะไม่สมกันเลยสักนิด
"อึก..ไอ้ใต้มึงอยู่ไหนวะ" เฮียที่ฟุบหลับอยู่บริเวณลำคอใต้หล้าจู่ ๆ ดันเงยหน้าขึ้นมา จนเขาเกือบเซล้มคว่ำคะมำ
"เฮ้ย! ไอ้ใต้มึงอยู่ไหนว๊าา"
"อยู่นี่!!..หุบปากสักทีได้ไหมเหี้ย"
"เฮียเว้ย!" พอใต้หล้าตะคอกจบร่างหนาก็ทิ้งน้ำหนักลงมาต่อทำร่างเล็กเซอีกเล็กน้อย กว่าจะเดินผ่านผู้คนมาได้เล่นเอาเหนื่อย
"ใต้หล้าครับ.."
เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกมือก็กระชับร่างของเฮียต้นให้แน่นขึ้นเพราะดูเหมือนอีกคนจะไหลลงไปนอนกับพื้นได้ตลอดเวลา
"ให้ผมช่วยอะไรไหม"
"พิภพเหรอ ผมนึกว่ากลับไปแล้ว"
ใต้หล้าถามร่างสูงที่ยืนยิ้มอย่างเป็นมิตรอยู่ตรงหน้า
"ยังหรอกครับ นาน ๆ จะมีคนเชิญผมมา กว่าผมจะกลับก็หลังเที่ยงคืน เห็นต้นจัดปาร์ตี้เลยอยากอยู่นาน ๆ สักหน่อยครับ" พิภพอธิบายออกมา ใต้หล้าจึงพยักหน้าตอบ
"งั้นผมขอตัวก่อนนะ" ใต้หล้าพูดจบก็พยายามหันหลังไปเพื่อจะขึ้นไปชั้นสองของบาร์
"ดูคุณจะแบกไม่ไหวนะ ให้ผมช่วยดีกว่าครับ"
พิภพพูดจบก็เดินเข้ามาประคองตัวของเฮียต้น ใต้หล้าเองก็ยอมง่าย ๆ เพราะไหล่เขาเองล้าไปหมด พอพิภพเป็นคนประคองดูง่ายสบายไปเลย ทำไมเขาถึงไม่รูปร่างใหญ่และถึกบึกบึนแบบนี้กันนะ
"รบกวนหน่อยนะครับ ชั้นที่สองห้องแรกเลย" ใต้หล้าบอก พิภพพยักหน้ารับยิ้ม ๆ
ใต้หล้าพอถูกยิ้มใส่ก็ทำอะไรไม่ถูกแต่เขาก็ยิ้มแห้งส่งไปให้ มันไม่เหมือนยิ้มที่ยิ้มให้คนทั่วไปเลยสักนิด
พิภพเดินนำออกไป ใต้หล้ายกมือขึ้นนวดไหล่ตัวเองพลางหมุนคอไล่ความเมื่อย แต่พอจะเดินตามร่างสูงขึ้นไป แขนของเขากลับถูกดึงกระชากจนเซไปชนกับอกแกร่งของใครบางคน
"อ๊ะ..." ใต้หล้าหันขวับมามองคนที่ดึงแขน
"เธอจะไปไหน" คำถามจากคนที่ใต้หล้าเกลียดที่สุดถามออกมา เขาหน้าตึงแทบจะทันที
"ยังจะมายุ่งกับฉันอีกนะ แล้วช่วยกรุณาปล่อยแขนด้วย" พูดจบก็สะบัดแขนออกแต่ไม่หลุด อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแถมยังทำหน้านิ่งปล่อยรังสีความน่ากลัวออกมา
"ไอ้โรคจิต บอกให้ปล่อยไง!" ใต้หล้าตะคอกออกไปเสียงดังจนคนที่เดินผ่านต้องเหลียวมอง
"เธอนี่ปากเสียจนไม่เหมือนใต้หล้าคนเก่าเลยนะ"
"จะพูดรื้อฟื้นทำไมไม่ทราบ หมาตัวไหนมันทำให้เปลี่ยนล่ะ"
โรมไม่ตอบแต่มองร่างเล็กตรงหน้านิ่ง แรงบีบที่ต้นแขนแรงขึ้นจนใต้หล้าเม้มปากแต่ไม่แสดงอาการเจ็บออกมาแม้แต่น้อยนอกจากแววตาเกลียดชัง
