บทที่ 1 บทนำ
เสียงจอแจในงานแต่งกลางพระนครใหญ่โตและเจริญรุ่งเรืองอย่างกรุงศรีอยุธยา หนึ่งร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้าคันฉ่องเคลือบทองเงาวาววับ ดวงตากลมโตราวลูกกวางน้อยกำลังมองตนเองอย่างพินิจน์ มือเล็กขยำเนื้อผ้าส่วนล่างอย่างกดดันกับงานแต่งที่เกิดขึ้น ริมฝีปากอิ่มได้รูปเม้มเข้าหากัน
แกร๊ก.. ร่างบางชะงักเหลือบมองเงาที่เดินเข้ามาภายในห้องหอด้วยรอยยิ้ม
"รอนานฤา.." ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ถุงเงินเลี่ยงที่จะตอบแต่ก้มหน้าก้มตามองมือตนเอง ชายหนุ่มร่างใหญ่หัวเราะในลำคอเมื่อคนที่กำลังจะได้เป็นเมียนั่งนิ่งไม่หือไม่อือ
"ทำไมข้าต้องแต่งงานกับเจ้าด้วย" ถุงเงินเอ่ยถามคนที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แถมจิตใจชายผู้ดีก็น่ากลัวและมักมากในกาม พูดตามตรงว่าเขายังไม่พร้อมที่จะออกเรือนกับใคร เอวบางถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง
"สนใจไปไยอย่างใดเจ้าก็ต้องเป็นเมียข้า..ดื่มยาสิ" ดวงตากลมมองยาในถ้วยก่อนจะค่อยๆรับมันมาเพราะว่าเขาต้องดื่มบำรุงร่างกาย หากไม่ดื่มก็จะมีลูกยากซึ่งถุงเงินต้องฝืนใจดื่มมันเข้าไป ดวงตาคมมองพลางยิ้มมุมปาก
"ข้ายังไม่พร้อมเข้าหอ" ถุงเงินจิกมือตนเองจนเป็นรอยเล็บบ่งบอกถึงความเครียดและกดดัน ขุนทศเหลือบมองร่างบางด้วยรอยยิ้ม
"ข้ารู้..ข้าเลยให้เจ้ากินยานั่นไง" เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูทำให้ถุงเงินขยับออก สายตาสั่นๆหันมองไปยังคนตัวโตกว่า ถุงเงินกำลังคิดว่าอีกฝ่ายนั้นคิดจะสื่ออะไรกับตนกันแน่ ร่างแกร่งหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินออกจากห้องหอนี้ไปเพื่ออาบน้ำอาบท่าเสียใหม่ พอกลับขึ้นมาบนเรือนยาปลุกกำหนัดคงออกฤทธิ์พอดีและเขาจะได้มอบความสุขให้เด็กน้อยถุงเงินวัยยี่สิบปี ลูกชังผู้อ่อนแอของท่านเจ้าพระยา
ถุงเงินเม้มริมฝีปากเมื่อชายผู้นั้นเดินออกจากห้องหอไป ดวงตากลมโตมองตนเองในกระจกที่เริ่มขึ้นสีอมแดง ลมหายใจเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากปกติ ที่เขาต้องมาแต่งงานเช่นนี้เพราะถูกคุณพ่อบังคับมาอีกอย่างถุงเงินพึ่งหมั้นกับขุนทศได้ไม่นาน..เหมือนกับว่าต้องการจับเขายกใส่พานให้ชายผู้โหดเหี้ยมคนนี้ ถุงเงินเกิดในตระกูลใหญ่โต มีพี่ชายถึงสี่คนและเขาคือคนเดียวที่เกิดมาเป็นชายพิกุลซึ่งสามารถตั้งครรภ์บุตรได้แต่ร่างกายนั้นจะอ่อนแอกว่าเพศชายคนอื่นๆ เหตุนี้เองคุณพ่อที่นับถือชายเป็นใหญ่ผลิตลูกหลานกี่ทีก็เกิดเป็นชายกำยำร่างกายแข็งแรง มิมีแม่หญิงหรือพิกุลได้มาเกิดตระกูลนี้เลยสักครั้ง พ่อเขาถึงได้รังเกียจเขามากที่เกิดมาและคิดว่าอาจทำให้เสื่อมอำนาจเลยรีบตกแต่งถุงเงินออกมาเช่นนี้
ร่างบางหอบหายใจร่างกายร้อนรุ่มราวเพลิงไฟที่กำลังสุมอยู่ในร่างกาย คนผิวขาวเนียนละเอียดเดินเกาะไปตามกำแพงอย่างยากลำบาก ถุงเงินพยายามถอดเสื้อตนเองออกแต่หากยังชักช้าเช่นนี้อยู่เขาอาจจักตกเป็นเมียขุนทศ เขาไม่อยากยอมรับชะตากรรมเช่นนั้นเลย
