บทที่ 6 ตอนที่ 5
หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์พอดี ใต้หล้าใช้เวลาส่วนใหญ่กับการหมกตัวอยู่ในห้อง ไม่เคยห่างโทรศัพท์เกินหนึ่งชั่วโมง เขาพลิกตัวนอนหงาย หลังจากดูหนังแอคชั่นจนจบ บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยก่อนเด้งตัวขึ้นมานั่งแล้วคว้าผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ
หลังจากอาบน้ำเสร็จใต้หล้าถึงลงมาด้านล่างเพื่อที่หาอะไรกินแก้หิว อาหารสำเร็จรูปเป็นสิ่งที่ใต้หล้าเลือก เพราะทำง่ายไม่มีอะไรเยอะให้น่าปวดหัว
ใต้หล้าถือถ้วยมาม่ากล่องใหญ่ในขณะที่ขาเรียวกำลังจะก้าวเข้าห้อง แต่เสียงพูดของใครบางคนทำเรียวขาชะงัก
"กินแต่ของแบบนั้นร่างกายเธอถึงไม่แข็งแรง"
ใต้หล้าหันหลังไปมอง ใบหน้าหวานตึงขึ้นในทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร
"เข้ามาได้ยังไง" ถามเสียงห้วน
"พ่อเธอให้ฉันมาตาม แต่งตัวให้เรียบร้อยล่ะเพราะวันนี้เธอต้องไปบริษัทฉัน" โรมพูดพร้อมกับกระตุกยิ้ม ใต้หล้าเม้มริมฝีปากแน่น เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท มันอดจะตกใจไม่ได้
"เออ เชิญออกไป เดี๋ยวฉันจะลงไปเอง" ใต้หล้ายังคงตอบกลับโรมเสียงห้วน ร่างสูงหัวเราะหึ ๆ ออกมา
ใต้หล้าหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องกำลังจะปิดประตูแต่มือหนาของโรมดันผลักเข้ามาพร้อมร่างหนาของมันที่แทรกตัวเข้ามาหน้าด้าน ๆ
"อ๊ะ! ออกไปนะ!" ใต้หล้าตะคอกออกไปเสียงดังมือคอยประคองมาม่าในมือ
"สนใจฉันทำไม ไปแต่งตัวสิ" โรมบอกเสียงนิ่งอย่างกับไม่ได้ทำอะไรผิด
"เข้ามาในห้องคนอื่นยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกนะไอ้ปัญญาอ่อน" ใต้หล้าวางถ้วยมาม่าลงบนโต๊ะข้างตัวแล้วหันมาแว้ดใส่ร่างสูงที่ยืนนิ่ง แค่ตัวมันก็บังประตูจนมิดแล้ว
"...."
"ยังมายืนหน้าด้านอยู่อีก ฉันบอกให้ออกไปไง!"
ใต้หล้ากัดฟันกรอด โรมทำหน้าไม่หือไม่อือ แถมสายตามันก็มองสำรวจห้องของเขาอย่างตั้งใจอีก
"ไอ้โรม!!" ใต้หล้าตวาดออกไปเสียงดัง ร่างสูงที่กำลังมองรอบห้องต้องหยุดสายตามามองคนตรงหน้าแทน
"ทำไมเธอยังยืนอยู่อีก ไปแต่งตัวหรือจะให้ฉันแต่งให้ละหืม.." โรมถามเสียงเจ้าเล่ห์แล้วเดินต้อนใต้หล้า