"พ่อของเธอให้ฉันคอยคุมพฤติกรรม" มืออีกข้างล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงระหว่างย้ำเรื่องนี้ให้เด็กปากดีได้ยิน ใต้หล้าเลิกคิ้วขึ้นเมื่อคนตรงหน้าพูดคำนี้ออกมา
"พูดเรื่องอะไร" ถามออกไปเพราะใจเริ่มสั่น คงไม่มีทางเป็นเรื่องที่ดีแน่
"ตั้งแต่วันนี้ฉันจะเป็นผู้ปกครองของเธออีกคน ฉันมีสิทธิ์สั่งทุกอย่าง"
"หยุดเพ้อเจ้อนะไอ้ปัญญาอ่อน พ่อฉันบอกตอนไหน" ใต้หล้ากัดฟันถาม หัวใจของเขาตอนนี้ร้อนรุ่มจนอยากเบิดออกมา
"ถ้าเธอไม่เชื่อก็ไปถามท่านดูสิ ก็นะสมัยก่อนเราสนิทกันจน.." โรมพูดออกมาเสียงเจ้าเล่ห์แถมยังหยุดประโยคบางอย่างและยิ้มมุมปากทั้งยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
"หยุดพูดเรื่องทุเรศ ๆ นะ!" ใต้หล้าปรี๊ดแตกออกมาใช้มืออีกข้างทุบอกหนาอย่างแรง เขาเริ่มดีดดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ โรมเพียงหัวเราะในลำคออย่างพอใจก่อนคว้าจับแขนทั้งสองข้างอย่างง่ายดายแล้วดันใต้หล้าจนแผ่นหลังติดกำแพง
"อ๊ะ! ปล่อยกู!!" ใต้หล้าตอนนี้โมโหจนเลือดขึ้นหน้าเพราะไม่สามารถทำอะไรได้
"หึหึ สันดานเริ่มโผล่"
"อะ..อึก..ไอ้โรม! ถ้ากูหลุดไปได้นะ!"
ใต้หล้าตะคอกออกมาเสียงดังลั่น
"ตัวเท่าลูกแมวยังอวดเก่ง เธอนี่ไม่เคยเจียมตัวเลยนะ ถึงว่ามีแต่คนพูดว่าเธอไม่เหมาะสมกับวงตระกูล"
คำพูดร้ายกาจกล่าวออกมาไม่หยุด ใต้หล้าโกรธจนน้ำตาคลอ เขาเกลียดผู้ชายคนนี้ที่สุด เกลียดแสนเกลียด
"มึงจะมายุ่งกับกูทำไมนักหนาฮะ! ไอ้เลว" ตะคอกถามออกไปเสียงดัง เขาไม่สนว่าตรงนี้จะมีใครมาได้ยินไหม
"พ่อเธอให้ฉันช่วยดูแล คิดว่าจะมีสักกี่คนที่ยอมรับภาระอย่างเธอที่ชอบทำตัวเป็นเด็กมีปัญหานอกจากฉัน..หึ" โรมบอกออกมาอย่างเหยียดหยามจนน้ำตาที่คลออยู่ที่หางตาของใต้หล้าไหลอาบแก้มเพราะความโกรธ
โรมยิ้มเยาะที่มุมปากเพราะเขารู้ว่ารอยยิ้มแบบนี้เป็นสิ่งที่ใต้หล้าเกลียดที่สุด
"หลังจากเธอมาฝึกงานที่บริษัทฉันก็เตรียมตัวรับเรื่องสนุก ๆ ไว้แล้วกัน เรื่องเก่า ๆ ฉันจะรื้อฟื้นมันเอง" ใต้หล้าตาโตทันทีเมื่อโรมพูดจบ ร่างสูงหัวเราะเยาะเมื่อเห็นปฏิกิริยาของใต้หล้า
"คิดว่ากูจะยอมรึไง!" ใต้หล้าตอกกลับ จ้องหน้าคนตัวสูงด้วยแววตาเกลียดชัง
"ก็ไม่รู้สินะ" โรมเลิกคิ้วไหวไหล่เหมือนเป็นเรื่องน่าสนุก มองเด็กที่ทำหน้าตาเคียดแค้นได้น่ารักสุด ๆ
