บทที่ 8 ตอนที่ 7
หลังจากวันนั้น ก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้วที่ใต้หล้าได้เข้ามาฝึกงานที่นี่ ทุกอย่างเหมือนเป็นไปได้ด้วยดี เพราะเขาเลือกที่จะคอยหลบหน้าอีกคนที่ชอบเดินมาดูบ่อย ๆ แถมยังทำหน้ายักษ์จนพนักงานต่างต้องก้มหน้าหนี จากแผนกที่เคยวุ่นวายบัดนี้เงียบเชียบเพราะผู้เป็นใหญ่ที่สุดในนี้มักจะแอบเข้ามา
"ใต้หล้าคุณโรมเรียกไปพบน่ะ" เสียงหญิงสาวเพื่อนร่วมงานเดินเข้ามาบอก ใต้หล้าถอนลมหายใจกลอกตามองบนวางถุงของกินลงบนโต๊ะ ถ้าเป็นคนอื่นพอรู้ว่าท่านประธานของบริษัทเรียกแบบนี้คงกุลีกุจอรีบขึ้นไปตามคำสั่งเพราะไม่มีใครได้ขึ้นไปง่าย ๆ แต่สำหรับเขาขอเลทสักชั่วโมงสองชั่วโมง ขึ้นไปบนนั้นคงเรียกไปกวนไปดุตามเคย
ใต้หล้าพับแฟ้มงานที่ยังไม่ได้ทำเลยสักหน้ารู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตช่วงนี้นัก ใต้หล้าต้องตื่นเช้ากว่าปกติเพราะต้องมาทำงานแถมบ้านของเขาก็ไกลจากที่นี่มากอีก ดวงตากลมเหลือบมองนาฬิกาที่ผ่านมาครบชั่วโมงแล้วก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมา แล้วลุกจากเก้าอี้ตัวนุ่มเพื่อขึ้นไปด้านบน
ติ้ง
เสียงลิฟต์เปิดออก ขาเรียวก้าวออกมาจากลิฟต์ ผู้หญิงหน้าตาสะสวยหน้าห้องที่เป็นเลขาพอเห็นว่าเป็นใครเธอก็ลุกขึ้นมาเปิดประตูให้ทันที
ร่างเล็กพาตนเองเข้ามาด้านในห้องทำงานที่กว้างขวางแถมยังมีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน ใต้หล้าเหลือบมองคนที่นั่งเซ็นเอกสารไม่สนใจอะไร นั่นทำให้ใต้หล้าต้องถอนลมหายใจออกมาแรง ๆ
"มีอะไร เรียกเข้ามาก็ไม่พูด" ใต้หล้าถามออกไปเสียงหงุดหงิด ร่างหนาเหลือบสายตามามองคนที่ยืนหน้าบึ้ง
"นั่งลงก่อน" โรมบอกออกมาเสียงเรียบแล้วหันไปสนใจงานเอกสารต่อ
"มีอะไรพูดมาเลยดีกว่ามันเสียเวลา" ใต้หล้ายังคงดื้อดึงตามเคย โรมถอนลมหายใจออกมาก่อนจะพับเอกสารที่กำลังเซ็นแล้วเงยหน้ามามองคนตรงหน้าแทน
"วันนี้เธอมาสายครั้งที่หกแล้วนะ" โรมบอก เสียงยังเรียบตามเคยแต่ดวงตามันนี่สิ
"ทำไม ก็บ้านอยู่ไกล" ใต้หล้าแก้ตัวแล้วยืนกอดอก
โรมหัวเราะหึหึ
"ไม่ใช่คำแก้ตัวที่ดีนะ ในเมื่อที่ทำงานมันไกล เธอก็ต้องตื่นเช้ากว่าเดิม" โรมบอกออกมา ใต้หล้าขบริมฝีปากแน่นเพราะเถียงไม่ออก
"ก็ตื่นเช้ากว่าเดิมแล้วไง ถ้าไม่พอใจก็ให้ฉันกลับไปทำงานที่บริษัทพ่อฉันสิ" ใต้หล้าบ่นเสียงเรียบตากลมจ้องเขม็งไปที่ร่างหนาอย่างหงุดหงิด