"อย่ามาหน้าด้าน ที่บ้านไม่สอนเรื่องมารยาทหรือไง" ใต้หล้าด่าอย่างโมโห โรมยกยิ้มแล้วใช้แขนพาดกับกำแพง กักตัวไม่ให้ใต้หล้าขยับหนีได้
"จะทำอะไร!?" ใต้หล้าตะคอกบอกออกไปเมื่อโรมค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมาจนใต้หล้าต้องใช้มือดันแผ่นอกแกร่ง
"ไปแต่งตัว ถ้ายังช้าอีกฉันจะทำมากกว่านี้"
"อย่ามาประสาท มีสิทธิ์อะไรวะ"ใต้หล้าเข่นเขี้ยวร่างสูงโรมเพียงหัวเราะในลำคอเบา ก่อนใช้มืออีกข้างจับคางมนให้เงยขึ้น ใต้หล้าตาเบิกขึ้นเล็กน้อย ปลสยจมูกโด่งเพียงแตะลงบนจมูกเล็กมันไม่เกินไปมากกว่านี้แต่ก็ทำให้ใต้หล้าหัวใจเต้นในจังหวะที่ไม่เกิดขึ้นมานานแล้ว ขาเองแทบไม่มีแรงยืน
"ไปแต่งตัว" โรมย้ำเสียงนิ่งอีกครั้ง แล้วผละตัวออกมา ใต้หล้ารู้สึกโกรธจนตัวสั่นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงเดินเลี่ยงหนีออกมาเปลี่ยนชุดใหม่
หลังจากแต่งตัวจนเสร็จถึงเดินออกมาจากห้องน้ำและเห็นร่างของไอ้โรมยืนรออยู่
"หึหึ ดูดีนี่" โรมพูดเสียงเยาะ ใต้หล้าได้แต่กัดฟันข่มอารมณ์ตัวเองก่อนจะเดินกระแทกไหล่หนาออกไป
"ออกมาสิ จะยืนทำอะไรมิทราบ" ใต้หล้าจับประตูค้างไว้ โรมเลิกคิ้วขึ้นแล้วเดินออกมาจากห้อง ใต้หล้าเลยระบายอารมณ์ของตัวเองโดยการปิดประตูเสียงดัง
"ลงมาสักทีนะ" ป๊าพูดขึ้นยามเห็นลูกชายเดินลงมาพร้อมใบหน้าบึ้งตึง
"ป๊าให้มัน เอ่อ..เขาขึ้นไปบนห้องน้องทำไม"
"ขึ้นไปตามแกไง.." ป๊าตอบออกมาสั้น ๆ แต่ก็ทำให้ใต้หล้าหงุดหงิดไม่น้อย ร่างบางกระฟัดกระเฟียดจนป๊าต้องผ่อนลมหายใจออกมา
"เอกสารของแกป๊าเตรียมเอาไว้ให้ทั้งหมดแล้วนะ ไปอยู่ที่นั่นตั้งใจฝึกงานล่ะ" ป๊าพูดขึ้นระหว่างวางแก้วกาแฟลง
"อย่าลืมที่ป๊าบอก ถ้าฝึกไม่ผ่านอย่ากลับมาให้ป๊าเห็นหน้า"
ใต้หล้ายืนกอดอก ในใจอยากอาละวาดออกไปแต่กลับไม่กล้าพอ เพราะป๊าในตอนนี้ดูจริงจังมาก
"โรม ลุงฝากใต้หล้าด้วย ถ้าออกนอกลู่นอกทางโรมจัดการให้ลุงด้วยนะ จะทำอะไรก็ได้ แต่ขอให้ใต้หล้าเป็นผู้เป็นคนก็พอ"
"ครับ" โรมตอบเสียงนิ่งแต่จริงจัง ใต้หล้ากัดฟันกรอดกำมือแน่น นัยน์ตากลมวูบไหวกับประโยคที่ป๊าพูดออกมา
"ตามมา" โรมพูดสั้น ๆ สั่งคนตัวเล็ก ใต้หล้าไม่ตอบ พอเดินออกมาทำให้ใต้หล้ารู้สึกหนักอึ้งเมื่อเห็นรถคันหรูของโรม
"ขึ้นมาสิ" โรมเปิดประตูให้ ทำให้ริมฝีปากบางเบะออกมา
"เปิดเองได้ ไม่ต้องยุ่ง" ใต้หล้าบอกเสียงห้วน โรมหัวเราะ
ปึก!!