โรมปล่อยแขนเล็กออก ใต้หล้าที่ถูกปล่อยก็ขยับถอยห่างออกมาทันที ร่างหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปอย่างอารมณ์ดีพร้อมบอร์ดีการ์ดอีกหลายคน ที่มายืนตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้
ใต้หล้ายืนลูบข้อมือตัวเองที่แดงขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก ในหัวสมองเขาตอนนี้กำลังเครียดเพราะคำพูดของอีกคน
"ใต้หล้าครับ..." พิภพเดินเข้ามาหาร่างบางที่กำลังยืนหน้าเครียด
ใต้หล้าไม่ตอบแต่เดินหนีออกไปโดยไม่สนใจพิภพที่มองตามสักนิด
"ผมขอให้คุณไม่รักเขาก็พอ" พิภพที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างพูดกับตัวเองเบาๆ
"ป๊าครับ! อธิบายเรื่องทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้" ใต้หล้าพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานช่วงดึก และแน่นอนว่าพ่อของเขาที่บ้างานจนป่านนี้ก็ยังไม่ได้นอน
"ใต้หล้า ป๊าบอกแล้วใช่ไหมว่าเข้าห้องใครต้องเคาะประตูก่อน" วชิระพูดเสียงเรียบนิ่ง พับแฟ้มงานที่ตนกำลังทำแล้วเงยหน้ามองลูกชายตัวดีที่ยืนอยู่
"มีอะไร"
"ป๊าอธิบายมาทั้งหมด เรื่องที่ให้ไอ้..โรมมาเป็นผู้ปกครอง" ใต้หล้าถามคำถามที่อัดอั้นออกไป
"ทำไม? งั้นป๊าจะบอกแกว่านับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปโรมจะเป็นคนดูแลแกทุกเรื่อง ทั้งเรื่องฝึกงานและทั้งหมดทุกอย่างมีสิทธิ์ทำโทษแกในทุกๆเรื่อง" ป๊าพูดเสียงนิ่งพร้อมกับยืนขึ้นกอดอก ใต้หล้าดื้อด้านจนเขาควบคุมไม่ได้เลยเลือกใช้วิธีนี้
"อย่ามาล้อเล่นกับน้องนะ อย่าคิดว่าจะยอม"
"ในเมื่อป๊าคุมพฤติกรรมแกไม่ได้ ป๊าก็จะให้คนอื่นทำแทน ถ้าฝึกงานไม่ผ่านอย่ามาให้ป๊าเห็นหน้า" เสียงเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อทำใต้หล้าทำอะไรไม่ถูก
"ในเมื่อเข้าใจแล้วก็ออกไป ป๊าจะทำงาน"
"อึก..ป๊าบ้าอำนาจ! ม้าถึงได้เบื่อแล้วทิ้งป๊าไปครั้งหนึ่ง"
"ใต้หล้า!"
ช่วขาเรียวรีบเดินออกมาจากห้อง แล้วปิดประตูเสียงดังไปทั่วทั้งบ้านหลังโต เดินไปคว้ากุญแจรถยนต์ของตัวเอง
"จะไปไหน" เสียงธารพี่ชายคนโตที่ลงมาดื่มน้ำด้านล่างเห็นน้องชายคนเล็กกำลังเดินทำหน้าจะร้องไห้ออกจากบ้าน
"อย่ามายุ่ง..ลูกรักไร้น้ำยา" ใต้หล้าอดจะแขวะไม่ได้ ธารเพียงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ มองคนตัวเล็กเดินกระทืบเท้าออกไป
บรื้น!! เอี้ยด!!