โรมไม่ตอบแต่มองใต้หล้าด้วยสายตานิ่ง ๆ จนคนที่ถูกมองทำตัวไม่ถูกจึงเสตาไปทางอื่น
"ฉันคุยกับพ่อเธอแล้ว ฉันจะให้เธอมาอยู่คอนโดแถวนี้"
"พูดเรื่องอะไร" ใต้หล้าหันกลับมาถามเสียงห้วนรู้สึกตงิดใจแปลก ๆ มาตั้งแต่ที่บ้านแล้ว ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องนี้
"เธอมาทำงานสายบ่อย เพราะฉะนั้นอย่าดื้อแล้วทำตามที่ฉันสั่ง"
"นี่! เลิกบ้าได้หรือยัง ฉันไม่ย้าย แล้วก็ไม่มีทางด้วย"ใต้หล้าบอกเสียงห้วน โรมมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะลุกขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน ใต้หล้าชะงักตัวโดยอัตโนมัติเผลอถอยหลังก้าวหนึ่ง
"อย่าขัดคำสั่งให้มาก ฉันไม่ได้ใจดีกับเธอตลอดเวลานะ" โรมบอกเสียงเรียบ แต่ก็ทำให้ใต้หล้ารู้สึกกลัวอยู่ดี
"แล้วใครขอให้มาใจดีวะ"
"เถียงคำไม่ตกฟาก สันดานเธอคงแก้ยากจนดัดไม่ได้สินะ ที่บ้านไม่เคยสอนหรือไงว่าให้ฟังคนที่มีความรู้เยอะกว่า อย่ามาอวดดีกับฉันแล้วจะหาว่าไม่เตือน"
โรมพูดออกมาเสียงดุ ใต้หล้าอ้าปากค้างเพราะถูกไอ้เวรนี่มันด่า
"...."
"วันนี้เตรียมเก็บของ ฉันจะจัดหาที่อยู่ให้เอง"
"เร็วเกินไปไหม"
"ไม่มีคำว่าเร็วหรือช้าทั้งนั้น"
ใต้หล้ากัดริมฝีปากแน่น อยากจะด่าหรือทำอะไรกลับไปบ้าง แต่พอมองดันไม่กล้าซะอย่างงั้น
ใต้หล้าที่กำลังจมพะวงกับความคิดตัวเอง ไม่รู้ตัวเลยว่าร่างสูงของโรมเดินมาซ้อนด้านหลังแล้ว
"แค่ย้ายมาอยู่แถวบริษัทเธอจะทำหน้าเครียดทำไม" โรมก้มหน้ากระซิบเสียงแผ่วข้างหู ใต้หล้าชะงักร่างกายตัวแข็งทื่อ พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็รีบดีดตัวออกห่างแสดงท่าทีรังเกียจ โรมแสยะยิ้มมุมปาก
"ถ้าเสร็จธุระแล้วฉันขอตัว" ใต้หล้าบอกเสียงนิ่งแต่ใบหน้าหวานกลับฉายชัดออกมาว่าทำอะไรไม่ถูก
"เดี๋ยว..." ใต้หล้าชะงักเพราะถูกเรียก
"มีอะไร" ถามออกไปโดยไม่หันไปมอง ตั้งแต่เรื่องวันนั้นมันทำให้ใต้หล้าไม่ค่อยกล้าสู้หน้าของโรมเท่าไร
"เย็นนี้อย่าเถลไถลเดี๋ยวจะพากลับไปส่งบ้าน"
ใต้หล้าไม่ตอบกลับแต่ผลักประตูบานใหญ่แล้วเดินออกไปทันที โรมมองตามหลังบางด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
ร่างสูงกลับมานั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงานแล้วใช้มือนวดขมับตัวเองเล็กน้อยก่อนเปิดแฟ้มงานเพื่อทำต่อ
ตกเย็น...