"อ๊ะ! ไอ้โรม" ใต้หล้าสบถออกมาอย่างตกใจเพราะจู่ ๆ ร่างสูงก็ปิดประตูจนเขาเกือบหลบไม่ทัน
"อยากเปิดเองก็ทำ" โรมพูดเสียงเยาแล้วอ้อมมาที่ฝั่งของตนเองพร้อมเปิดประตูสอดตัวเข้าไปนั่ง ใต้หล้าก่นด่าโรมออกมาในใจ แล้วเปิดประตูฝั่งตัวเองเหมือนกัน
รถเคลื่อนตัวออกมาจากบ้านหลังโต ใต้หล้ารู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยที่ต้องมานั่งข้างกับโรม จึงเลือกหันหน้าหนีไปมองนอกกระจก
โรมเหลือบมองคนที่หันหน้าออกไปมองด้านนอกก่อนจะยกยิ้มมุมปาก โรมเอื้อมแขนไปเปิดเพลงแล้วเร่งเสียงดังจนลั่นรถ ใต้หล้าที่กำลังนั่งเหม่อต้องหันหน้ามามองร่างสูงที่ทำหน้าเรียบนิ่ง
"เบา ๆ ได้ไหม รำคาญ!" ใต้หล้าบ่นเสียงเขียว นั่นเพราะเสียงมันดังมากจริง ๆ แต่โรมกลับไม่สนใจแม้แต่นิด เพียงใช้นิ้วเคาะพวงมาลัย
"หูหนวกหรือไง เบาบางสิ!" ใต้หล้าต้องเร่งเสียงตัวเองให้ดังและยังคงเหมือนเดิม เพราะโรมนิ่งไม่สนใจ มือเล็กจึงเอื้อมไปปิดเอง
"ทำอะไร" โรมหันมาถาม
"รำคาญ เปิดเบา ๆ ไม่ไดหรือไง"
"อย่ามาเสียมารยาท นี่รถฉันไม่ใช่รถเธอ ฉันจะทำอะไรก็ได้"
โรมบอกเสียงนิ่งแต่มุมปากหยักกลับยกขึ้นโดยที่ใต้หล้าไม่ทันเห็น คนที่ทำอะไรไม่ได้ก็กอดอกแล้วกระแทกแผ่นหลังใส่เบาะอย่างหงุดหงิด
รถไฮเปอร์คาร์คันหรูจอดเทียบบริษัท ใต้หล้ามองอึ้ง ๆ เพราะเป็นบริษัทที่ใหญ่โตเอาเรื่อง ใต้หล้าปลดล็อกประตูแล้วก้าวขาออกมา ดวงตากลมโตมองตึกสูงเสียดฟ้าก่อนเหลือบมองคนบางคนที่มายืนข้างเขา
"ตามมา" โรมพูดจบก็มีผู้ชายสามสี่คนที่อยู่ในชุดสูทเดินมา ใต้หล้าคาดว่าน่าจะเป็นบอดีการ์ด
"วันนี้ฉันจะให้เธอเริ่มงานเลย" โรมออกคำสั่งออกมาทันทีที่เดินเข้ามาด้านใน พนักงานหลายคนต่างก้มหัวทำความเคารพ มันทำให้ใต้หล้าอดจะอึดอัดไม่ได้เพราะเขาเองก็เดินเคียงข้างโรมอยู่
"บ้าหรือเปล่าวันนี้แค่มาดูก็พอแล้วมั้ง" ใต้หล้าบ่นออกไปเสียงแผ่วเพราะกลัวบอดีการ์ดหน้าดุข้างตัวไม่น้อย ไอ้โรมเองก็หน้าดุไม่แพ้กันแต่เขาไม่คิดจะกลัวมันเลยสักนิด
"มีปัญหาหรือไง จะชักช้าให้เสียเวลาทำไม" โรมยังคงพูดเสียงนิ่งเหมือนเดิม ใต้หล้ากลอกตามองบนพยายามเดินตามร่างสูงให้ทัน ขามันก็ยาวก้าวทีไวกว่าเขาตอนเดินเร็ว ๆ อีก
กระทั่งมาถึงลิฟต์แบบใส โรมหันไปมองใต้หล้าที่สายตากำลังสำรวจรอบ ๆ ร่างสูงผ่อนลมหายใจออกมาก่อนคว้ามือเล็กให้เข้ามาด้านใน ใต้หล้าสะดุ้งกับสัมผัสนั้นจึงชะงักแขนออกมาราวกับรังเกียจ พอทั้งสองเข้ามาด้านในบอดีการ์ดทุกคนก็ก้มหัวให้ ไม่ได้ขึ้นตามมาแต่อย่างใด
"รังเกียจมากเลยหรือไง"
"ถามแปลก ๆ โง่ถึงขนาดดูไม่ออกเลยเหรอ"