ใต้หล้าขับรถออกจากบ้านด้วยอารมณ์โมโห ตอนนี้เขาอยากโวยวายกับใครสักคน...และแน่นอนเพื่อนที่เขาสนิทที่สุด
คอนโด
ใต้หล้าเดินเข้ามาในลิฟต์ โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดันแบตหมด อุตส่าห์จะโทรไปบอกเพื่อนล่วงหน้าก็ไม่ได้ ยังดีที่ใต้หล้ามีกุญแจสำรองห้องเพื่อนสนิทเพราะเขาเองก็ไปนอนที่นั่นอยู่บ่อย ๆ
ลิฟต์เคลื่อนตัวมาที่ชั้นเจ็ด ใต้หล้าหมุนพวงกุญแจระหว่างเดินไปที่ห้อง
แกร๊ก!
กึก..
สิ่งแรกที่เข้ามาเจอทำใต้หล้าชะงักขาแทบทันที เพราะกองเสื้อผ้าตามพื้นทางเดิน พอเข้ามาลึกขึ้นเรื่อย ๆ ใต้หล้าก็เห็นกางเกงชั้นในสองตัววางอยู่กับพื้นเหมือนคนสองคนรีบถอดมันออก
"อ๊า...ซี้ด.." เสียงครางกระเส่าทำขาเรียวหยุดชะงักอีกครั้ง ประตูห้องของเพื่อนตนที่ไม่ได้ปิดสนิทแต่แง้มออกมาพอที่จะเห็นข้างในได้
"อ๊ะ..เสียวครับ..อื้อ!" เสียงหวานของเพื่อนตนดังลั่นอย่างกับกำลังจะขาดใจตายอย่างนั้น ใต้หล้าค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านในจนถึงบานประตูห้องนอนที่เปิดแง้มอยู่
ร่างของคนสองคนที่กำลังมีอะไรกันอย่างดุเดือด เรียกว่าดุเดือดอย่างมากเลยก็ว่าได้ เพื่อนของเขากำลังครางระงมอย่างกับพวกร่าน ๆ มันครางกัน เอวสอบของผู้ชายอีกคนที่ใต้หล้าไม่รู้จักกำลังรัวเอวจนใต้หล้าคิดว่าเพื่อนของตนจะหายใจทันหรือเปล่า
"อึก...."
ใต้หล้ากลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกแปลก ๆ กับตัวเอง เป้ากางเกงนูนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ยามเห็นเอวแข็งแรงนั่นกำลังขยับบดกับสะโพกแน่น
เขาเม้มปากแน่นสำผัสได้เลยว่าแก้มของตนกำลังร้อนผ่าว
ใต้หล้าสะบัดหน้าไล่ทุกอย่างในหัวก่อนจะหลบตาแล้วเดินออกมานั่งด้านนอก ใจจริงอยากโวยวายแต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เอื้อเลยสักนิด
ใต้หล้านั่งลงที่โซฟา เสียงครางของคนสองคนยังดังต่อเนื่องจนใต้หล้าห้ามตัวเองแทบไม่อยู่ เรื่องนี้ใช่ว่าจะไม่เคย แต่มันไม่น่าจดจำก็แค่นั้น การมีเซ็กส์ครั้งแรกกับคนที่ใต้หล้าคิดว่าเขารักตน
นั่งไปสักพักใหญ่เสียงครางถึงเงียบลง นั่นทำให้ใต้หล้ารู้สึกสบายใจและโล่งขึ้นมานิดหน่อย
"ไอ้ใต้!?" เสียงตกใจคุ้นหูดังขึ้นจนใต้หล้าที่นั่งหน้ามุ่ยหันมามองค้อนเพื่อนสนิท
"......."