โรมพับเอกสารที่เพิ่งเสร็จหลังจากเขาทำมาทั้งวัน ร่างหนาลุกขึ้นบิดร่างกายไล่ความเมื่อยแล้วหันมาจัดสูทของตนเองให้เรียบร้อย โรมยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นเช็กเวลา พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานพอดี โรมเดินออกมาจากห้องทำงาน เลขาพอเห็นก็กล่าวลาเจ้านายอย่างเช่นทุกวัน
ลิฟต์เปิดออกในชั้นที่ใต้หล้าทำงาน พนักงานหลายคนที่กำลังยืนคุยกันพอเห็นเขาก็ทำหน้าอย่างกับเห็นผีรีบเดินกลับโต๊ะของตัวเองทันที ดวงตาคมกวาดมองหาใต้หล้า พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งทำให้โรมรู้สึกหงุดหงิดในใจแปลก ๆขายาวก้าวเข้าไปหาใต้หล้าทันที
"เสร็จหรือยัง" โรมถามออกไป ใต้หล้าพยักหน้าเป็นการตอบกลับแล้วหันไปบอกลาคนที่คุยด้วยรอยยิ้ม
"...."
"เสร็จแล้วก็ลุก" ใต้หล้าคว้ากระเป๋าของตัวเองเดินตามร่างสูงออกไป และอย่างเคยเขาจะต้องตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน
"นี่ ทีหลังไม่ต้องลงมาได้ไหม" พอมาถึงด้านนอกใต้หล้าก็พูดออกไปเสียงหงุดหงิด
"...." โรมไม่ตอบยิ่งทำให้ใต้หล้าไม่พอใจ แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้
"หูหนวกหรือไง ถามจริงไปยืนเก็กหล่อให้ได้อะไรฮะ" ใต้หล้าบ่นพึมพำตามหลังไอ้คนที่เขาด่ามัน แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย
พอมาถึงที่รถโรมเพียงปลดล็อกประตูแล้วสอดตัวเข้าไปนั่ง ใต้หล้ายืนกอดอกอย่างทำอะไรไม่ถูก นั่นทำให้คนด้านในรถต้องลดกระจกลงมา
"ยืนทำอะไร ขึ้นรถ"
ใต้หล้าดึงประตูรถคันหรูออก แล้วสอดตัวเข้าไปนั่ง ใจจริงเขาอยากจะกลับแท็กซี่แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันที่ทำไมต้องมากลับกับโรม
ใต้หล้านั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาในขณะที่รถกำลังขับอยู่กลางถนนด้วยความเร็วพอดี
"คอนโดฉันจัดหาให้แล้วพรุ่งนี้เก็บเสื้อผ้ามาละกัน"
"เออ"
คำตอบของใต้หล้าทำให้โรมต้องหันมามองแต่ไม่ได้ว่าอะไร
TRU...TRU....
เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ทำให้ใต้หล้าที่มองเหม่อไปนอกกระจกต้องหันมาสนใจ
"ฮัลโหล..ว่าไงครับ" โรมรับสายโทรศัพท์แล้วเปิดลำโพงเพราะเขาลืมใส่หูฟังที่มักทำประจำเมื่อขับรถ
'พี่โรมคะ..เลิกงานหรือยัง' เสียงหวานใสของหญิงสาวทำใต้หล้าชะงักเล็กน้อย แต่ก็เสหน้ามองไปนอกกระจกรถราวกับไม่สนใจ
'เลิกแล้วครับ ซินมีอะไรหรือเปล่า' เสียงทุ้มนุ่มกล่าวออกไปจนใต้หล้าอดจะหมั่นไส้ไม่ได้