พิกุลน้อยหอบร่างที่กำลังจะอ่อนแอไปตามทางเพื่อหลบหนีออกจากเรือนนี้ กายบางทรุดลงบนพื้นเมื่อความต้องการบางอย่างแล่นเข้ามาสุมอยู่ในร่างกายจวนทนไม่ไหว
"ถุงเงิน!" เสียงตวาดกร้าวทำให้พิกุลตกใจรีบหันมองไปทางห้องที่ตนเองพึ่งหนีออกมา ซึ่งตอนนี้เขาหลบเข้ามุมอื่น หากถูกจับได้คงมิมีโอกาสหนีออกไปได้อีกแล้ว ถุงเงินค่อยๆลุกขึ้นเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างอย่างหมดหนทาง ซึ่งส่วนนี้ไม่ใช่ทางออกเรือนเป็นเพียงทางลงใต้ดิน ถุงเงินยกมือขึ้นปิดปากตนเองร่างขาวเริ่มขึ้นสีแดงไปทั่วทั้งตัว
"ทางนี้ขอรับท่านขุน!" เสียงร้องเรียกดังขึ้น ถุงเงินหันมองด้วยความผวาเมื่อมีชายหลายคนตรงมาทางนี้คนตัวเล็กจึงรีบลุกขึ้นวิ่งหนีตามแรงที่เหลืออันน้อยนิด แสงสีทองสว่างวาบอยู่ด้านหน้านั่นทำให้พิกุลน้อยมีความหวังว่าอาจจะเป็นแสงจากทางด้านนอก เสียงฝีเท้าหลายคู่ไล่ตามมาติดๆ
"หากกูจับได้กูจักเอามึงตายเป็นแน่!" ขุนทศตะคอกดังลั่นอย่างโกรธเกรี้ยว ถุงเงินหยุดลงมองตรงหน้าเมื่อมันหาใช่แสงสว่างจากทางออกแต่เป็นรูปภาพส่องแสงประกายสีทองก่อนร่างของเขาจะถูกบางอย่างดูดเข้าไป..แล้วแสงนั่นก็ดับวูบลง
ขุนทศและเหล่าบ่าวไพร่หยุดชะงักฝีเท้าเมื่ออยู่ๆคุณหนูถุงเงินก็หายตัวไปทั้งที่วิ่งมาทางนี้ ขุนทศขบกรามแน่นก่อนดาบคู่กายจะตวัดฟันคอบ่าวหนึ่งคนข้างกายจนมันล้มลงดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดทรมานและตายไปในที่สุด บ่าวหลายคนต่างมองอย่างหวั่นเกรง
"แยกกันออกตามหา..หากหามิเจอพวกมึงก็เตรียมคอถูกบั่นได้เลย"
เสียงดนตรีพิลึกหูดังเข้ามาในโสตประสาท ร่างกายบอบบางที่นอนอยู่ตรงโถงทางเดินแห่งหนึ่ง ถุงเงินลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆอย่างแปลกประหลาดในใจ ฤทธิ์ยาในกายยังไม่หายไปและดูเหมือนจักเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถุงเงินพยายามเพ่งสายตามองรอบตัวตนเองเพราะมันแปลกตามาก ดวงตากลมสวยสีทองคำละขึ้นมองภาพหนึ่งบานที่ติดอยู่บนกำแพงที่กำลังส่องแสงสว่างและกำลังจะมอดดับลง
"ทะ..ที่ไหน" ถุงเงินมองซ้ายขวาและกลับมามองรูปภาพนั้นอีกครั้งซึ่งแสงสีทองสวยงามนั้นได้ดับไปแล้ว
"อยู่นั่นไง" ถุงเงินสะดุ้งกับเสียงราวกับว่าตนเองกำลังถูกคนของขุนทศตามมาจนเจอ หากแต่ชายที่เดินเข้ามานั้นอยู่ในชุดสีดำตัดกับขาวด้านใน ซึ่งมันคล้ายชุดของพวกชาวแขกขาวที่เข้ามาค้าขายในกรุงศรีเป็นอย่างมาก ร่างของถุงเงินถูกชายคนนั้นดึงแขนให้ลุกขึ้น
"ทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้นายไม่รู้หรือไงว่าคุณคิมหันต์เขากำลังรอ" ชายหนุ่มร่างใหญ่ข้างกายเอ่ยบ่น