"ปากน่ะ เดี๋ยวเถอะ" โรมดุ ทำใต้หล้าเชิดหน้าหนีมองวิวข้างนอกที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสุดท้าย ช่วงขายาวก้าวออกมา ใต้หล้าเองก็เดินตามเงียบ ๆ จนมาถึงห้องที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องทำงานของโรม
"เชิญค่ะท่านประธาน" ผู้หญิงหน้าตาสวยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแล้วเปิดประตูให้เจ้านายเดินเข้าไปพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกคน
พอเข้ามาด้านในใต้หล้าก็สำรวจห้องทำงานของโรม อะไรมันจะกว้างขนาดนี้ ขาเรียวเดินไปที่กระจกซึ่งเห็นวิวรอบนอก มันสวยเสียจนใต้หล้าต้องยกมือแตะ ไม่ทันระวังตัวถึงบุคคลอันตรายที่มายืนซ้อนด้านหลัง
"สวยใช่ไหม" เสียงทุ้มพูดขึ้นจนใต้หล้าชะงักตัวหันกลับมามองร่างสูงที่ยืนซ้อนตัวเขา
"ไปไกลๆเลยนะ" ใต้หล้าบอกเสียงห้วน โรมหัวเราะหึ ๆ ออกมาก่อนจะต้อนร่างบางจนชิดมุมแล้วใช้แขนพาดกำแพง
"จะ..จะทำอะไร" ใต้หล้าอึกอักไม่กล้ามองไอ้คนตรงหน้า
"นี่ห้องทำงานของฉัน ฉันแค่พาเธอมาดู " โรมพูดด้วยน้ำเสียงที่ใต้หล้าฟังดูก็รู้ว่ามันเจ้าเล่ห์มากขนาดไหน จึงออกแรงผลักที่อกหนา โรมผละออกไปเพียงนิดเดียวทั้ง ๆ ที่เขาออกแรงผลักมันจนสุดกำลัง แต่ยังดีที่มีช่องว่างให้ใต้หล้าเดินหนีออกมา โรมมองร่างเล็กซึ่งทำหน้าตาหวาดระแวง มุมปากหยักพลันกระตุกยกขึ้น
"หยุดแกล้งฉันได้ไหมฮะ! โรคจิตเข้าขั้นหนักรึไง" ใต้หล้าด่าออกไปเสียงขุ่น คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย
"ปากน่ะถ้าพูดคำดี ๆ ไม่ได้ฉันจะจูบสั่งสอนให้ดู"
"ทุเรศ! พูดออกมาได้ไม่อายปาก" ใต้หล้าตะคอกมองร่างสูงที่เดินเข้ามาเรื่อย ๆ
"ทำไมล่ะ ของมันเคย ๆ " โรมเอ่ยเสียงเยาะจนใต้หล้าต้องกำมือแน่น
"เมื่อไหร่จะเลิกพูดเรื่องในอดีตไอ้เฮงซวย"
"หึหึ" โรมหัวเราะ
"...." ใต้หล้าจ้องหน้าโรมที่กำลังหัวเราะเยาะอยู่ ทำเขารู้สึกไม่ชอบใจมากขึ้นไปอีก
"อย่าให้ฉันต้องสั่งเรื่องคำพูดของเธออีก ส่วนตอนนี้ช่างมันเถอะ" โรมพูดปัดก่อนเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา เขาเพียงสั่งคนในสายไม่กี่คำก็วางโทรศัพท์ลง
"ใต้หล้ามานี่" โรมออกเสียงเรียก เจ้าของชื่อเพียงเหลือบตามองแต่ไม่ทำตาม
"ฉันสั่งให้เธอมานี่.." เสียงทุ้มสั่งออกมาอีกครั้งแถมเสียงยังดุจนใต้หล้าลังเล
"ฉันบอกให้มานี่ ถ้าเธอยังช้าอย่าหาว่าใจร้าย"
ใต้หล้ากัดริมฝีปากแน่นยอมเดินเข้าไปหาอีกคนด้วยใบหน้าที่แสดงออกมาว่าหงุดหงิดสุดๆ
โรมยกยิ้มพอใจที่ใต้หล้ายอมเดินเข้ามาหาตน แต่ยังเว้นระยะห่างจากเขาเล็กน้อย
"มีอะไร อ๊ะ!?"