'วันนี้ซินว่างค่ะ พี่โรมว่างหรือเปล่าเราไปทานข้าวกันนะคะ' หญิงสาวพูดออกมาอย่างออดอ้อนมันยิ่งทำให้ใต้หล้าอยากจะโก่งคออ้วก
"ว่างครับ แต่ขอไปส่งน้องชายกลับบ้านก่อน เดี๋ยวพี่ไปหานะ"
พอมาถึงประโยคนี้ทำให้ใต้หล้ารู้สึกแปลก ๆ ในอก ใบหน้าหวานหม่นลงเล็กน้อย ดวงตากลมยังคงมองไปนอกกระจกรถในขณะที่คนข้าง ๆ กำลังคุยกับหญิงสาวปลายสาย
'รีบ ๆ มานะคะ ซินจะแต่งตัวรอ'
"ครับ พี่ขอแค่ครึ่งชั่วโมง" โรมบอกหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมุมปาก เหลือบมองคนข้างตัวที่หันไปมองด้านนอกราวรถกับไม่สนใจอะไร
รถหรูจอดเทียบบ้านหลังโต ใต้หล้าหันมากล่าวขอบคุณสั้น ๆ แล้วลงจากรถไปทันที โรมมองใต้หล้าที่เดินเข้าไปในบ้านโดยไม่หันกลับมามองกันสักนิด พอใต้หล้าลับสายตารถคันหรูถึงเคลื่อนออกไป
ใต้หล้าเดินขึ้นมาบนห้องด้วยใบหน้าที่ไม่สดใสอย่างเคย เปิดประตูห้องของตัวเองเข้าไป แล้วถอดเสื้อผ้าทิ้งทันทีเพราะรู้สึกเหนียวตัวอยากจะอาบน้ำเสียเต็มที่
หลังจากอาบน้ำเสร็จใต้หล้าก็มาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กโซเชียลตามปกติ พอเริ่มรู้สึกเบื่อจึงลุกขึ้นไปเปิดหนังดู
ใต้หล้ามองนาฬิกาข้างเตียงแล้วถอนลมหายใจออกมาก่อนจะเลื่อนเกะที่อยู่ข้างเตียงหยิบแผงยาบางอย่างออกมากินให้ตรงเวลา
"อึก.." ใต้หล้ากลืนเม็ดยาลงท้องไปแล้วดื่มน้ำเข้าไปในปริมาณมาก ในตอนนี้ใต้หล้ายังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ยิ่งนึกเรื่องเมื่อตอนเย็นมันทำให้ดวงตากลมคลอหน่วงไปด้วยน้ำใส ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
เช้ามาใต้หล้าถือกระเป๋าใบโตที่เก็บข้าวของเครื่องใช้ไว้ครบครัน พอลงมาด้านล่างเห็นร่างสูงของโรมในชุดธรรมดาที่ไม่ใช่ชุดทำงานยิ่งทำให้ใต้หล้าขมวดคิ้ว
"ลงมาสักทีนะ ทุกคนรอทานข้าวอยู่" ป๊าบอกออกมา
"ก็กินไปสิรอทำไม" ใต้หล้ากลอกตาพูดออกไปอย่างอดไม่ได้ ป๊าเพียงส่ายหน้าเบา ๆ
"อย่าก้าวร้าวนะใต้หล้า" โรมบอกเสียงเรียบ สั่งเขาราวกับเป็นพ่อเป็นแม่
"ยุ่งอะไรด้วย" ใต้หล้าหันไปพูดตาขวางใส่
"พอ ๆ ทานข้าวเถอะ จะได้ไปดูที่อยู่กัน" ป๊าปรามแล้วพยักหน้าให้สาวใช้ตักข้าวใส่จานให้ โรมมองใต้หล้าที่นั่งนิ่งด้วยสายตาเรียบ ๆ
ทุกคนกินข้าวกันปกติเพียงแค่ตอนนี้มีแขกอย่างโรมมานั่งร่วมโต๊ะด้วย
โรมหันมองจานข้าวของใต้หล้าพบว่ามีแต่หมูกับไก่ แขนที่อุดมไปด้วยเส้นเลือดจึงเอื้อมไปตักผัดผักมาใส่จานของใต้หล้า
"ทำอะไร" ใต้หล้าแย้งออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะของที่ตนไม่ชอบที่สุดมาอยู่ในจาน
"กินผักบ้างร่างกายเธอจะไม่แข็งแรงเอา" โรมบอกออกไป