"แล้วทำไมถึงได้ใส่ชุดไทย..พี่ศักดิ์ชายหายไปไหนวะทำไมถึงปล่อยเด็กขายไว้แถวนี้" ชายหนุ่มอีกคนมองอย่างแปลกใจก่อนจะพาผู้ชายตัวเล็กคนนี้มาส่งที่ห้องของคุณคิมหันต์ก่อนที่พวกเขาจะถูกยิงหัวเพราะทำงานช้า ทั้งใบหน้าและผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตเหมือนมีประกายดวงดาวอยู่ในนั้นพวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นเด็กขายคนใหม่ของคุณคิมหันต์จริงๆ..เหมือนพวกคุณหนูมากกว่าเสียอีก
"อ๊ะ..ปล่อยข้านะจักพาข้าไปที่ใด" ถุงเงินร้องท้วงทั้งที่เปล่งได้เพียงแค่เสียงแหบแห้ง ฤทธิ์ยามันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆหากไม่ปลดปล่อยในตอนนี้ก็จะเพิ่มความต้องการมากขึ้นอีก ร่างของถุงเงินถูกโยนเข้ามาด้านในห้องหนึ่งที่กว้างขวางและข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่แปลกตา ถุงเงินหดตัวอยู่ด้านหน้าเมื่อประตูปิดลง ความทรมานกำลังเล่นงานเขาจนแทบบิดเร้าไปกับพื้นพรมสีแดง
"อ๊ะอื้อ" เจ้าตัวน้อยบนพื้นพยายามถอดโสร่งออกจากตัว
แกร๊ก... โดยไม่รู้เลยว่ามีเสียงเปิดตูออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาคมดุราวคมดาบแหลมมองร่างเล็กบนพื้น หยดน้ำเกาะอยู่บนเรือนกายแข็งแรงกำยำ คิมหันต์พันผ้าขนหนูให้แน่นขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาเด็กขายที่ให้คนสนิทไปหามาให้ การแต่งกายด้วยชุดไทยสร้างความแปลกใจให้คนตัวโตไม่น้อยเลย ดวงตาเฉียบคมมองเด็กที่กำลังชักรูดแกนกายตนเองอยู่บนพื้นพร้อมเสียงครางหวานซ่าน คิมหันต์มองนิ่ง สงสัยมือขวาของเขาคงใส่ยาให้เด็กคนนี้ดื่มก่อนเข้ามาส่งสภาพจึงได้เป็นแบบนี้
คิมหันต์ก้มลงอุ้มเด็กขายคนนี้ที่เหลือเพียงเสื้อขึ้นมาในท่าเจ้าสาวก่อนใบหน้าดุจะชะงักซึ่งร่างกายขาวนี้กำลังร้อนด้วยฤทธิ์ยาที่น่าจะแรง ถุงเงินตอนนี้กำลังไร้สติมองไปทางไหนก็เห็นแต่ความปรือปรอยและในตอนนี้แผ่นหลังของเขาก็แนบลงกับบางสิ่งที่นุ่มกว่าเมื่อครู่
"อะอ๊า..อย่า" ถุงเงินพยายามใช้มือคว้าแกนกายตนเองหากแต่ก็ถูกใครบางคนจับออกแถมยังกดมือทั้งสองของถุงเงินให้แนบลงกับเตียงอีก เขากำลังจะขาดใจ อยากปลดปล่อย คิมหันต์มองคนตัวขาวที่กำลังอ้าปากพะงาบๆ ดวงตาคมไล่มองช่วงล่างที่ว่างเปล่าพอได้เห็นความขาวและแนบเนียนกว่าเด็กขายทั่วไปที่เคยได้สัมผัสมาก็เล่นเอาเลือดในกายมาเฟียหนุ่มพลุกพล่าน
"อย่าเล่นตัวให้มากนัก" คิมหันต์ลูบมือสากของตนเองไปบนเรียวขาขาวช้าๆ จนคนที่นอนใต้ล่างบิดร่างกายด้วยความทรมานเนื่องจากแตะตรงไหนของร่างกายก็ดูเหมือนจะรับความรู้สึกเร็วไปหมด ถุงเงินไม่สนแล้วว่าคนตรงหน้าจะเป็นใครแต่เขาต้องการขจัดความทรมานที่ไร้การควบคุมนี้ออกไป
ริมฝีปากขบเม้มไปตามช่วงขาอ่อนด้านใน ดวงตาคมกริบเงยขึ้นมองเด็กน้อย ไม่ว่าจะใช้ปากกดตรงไหนก็ดูเหมือนจะนิ่มไปเสียหมด กายแกร่งขยับขึ้นมาด้านบนแล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเด็กคนนี้ออก คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน
"ทำไมถึงดูไม่ประสีประสา" คิมหันต์พูดอย่างหัวเสียนอกจากนอนแน่นิ่งบิดไปบิดมาเพราะยา เขาไม่ชอบมาปรนเปรอให้ใครเช่นนี้
"...."