ใต้หล้าร้องออกมาเสียงหลงเมื่อไอ้คนตรงหน้าคว้าเอวเขาเข้าไปโอบก่อนจะสลับตำแหน่งให้ใต้หล้าหันหลังชนโต๊ะทำงาน ด้วยความตกใจใต้หล้าจึงมีเพียงมือที่คอยดันหน้าแผงอกแกร่งเอาไว้
"จะทำอะไร!?"
โรมไม่ตอบแต่มุมปากหยักยกยิ้ม ใต้หล้าจึงต้องออกแรงทุบที่ไหล่กว้าง
"ออกไปนะเว้ย!!"
"ฉันแค่จะสั่งเธอ เดี๋ยวจะมีคนขึ้นมารับลงไปทำงานที่แผนก"
"...." ใต้หล้ากัดฟันกรอดแต่ยังคงใช้แขนดันร่างหนาออกจากตัวเพราะมันเริ่มโน้มลงมาใกล้เรื่อย ๆ
"ตอนเย็นฉันจะลงไปรับ แล้วขอเตือนเธอ ว่าอย่าเอานิสัยเด็ก ๆ มาใช้ที่นี่"
"ออกไป" ใต้หล้ายังคงบอกคำเดิมเสียงห้วน โรมใช้มือของตัวเองจับคางเล็กเอาไว้
"จะทำอะไร!?" ใต้หล้าตะโกนออกไปเสียงดังดวงตากลมโตเลิกขึ้นด้วยความตกใจ
ก๊อก ก๊อก ..
ราวกับเสียงสวรรค์เมื่อมีคนเคาะประตูทำให้โรมชะงักตัวแล้วผละออก ใต้หล้าหอบหายใจถอยห่างออกจากร่างสูง
เลขาคนสวยจึงเปิดประตูมาพร้อมกับผู้ชายที่ดูภูมิฐาน
"คุณภูผาค่ะ ท่านประธาน" เลขาบอกเจ้านายก่อนเหลือบมองเด็กอีกคนที่ยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"สวัสดีครับ" ภูผากล่าวสวัสดีมีเพียงไม่กี่คนที่ได้เข้ามาในห้องนี้ นั่นทำให้ภูผาเกิดเกร็งขึ้นมา
"อืม นายคงรู้ใช่ไหมว่าฉันให้มาทำอะไร"
"รู้ครับท่านประธาน" ภูผาตอบกลับเสียงหนักแน่น
"ใต้หล้า นี่ภูผาฉันจะให้เขาดูแลเรื่องการฝึกงานของเธอ" โรมหันมาบอก แต่ใต้หล้าไม่แม้แต่จะหันไปมองเพียงแค่พยักหน้า
"ยังไงก็ฝากด้วยนะ เด็กคนนี้อาจจะทำตัวไม่มีมารยาทเหมือนไม่ได้รับการอมรมณ์สั่งสอน นายรับได้ใช่ไหม" โรมบอกภูผาและจงใจให้ใต้หล้าได้ยิน นั่นทำให้ร่างบางหันมามองด้วยสายตาแข็ง ๆ
"เอ่อ..รับได้ครับ" ภูผาตอบรับงงงวย แต่ไม่คิดอะไรมาก
"อืม ไปกันได้แล้ว" โรมบอกเสียงเรียบแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ใต้หล้าหันไปก่นด่าเบา ๆ แล้วตามร่างสูงของภูผาออกไป แถมเขาจงใจจะปิดประตูแรง ๆ แต่แม่เลขาคนสวยก็รับไว้ทัน ทำให้ใต้หล้าส่งเสียงไม่พอใจออกมา
ภูผากับใต้หล้าลงลิฟต์มาที่ชั้นเจ็ด พอมาถึงเขาก็ก้าวขาตามภูผาออกไปด้วยใบหน้างอเง้า
สายตาหลายคู่หันมามองเขาอย่างแปลกใจจนใต้หล้าต้องส่งสายตาเหี้ยมๆใส่คนพวกนั้นจนต้องหลบตาหนี
"งานของคุณเริ่มจากตรงนี้ก็แล้วกันครับ"
"งานอะไร" ใต้หล้ากอดอกเชิดหน้าถามออกไปเสียงไม่พอใจ เพราะมันเยอะเสียจนต้องเบ้หน้า
"แค่จัดเอกสารเองครับ" ภูผาพูดออกมา
"ไม่เอาไม่ทำ มีอย่างอื่นไหม" ใต้หล้าถามอย่างเอาแต่ใจ ภูผาเพียงพยักหน้า
"งั้นงานนี่ก็แล้วกันครับ เดี๋ยวผมจะสอนวิ--"
"ไม่ทำ" ใต้หล้าพูดเสียงนิ่งนั่นทำให้ภูผาถอนลมหายใจแล้วยิ้ม
"งั้น..."