"มึงมาตอนไหนวะ" อัน เพื่อนสนิทหน้าหวานเพียงคนเดียวของใต้หล้าพูดออกมาด้วยใบหน้าประหม่าเพราะเพื่อนของตนคงเห็นฉากรักเมื่อกี้แล้วแน่ๆ
"นาน..เสร็จแล้วเหรอ" ใต้หล้าถามออกไป จ้องหน้าไอ้อันที่ยืนหน้าแดง
"อืม..คืนนี้ผมนอนกับคุณนะ" อยู่ ๆ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เปียกชุ่มไปทั้งตัว ก็เดินมากอดที่ด้านหลังของไอ้อัน ผู้ชายคนนั้นพอเห็นหน้าเขาก็แสดงท่าทีตกใจไม่ต่างกับเพื่อนสนิทเขา
"เอ่อ..ซันเข้าไปรอข้างในก่อนนะ ขออันคุยกับเพื่อนก่อน" อันพูดพร้อมหันไปรับจูบจากร่างสูง มันดูดดื่มเสียจนใต้หล้าต้องเบ้ปากแล้วหันหน้าหนี
หน้าด้าน...คนนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน
พอพวกมันสองคนจูบกันจนพอใจ ผู้ชายที่ชื่อซันก็หันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในห้อง
"นี่อย่าบอกนะ..เสื้อผ้าที่กองตั้งแต่หน้าประตู พวกมึงสองคนยาวกันตั้งแต่เข้าห้องเลยหรือไง" ใต้หล้าถามออกไป ไอ้อันพยักหน้ายิ้มๆ พลางเดินเก็บเสื้อผ้าทั้งหมด
"ใช่ ว่าแต่มึงมีอะไร มาหากูดึกขนาดนี้"
พอเข้าเรื่องนี้ใต้หล้าหน้าตึง แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสนิทรู้
"ซวยแล้วไหม ถ่านไฟกะ..."
"หุบปาก มึงคิดว่ากูจะกลับไประ..รักเอ่อมันหรือไง" ใต้หล้าพูดเสียงแข็งและอ่อนลงในประโยคสุดท้าย
อันเป็นเพื่อนสนิทเขาตั้งแต่มัธยมต้น รู้เรื่องทุกอย่างและเป็นคนที่ใต้หล้าเชื่อใจที่สุด
"เออ กูไม่คิดหรอก ไอ้เวรนั่นมันเลวขนาดนั้น แล้วมึงคุยกับกูทำไมไม่มองหน้าวะ ปกติจ้องกูอย่างกับจะแดก"
"จำเป็นรึไง" ใต้หล้ากอดอกเชิดหน้าหนีไปทางอื่น อันที่รู้ว่าเพื่อนตนเป็นอะไรก็ยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา
"หรือว่ามึง.. เห็นกูเอากับน้องเขาแล้วมีอารมณ์เลยอาย" อันพูดเสียงล้อและในทันทีนั้นใต้หล้าหน้าแดงก่ำกว่าเดิม
"พูดออกมาได้นะไอ้ทุเรศ เหมือนหมาผสมพันธุ์กันคิดว่ากูจะมีอารมณ์หรือไง!"
"ไอ้ใต้ มึงปากหมาฉิบหาย" อันอ้าปากพะงาบ ๆ แล้วเอ่ยด่าเพื่อนทันที คำที่ไอ้ใต้มันพูดออกมาฟังได้ซะที่ไหน
"คืนนี้กูนอนด้วย.."
"เออ นอนห้องรับแขกนะ วันนี้กูจะจู๋จี๋กับน้อซันหึหึ"
ใต้หล้าเบะปากลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนรับแขก พออยู่คนเดียวอีกครั้งอารมณ์ค้างคาจากเมื่อครู่ก็กลับมาอีกครั้ง มือเรียวค่อย ๆ จับส่วนอารมณ์ของตนเอง นึกถึงฉากเมื่อครู่ที่เพื่อนเขาถูกสอดใส่โดยบางอย่างที่ใหญ่แล้วร้องครางออกมาอย่างสุขสม
ใต้หล้าชะงักกึกพอคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าหวานพลันแดงซ่านแล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนเตียงโดยนอนคว่ำหน้าเพราะอยู่ดี ๆ ก็รู้สึกขนลุกจนบอกไม่ถูก
"ห่างเรื่องนี้มาตั้งนาน มารู้สึกอยากอะไรตอนนี้วะ"
ใต้หล้าบ่นพึมพัมกับหมอนแล้วพยายามข่มตาหลับ..
TBC.