"อยากอัพราคาค่าตัวหรือไงถึงได้ทำตัวใสซื่อ..คนที่มันพาเธอมาไม่ได้บอกรึไงว่าฉันชอบคนมีประสบการณ์" คิมหันต์จับปลายคางหนุ่มน้อยเพราะตอนนี้เขาเริ่มจะคุกรุ่นขึ้นมาแล้ว
"...." แก้มทั้งสองข้างของถุงเงินถูกบีบมารวมกันจนปากน้อยๆทูมขึ้นมา
"ชุดไทยนี่อีก..เธอคิดว่าฉันมีรสนิยมแบบนี้หรือไงถึงใส่เข้ามาขายตัวด้วย" ถุงเงินมึนงงกับคำพูดอีกฝ่าย ดวงตากลมโตพยายามเพ่งมองแต่ก็ไม่เห็นเสียที ร่างบางสั่นระริกอยากเอามือที่โดนจับล็อคอยู่ออกมาเพื่อช่วยตนเองตอนนี้แกนกายน้อยสั่นระริกอยู่ตลอด
คิมหันต์นึกได้ดังนั้นจึงแยกเรียวขาขาวออกแล้วสอดตัวเข้ามาตรงกลาง สายตาคมมองช่องทางสีสวยที่ปิดสนิท นิ้วเรียวยาวเคลื่อนขึ้นไปสอดใส่โพรงปากนุ่มของเด็กคนนี้ สายตาเย็นชามองเด็กน้อยกำลังดูดนิ้วตนเองก่อนคิมหันต์จะชักออกมาแล้วสอดเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังแทน
"อ๊า!!!" ถุงเงินตาเบิกโพลงเมื่อถูกบางอย่างสอดเข้ามาจากทางด้านหลัง คนตัวเล็กพยายามขยับหนีทั้งเนื้อตัวสั่นระริก
"อยู่นิ่งๆ" คิมหันต์เอ่ยดุ เพียงแค่นิ้วก็รัดแน่นจนแทบกระอักนั่นจึงทำให้เจ้าพ่อมาเฟียแทบพิโรธเมื่อรู้ว่านี่คือครั้งแรก เจ้าตัวขบกรามเข้าหากันอย่างหงุดหงิดในใจกับความสะเพร่าของศักดิ์ชายมือขวาของเขา เขาไม่ชอบเปิดประสบการณ์ใครเพราะมันดูยุ่งยากไปเสียหมด หากรู้ว่าใครคือครั้งแรกคิมหันต์จะผละออกและหาเด็กใหม่ทันที หากแต่เด็กคนนี้กลับทำให้คิมหันต์หยุดไม่ได้ ทั้งผิวที่เรียบเนียนและนุ่มนิ่มเกินกว่าสิ่งใด มาเฟียหนุ่มเพิ่มนิ้วที่สองเข้าไป ถุงเงินอ้าปากค้างต้องขอบคุณฤทธิ์ยาจริงๆที่ทำให้ถุงเงินรู้สึกเจ็บน้อยลง
"อย่าเกร็ง" เอ่ยดุจนคนเป็นเบี้ยล่างถึงกับสะดุ้ง คิมหันต์เพิ่มนิ้วที่สามเข้าไปจนเด็กน้อยร้องลั่นแถมยังพยายามใช้มือตบตีหน้าอกกว้างขวางของมาเฟียหนุ่ม ซึ่งมันไม่เคยมีคู่นอนคนไหนกล้าทำกับเขาเช่นนี้
เพียะ! คิมหันต์มองเด็กคนนี้นิ่งเมื่อถูกตีเข้ามา กลางอก ถุงเงินตัวสั่นเมื่อตนเองเผลอรุนแรงแต่ชายตรงหน้ากลับยิ้มมุมปากแล้วดุนดันนิ้วเข้าออกจนถุงเงินร้องครางออกมา คนอ่อนด้อยประสบการณ์แถมยังดูติดลบยิ่งกว่าศูนย์ไม่รู้ว่าตัวเองจะนำมือไว้ตรงไหนนอกจากขย้ำผ้าปูที่นอน มาเฟียร้ายขยับนิ้วเข้าออกจนเด็กน้อยครางไม่เป็นภาษาก่อนที่แกนกายสีลูกพีชอันน้อยจะปลดปล่อยน้ำรักออกมามากมายเต็มเกลื่อนทั้งหน้าท้อง