ภูผาพาไปอีกที่และพยายามหางานสำหรับคนฝึกที่ง่ายที่สุดแต่ร่างบางกลับไม่ยอมทำอะไรสักอย่าง
"ไม่ทำ"
"ไม่ทำ"
"ฉันไม่ชอบมันลายตา"
"ไม่!..ไม่มีอันที่ง่ายกว่านี้รึไง"
"ไม่ทำ!!"
"ไม่!"
ภูผาถอนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายใจเพราะตอนนี้ไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้ว ใต้หล้ายังคงหันหน้าหนีแถมยังทำหน้าอย่างกับเบื่อโลกเต็มทน
"น่ารำคาญจริง ไม่มีแผนกง่าย ๆ แล้วหรือไง"
"เอ่อ แผนกนี้คือแผนกสำคัญนะครับ" เพราะคนฝึกที่นี่ส่วนใหญ่มักจะเป็นคนที่เรียนจบสูง ๆ มีหัวคิดดี..แถมยังเงินเดือนสูงอีก
"น่าเบื่อ งานแบบนี้นายไม่เบื่อบ้างเหรอ"
"เอ่อ ไม่หรอกครับ"
ใต้หล้ากลอกตาก่อนจะนึกอะไรได้
"ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ" ใต้หล้าบอกออกมาด้วยรอยยิ้ม ซึ่งภูผารู้สึกแปลกใจกับรอยยิ้มนั่น
"เดี๋ยวผมพาปะ--"
"ไม่ต้องฉันไปเองได้ นายคิดว่าฉันโง่มากรึไง"ใต้หล้าพูดเสียงห้วนและนั่นทำให้ภูผาหุบปากฉับ เด็กคนนี้ดูท่าทางจะดัดยากเอาเรื่อง
ใต้หล้าเดินออกไป ภูผาไม่รู้จะทำอย่างไรจึงได้แต่ยืนรอ
ยืนรอเสียจนเย็น พนักงานหลายคนเริ่มเคลียร์งานของตนเอง ภูผาเดินไปมาอย่างกังวลเพราะเล่นหายออกไปแบบนี้ จนเขาเหลือบไปเห็นท่านประธานที่เดินมาทางนี้ ใบหน้าหล่อของภูผาซีดลงทันที
โรมก้าวขาเข้ามาที่แผนกนี้ครั้งแรกนั่นทำให้หลายคนต้องหยุดทำงานเพราะอึ้งกับความหล่อเหลาและทรงอำนาจ ออร่าจับเสียจนสาว ๆ ในแผนกต้องอ้าปากไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่อดจะอิจฉาใบหน้านั่นที่อย่างกับพระเจ้าปั้นมันมากับมือ แถมส่วนสูงร้อยเก้าสิบสองเซนติเมตรยิ่งทำให้ดูน่าเกรงขามมากขึ้นไปอีก
"ใต้หล้าไปไหน" โรมถามภูผา
"อึก..คือ.." ภูผาพูดเสียงอึกอัก ตัวสั่นแปลก ๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้
"...."
"เขาบอกผมว่าจะไปเข้าห้องน้ำ หายไปตั้งแต่เที่ยงแล้วครับ" ภูผาก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว
โรมพยักหน้า ไม่ได้ว่าอะไร แต่ในหัวเขาตอนนี้กำลังโกรธเด็กที่ไม่รู้จักโต
"ดื้อแม่งฉิบหาย" โรมบ่นออกมาเบา ๆ ใบหน้าบึ้งตึงจนหลาย ๆ คนไม่กล้าสู้หน้า
โรมหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองออกมาก่อนจะกดโทรออก
"เอารถออกมาให้ฉัน"
TBC.