"ไม่กิน อยากกินก็กินเองดิ" ใต้หล้าทำท่าจะเขี่ยผักออก
"กินเข้าไปให้หมด อย่าเขี่ยอาหารทิ้ง" โรมสั่งเสียงดุ ใต้หล้าเม้มปากแน่นยอมตักผักขมเข้าปาก ใบหน้าหวานเบ้ลงทำท่าจะคายทิ้ง อย่างอื่นเขากินได้แต่ผักแบบนี้โคตรเกลียดเลย
"กินเข้าไป" โรมยังคงดุ ใต้หล้าอยากจะร้องไห้จึงพยายามกลืนผักลงไป
"อึก.." ใต้หล้าเบะปากรีบยกน้ำขึ้นมาดื่มไปจนหมดแก้ว
"หึ ๆ นายยังสั่งน้องฉันได้เหมือนเดิมเลยนะ" ธารพูดออกมาด้วยรอยยิ้มขบขัน ขนาดเขาเป็นพี่ของใต้หล้าแท้ ๆ ยังสั่งให้น้องชายทำอะไรไม่ได้เลย แต่ประโยคนั้นทำให้ใต้หล้าชะงักหันไปมองร่างสูงข้างตัวที่ตอนนี้กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน
"ถ้าใต้หล้าเป็นผู้หญิง ม้าจะจับหมั้นกับโรมเสียตอนนี้เลย"
คุณผู้หญิงของบ้านพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม โรมหันไปยิ้มให้คุณน้าตามมารยาท แต่ใต้หล้าหน้าหม่นลงเพียงครู่เดียวก็กลับมาบึ้งตึง
"ม้าพูดอะไรน่ะ เพ้อเจ้อนะ ม้าไม่คิดบ้างเหรอว่าสิ่งที่พูดฟังดูแล้วปัญญาอ่อน" ใต้หล้าวางช้อนกระแทกลงบนจานแล้วยกน้ำขึ้นดื่มจนหมดแก้วอีกครั้งก่อนจะลุกเดินออกไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง
คุณหญิงใต้ฟ้าหน้าเสียเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจลูกชายอาจจะไม่ชอบให้ใครมาแซวแบบนี้
"เสียมารยาทจริง ๆ " ป๊ามองตามหลังลูกชาย คำพูดคำจาอย่างกับเด็กไม่มีใครสั่งสอน ทั้งที่เขาและภรรยาคอยอบรมณ์อยู่ตลอดเวลา ถ้าเป็นลูกคนอื่นป่านนี้คงโดนตีจนเนื้อเขียวไปแล้ว
"ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ คุณอาคุณน้าสวัสดีครับ"
"สวัสดีจ้ะ ยังไงน้าก็ฝากใต้หล้าด้วยนะโรม" คุณหญิงใต้ฟ้าบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
"ครับ"
โรมตอบกลับด้วยรอยยิ้มแล้วขอตัวแล้วเดินออกมาจากกลางโถงบ้าน เห็นใต้หล้านั่งหน้าบึ้งอยู่ก็เดินเข้าไป
"ไปเอากระเป๋ามา" โรมสั่งใต้หล้าแล้วเดินมาที่รถของตัวเอง เขาบ่นพึมพำเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองมา โรมเปิดท้ายรถเก็บกระเป๋าของใต้หล้าให้เข้าที่
ใบหน้าเรียบนิ่งผิดปกติทำให้ใต้หล้าแปลกใจแถมมันยังทำให้เขาเกร็งจนทำอะไรไม่ถูก
รถเคลื่อนตัวออกจากบ้านของใต้หล้า ดวงตากลมแอบเหลือบมองคนขับรถที่ทำตัวน่ากลัวผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปนอกจากนั่งนิ่ง
ผ่านไปเกือบชั่วโมงรถคันหรูถึงมาจอดที่โรงจอดรถในคอนโดที่ดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดาแห่งหนึ่ง