คิมหันต์ดึงนิ้วออกช้าๆ แววตาพยศนั้นที่กำลังมองมาทำให้เขารู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่ตอนแรกกำลังอารมณ์เสียอยู่แล้วเชียว ร่างแกร่งปลดเปลื้องผ้าขนหนูผืนสีขาวจนอะไรบางอย่างเด้งออกมา ความร้อนระอุที่แนบกับหน้าท้องทำให้ถุงเงินลดสายตามองก่อนจะเบิกตาขึ้นอีกคราเมื่อตรงหว่างขาของชายผู้นี้นั้นใหญ่โตราวกับเป็นของม้า แกนกายมีเส้นเลือดลากผ่านยาวไปตามลำโต คิมหันต์จับแกนกายตนเองจ่อที่ปากทางเข้า
"อ๊ะอย่าพึ่ง..อ๊าาา!" ร้องลั่นจนเสียงหลงเมื่อถูกเจ้าสิ่งนั้นสอดใส่เข้ามาในร่างกาย คนตัวน้อยพยายามดันแผ่นอกแกร่งออกหากแต่คิมหันต์กลับกดแขนเนียนให้แนบลงกับเตียง
"ฉันจะจ่ายให้แพงๆหยุดร้องซะ" คิมหันต์เริ่มสอบสะโพกตนเองเข้าออกเมื่อช่องทางอ่อนนุ่มนี้สามารถปรับตัวได้แล้ว คิมหันต์ฮึมฮัมในลำคอเสียงเบาอย่างพึงพอใจ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าลืมใส่เครื่องป้องกันก็หยุดชะงักทันที หากให้ดึงออกมาแล้วสวมใส่ตอนนี้คงทำไม่ได้เพราะเขากำลังถูกรัดแน่นจนถึงขีดสุด แถมเด็กคนนี้ยังเป็นครั้งแรกคงไม่มีอะไรที่เขาต้องกลัว คิมหันต์ขยับโยกสะโพกแกร่งจนคนบนเตียงแทบทนไม่ไหว ช่องทางน้อยบีบรัดอย่างดียิ่งทำให้มาเฟียหนุ่มถูกใจ ปลายจมูกโด่งก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวซึ่งกลิ่นดอกไม้นี้เขาจำได้ดี คงจะใช้น้ำหอมกลิ่นพิกุลสินะ
"อ๊า..ท่านตรงนั้น" เจ้าตัวน้อยบีบขย้ำผ้าปูที่นอนเมื่อถูกเติมเต็มจากช่องทางด้านหลัง แถมมันยังรู้สึกดีกว่าปรนเปรอตนเองอีก ฤทธิ์ยานี้จะคงอยู่ไปจนกว่าจะเสร็จสมในหลายๆรอบ คิมหันต์กระแทกกายเข้าไปจนเตียงขยับโยกรุนแรงไม่สนว่านี่จะเป็นครั้งแรก เด็กบางคนต้องโดนมอมยามาก่อนถึงจะสามารถมีเซ็กส์รุนแรงกับเขาได้
คิมหันต์แค่เพียงปลดปล่อยความต้องการของตนเองและไม่เคยที่จะเล้าโลมคู่นอนคนไหน สอบสะโพกได้ไม่นานก็จับเด็กคนนี้ให้นอนพลิกคว่ำและรั้งก้นเนียนให้ลอยขึ้น คิมหันต์มองแกนกายตนเองที่กำลังผลุบเข้าออกช่องทางสีสวยนั้นอย่างเร้าอารมณ์ ถุงเงินแนบใบหน้าไปกับหมอนใบโตก่อนที่เด็กน้อยจะปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
