บทที่ 2 ตอนที่ 1
"อ๊ะ..ปล่อยข้านะ" ถุงเงินเบ้หน้าเมื่อโดนแบกแบบป่าเถื่อนมาแบบนี้ ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงกว้าง
"เมื่อกี้แทนตัวเองว่าอะไร" คิมหันต์ถามเสียงเรียบในตอนนี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าร่างกายกำยำจึงอยู่ในสายตาของคนบนเตียง ถุงเงินหันหลบเพราะรู้สึกร้อนที่ใบหน้าเป็นอย่างมาก
"...."
"ฉันถามว่าเธอแทนตัวเองด้วยคำว่าอะไร" คิมหันต์ก้าวขึ้นมาคร่อมร่างน้อยบนเตียง แล้วจับพลิกให้เด็กผิวขาวคนนี้หันกลับมามองหน้าตนเอง
"กะ..ก็ข้าไงขอรับ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเด็กคนนี้พูดราวกับว่าตนเองเป็นคนโบราณอย่างนั้นแหละ หรือว่าเขาดันได้เด็กขายที่เป็นบ้ามา คิมหันต์ผ่อนลมหายใจแล้วลูบมือตามเรียวขาขาวช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาลดลงจูบซับลำคอบางสลับกันกับขบเม้ม
"อ๊ะ..อ่า" ถุงเงินตัวสั่นเพราะกำลังถูกปรนเปรอ เขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนจึงถูกปลุกเร้าโดยง่าย แถมชายตรงหน้ายังเป็นคนแปลกหน้า หากข่าวหลุดออกไปคงลือไปทั่วทั้งพระนครเป็นแน่ มือบางดันแผ่นอกกว้างออกเมื่อเริ่มทนไม่ไหวริมฝีปากชายผู้นี้ร้อนระอุเกินไป คิมหันต์แหวกเรียวขาเนียนออกช้าๆแล้วละสายตาขึ้นมองใบหน้าเด็กคนนี้
"อย่าเกร็ง" คิมหันต์พูดเสียงเรียบแล้วสอดปลายนิ้วเข้าไปในช่องทางเพื่อกวาดต้อนน้ำขาวขุ่นมากมายให้ไหลออกมา
"อ๊า..อย่า" คิมหันต์หัวเราะในลำคอ ปากบอกอย่าแต่ช่องทางดันตอดรัดนิ้วเขาแน่นเสียอย่างนั้น นิ้วเรียวชักออกมาแล้วเปลี่ยนเป็นแกนกายใหญ่ที่สอดใส่เข้าไปด้านในแทน คนตัวเล็กเบ้หน้ายังเจ็บไม่หายเลยแต่เขาเองก็ไม่สามารถห้ามตนเองได้เหมือนกัน เมื่อแกนเนื้อสอดใส่เข้าไปด้านในได้เต็มลำแล้วคิมหันต์ก็เงยหน้าขึ้นครางเสียงทุ้มต่ำอย่างพึงพอใจ หลังจากนั้นถุงเงินก็ถูกคนห่ามระรัวสะโพกสอบเข้ามาไม่หยุดยั้งให้หายใจ ทำไมเขาต้องมาตกเป็นเมียชายผู้นี้ด้วย คุณพ่อบอกเสมอว่าหากเสียพรหมจรรย์ให้ชายคนไหนแล้วจะต้องรักและเทิดทูลเขา ถูกเป่าหูทุกวันเรื่องให้ชายเป็นใหญ่ หากถุงเงินขัดขืนสามีหรือดื้อดึงอาจจะโดนลงโทษเอาได้
คิมหันต์เดินออกมาจากประตูห้องน้ำหลังจากชำระร่างกายในรอบบ่ายของวัน เรื่องเมื่อคืนและตอนเช้าทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมากหลังจากเหนื่อยกับงานมาหลายสัปดาห์ มาเฟียหนุ่มจุดบุหรี่ขึ้นสูบข้างริมหน้าต่างใจกลางเมืองกว้าง ดวงตาคมหันมองคนบนเตียงที่เริ่มขยับร่างกาย
ร่างแกร่งเดินเข้าไปหยิบเงินในกระเป๋าออกมาหนึ่งปึกเพราะเด็กคนนี้ทำให้เขารู้สึกเต็มอิ่มกว่าทุกคนที่ผ่านมา มือหนายื่นเงินให้คนที่นอนแสดงสีหน้าทรมานอยู่บนเตียง
"กระไรขอรับ" ถุงเงินมองแผ่นกระดาษด้วยความมึนงง คิมหันต์ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม
"อย่ามากวนอารมณ์ฉันตอนนี้" คิมหันต์โยนเงินใส่หน้าของถุงเงินจนอีกฝ่ายหดหน้าลงเพื่อหลบ
"นี่ท่าน!..วิปลาศไปแล้วรึถึงโยนกระดาษนี้ใส่ข้า" ถุงเงินจับจมูกตนเองเพราะโดนเข้าตรงนี้เต็มๆ ร่างแกร่งที่กำลังหันหลังเดินออกไปหันกลับมามองเด็กคนนี้โดยทันที
"พูดภาษาอะไรฮะ.." คิมหันต์เดินเข้ามาคว้าแขนเล็กแล้วกระชากเข้าหาตัว
"อ๊ะ.."