"ลงมา" โรมเดินไปหยิบกระเป๋าของใต้หล้ามาถือเอาไว้ เขาจะเดินเข้าไปถือเองแต่แขนแกร่งกลับเบี่ยงออกพร้อมส่งสายตาบอกว่าไม่ต้องยุ่ง
"กระเป๋าฉันจะมายุ่งทำไมฮะ
ใต้หล้าถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มที่
"หุบปากแล้วเดินตามมา เธอมีเรื่องที่ต้องเคลียร์กับฉัน"
ใต้หล้ากัดริมฝีปากล่างของตนเอง รู้สึกกังวลแปลก ๆ แต่ก็เดินตามร่างสูงไป
ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปจนถึงชั้นสูงสุดแล้วเปิดออก โรมเดินนำออกมาแทบจะไม่รอคนที่เดินตามหลัง
โรมแนบคีย์การ์ดไปกับประตูแล้วเปิดออก ขายาวก้าวเร็ว ๆ ไปวางกระเป๋าลงบนโซฟาตัวหรู
"เธอรู้ไหมว่าตัวเองพูดอะไรออกไปตอนกินข้าว"
โรมหันมาพูดกับใต้หล้าทันทีที่วางกระเป๋าลงบนโซฟา
คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากัน
"พูดอะไร..แล้วมันทำไม"
"อย่าทำเป็นไขสือ เธอกล้าพูดจาแบบนั้นกับแม่ของเธอไปได้ยังไงฮะ" โรมดุออกมาจนใต้หล้านิ่งไป
"แล้วมันทำไมวะ ยุ่งอะไรด้วย!" ใต้หล้าตอบกลับไปเสียงดังเช่นกัน
"ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาฉันไม่อยากจะว่าหรอกนะ แต่การที่เธอพูดจาก้าวร้าวกับแม่แบบนั้นเธอคิดว่ามันดีงั้นเหรอ" โรมก้าวขาเข้ามาหนึ่งก้าวจนทำให้ใต้หล้าเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งเช่นกัน
"แล้วเสือกอะไรด้วยวะ เป็นแค่คนนอกอย่ามาสะเออะ!" ใต้หล้าตะคอกออกไปเพราะรู้สึกโมโหขึ้นมา โรมมองใต้หล้าด้วยสายตานิ่งๆ
"พูดให้มันดีๆอย่าทำให้ฉันโมโหไปมากกว่านี้" โรมจ้องหน้าร่างเล็ก เรื่องแบบนี้เขาไม่ชอบมากที่สุดเด็กที่ก้าวร้าวใส่พ่อแม่
"เรื่องของกูแล้วมึงจะทำไม อ้อ..ลืมไปมึงเป็นลูกที่ดีสุดประเสริฐของแม่เลยอ่อนไหวกับเรื่องนี้สินะไอ้ดัดจริต" ใต้หล้าแสยะยิ้มกล่าวคำพูดร้ายกาจออกมาโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผู้ชายคนนี้กำลังโมโหไม่ควรเข้าใกล้ที่สุด
หมับ!
"อ๊ะ!!" ใต้หล้าเบิกตากว้างเมื่อโรมก้าวพรวดเข้ามาก้าวเดียวก็ถึงตัวเขา แขนเรียวถูกกระชากเหวี่ยงจนใต้หล้าล้มลงบนโซฟา
"มึงจะทำอะไรฮะ!" ใต้หล้าพูดออกมาเสียงตกใจสุดขีดเพราะร่างหนาของโรมขึ้นคร่อมเขาเอาไว้
"เธออยากลองดีนักใช่ไหม!"
มือหนาจับคางมนเอาไว้อย่างแรง จนใต้หล้าร้องโอ๊ยออกมาด้วยความเจ็บ
"ปล่อย!"
"ดัดยากนักใช่ไหมนิสัยน่ะ เดี๋ยวฉันจะดัดเธอเองใต้หล้า"
"มาเสือกอะไรด้วยไอ้เฮงซวย..เรื่องของกูไม่เกี่ยวกับมึง ปากของกูมาสะเออะด้วยทำไม ไอ้ลูกแหง่ทำอ่อนไหวคนอย่างมึงไปนอนให้หมามันแดกเถอะไอ้เหี้ย!"
เพียะ!!!
TBC.