"ชิงเสร็จก่อนฉันไปสองรอบแล้วนะ" ถุงเงินสะดุ้งเมื่อมีลมร้อนๆมาหายใจรดใบหูแถมตอนนี้สติของเขาพร้อมจะดับวูบลงทุกเมื่อ คิมหันต์สอบสะโพกเร็วขึ้นเมื่อตนเองจะเสร็จ ของเหลวสีแดงไหลออกมาตามง่ามขาเรียว หากไม่มีฤทธิ์ยาเด็กคนนี้คงเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหวแน่ ใบหน้าคมหล่อเงยขึ้นก่อนแกนกายภายในจะกระตุกถี่แล้วปลดปล่อยเข้าไปด้านในทุกหยาดหยด ร่างอ่อนปวกเปียกทรุดฮวบลงกับเตียงกว้างทันที แถมยังชิงหลับปุ๋ยไปเสียก่อนจนพ่อมาเฟียหนุ่มมองนิ่งเพราะเขานั้นไม่ใช่คนที่จะเสร็จสมเพียงแค่ครั้งเดียวถึงจะพอ
คนตัวขาวบนเตียงพลิกไปอีกด้านในเช้าวันต่อมา ความรู้สึกแรกที่ได้รับคือความเจ็บปวดถึงขีดสุด มือเล็กยกขึ้นกุมสะโพกตนเองก่อนดวงตาจะเบิกขึ้นเมื่อเห็นว่ามีใครนอนหลับอยู่ข้างกายนั่นจึงทำให้ความทรงจำทั้งหมดไหลเข้ามาภายในหัว ดวงตากลมมองรอบห้องอย่างหวั่นเกรง สิ่งต่างๆดูแปลกตาไปเสียหมดจนน่ากลัว ถุงเงินค่อยๆพาตนเองลงมาจากเตียงกว้างเพราะอยากหาทางกลับเรือนของตน และเขาอยากรู้คำตอบว่าตนเองนั้นมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร
แอ๊ด...คนตัวเล็กเปิดประตูบานกว้างออกช้าๆ ใบหน้าเล็กค่อยๆแอบมองด้านนอก เมื่อพบว่าไม่มีใครเรียวขากำลังจะก้าวออกไป หากแต่..
หมับ! ถุงเงินเบิกตาขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นมือที่ใหญ่ยิ่งกว่าใบหน้าของตนเองลอดผ่านหัวเขามาจับบานประตู
"อึก.." คนตัวเล็กกลืนน้ำลายลงคอ
"จะไปไหน..เสียเงินให้เธอเป็นหมื่นคิดหรือว่าจะยอมปล่อยออกไปง่ายๆ" คิมหันต์กระซิบข้างใบหูน้อย แถมลมหายใจยังรินรดอยู่ที่ลำคอจนทำให้ถุงเงินต้องหดคอหนี
คนตัวเล็กนิ่งอึ้งไม่ทันไรเสื้อผ้าตนเองที่กอดอยู่ก็แทบล่วงหล่นลงบนพื้น ขาเล็กกำลังจะออกตัววิ่งหากแต่เอวบางกลับถูกรวบโดยแขนล่ำก่อนถุงเงินจะถูกคิมหันต์อุ้มพาดบ่าแล้วพาตัวกลับเข้ามาภายในห้อง
- พิกุล ชายท้องได้ในสมัยโบราณ พบหาได้ยากเป็นเพศที่รองลงมาจากผู้หญิงคนส่วนใหญ่มักเอาไว้ทำบุตรอย่างเดียวไม่ได้รักใคร่เพราะเป็นความเชื่อหากใครได้ครอบครองจะเป็นผู้เปี่ยมล้นด้วยบารมี มีกลิ่นประจำตัวคือดอกพิกุล
จุดเริ่มต้นคนหลงมะ...เอ๊ยยยัง เปิดมาด้วยNcเลยโถ่ว เรื่องนายเอกค่อนข้างปากแจ๋วและดื้อมาก
รู้สึกขาดความมั่นใจแฮะกลัวเปิดมาไม่น่าติดตาม ฮือ
ขอเม้นหน่อยค่า ฮือ