"หยุดทำตัวประหลาดก่อนที่ฉันจะยิงนายทิ้ง" คิมหันต์บีบข้อมือนี้จนเด็กน้อยเบ้หน้าอย่างเจ็บปวด
กึดดด!!
"โอ๊ย!!" คิมหันต์ร้องลั่นเมื่อถูกคนบนเตียงใช้ริมฝีปากกัดเข้าที่มือเต็มแรงจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวสะบัดมือออก ดวงตาคมตวัดมองร่างเล็กที่กำลังหนีลงเตียงอีกด้าน คิมหันต์จึงกระชากข้อเท้านั้นกลับมา
"ปล่อยนะ!!" ถุงเงินดิ้นขลุกขลักใช้มือตบเข้าไปที่ใบหน้าของมาเฟียหนุ่มอย่างแรงด้วยความเผลอไผลนั่นจึงทำให้คิมหันต์โกรธจัด
ก๊อก ก๊อก มือที่กำลังบีบคางเล็กนี้อยู่ชะงักเมื่อมีคนมาเคาะประตู ดวงตาคมตวัดมองเพียงครู่เพราะเขากำลังจะสั่งสอนเด็กคนนี้ ซึ่งมันไม่เคยมีใครกล้ามาทำกับเขาแบบนี้มาก่อน
"ฉันจะกลับมาจัดการเธอทีหลัง" คิมหันต์ผลักร่างบางจนถุงเงินล้มลงไปนอนราบกับเตียงอีกครั้ง ร่างแกร่งทรงอำนาจเดินมาที่ประตูแล้วเปิดออก
"คุณคิมครับ..พอดีเมื่อคืนผมเกิดอุบัตติเหตุนิดหน่อยเลยมาส่งเด็กให้ไม่ได้" ศักดิ์ชายรีบก้มหัวให้ผู้เป็นนาย ซึ่งตอนนี้คิมหันต์กำลังขมวดคิ้ว
"หมายความว่าไง" ศักดิ์ชายเงยหน้าขึ้นแล้วขมวดคิ้วมึนงงเมื่อน้ำเสียงนั้นมันฟังดูเหมือนความสงสัย
"รถผมเสียหลักตกข้างทางครับ..ตอนนี้เด็กคนนั้นยังไม่ได้สติเลย" คิมหันต์เปิดประตูอ้าออกกว้างเพื่อให้เห็นคนด้านในที่นั่งมองอยู่โดยมีสภาพเปลือยเปล่า ซึ่งมีผ้าห่มคลุมช่วงล่าง
"แล้วเด็กคนนี้มันเข้ามาได้ยังไงไหนมึงบอกกูมาซิ" ศักดิ์ชายนิ่งไปเพราะการเข้าออกในคฤหาสน์แห่งนี้แน่นหนาพอสมควร
"ผะ..ผมไม่ทราบจริงๆครับคุณคิมหันต์" ศักดิ์ชายเริ่มหาเสียงตนเองไม่เจอ เพราะเด็กคนนั้นอาจเป็นสายสืบจากนอกแก๊งก็เป็นได้ ร่างแกร่งปิดประตูใส่หน้าของศักดิ์ชายแล้วเดินตรงเข้ามาหาคนที่กำลังถอยห่างออกจากเขาด้วยสายตากลัวเกรง
คิมหันต์กระชากแขนเรียวขึ้นมา
"เข้ามาที่นี่ได้ยังไง" ปลายคางเล็กถูกบีบอย่างแรงจนแทบแตกหัก คิมหันต์กัดฟันแล้วดันร่างบางให้ไปกระแทกกำแพง
"อ๊ะ..อึก" ถุงเงินพยายามเอี้ยวหน้าหลบเมื่อมาเฟียหนุ่มเริ่มเพิ่มแรงบีบจนเจ็บไปทั่วเชิงกราม
"ตอบคำถามฉัน"
"เจ็บอึก..ไอ้คนพาล" แม้แรงเล็กน้อยก็พยายามตีอกแกร่งของคนที่กำลังแสดงท่าทีคุกคาม มือบางพยายามปลดให้คนตัวยักษ์ปล่อยคางตนเสียที คิมหันต์เหวี่ยงร่างบางให้ล้มลงบนเตียงอีกครั้ง
"ฉันถามว่าเข้ามาข้างในนี้ได้ยังไง" ถุงเงินมองชายหนุ่มด้วยดวงตาสั่นๆ
"ทะ..ทะลุรูปภาพมา" คิมหันต์กำมือแน่น ก่อนจะกระชากแขนเรียวขึ้นมาหาตัวอย่างแรง ดวงตาคมจ้องมองแววตานี้มันแสดงถึงความเกรงกลัวและไม่น่าจะเป็นคำพูดโกหก สงสัยเด็กคนนี้จะเป็นคนบ้าที่ฟังภาษาคนรู้เรื่อง คิมหันต์ผลักร่างบางนี้ออกแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน
"ฮัลโหล..มึงช่วยสืบประวัติคนให้กูหน่อย" คิมหันต์พูดขณะสายตาก็ยังจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กนี่
"...."
"อืมเดี๋ยวกูถ่ายรูปส่งไปให้" คิมหันต์ว่าแล้วกดวางสายลง กายแกร่งกำลังจะก้าวเข้าหาเด็กคนนี้ หากแต่ร่างเล็กจ้อยร่อยกลับผละออกแถมยังยกมือขึ้นมาตั้งการ์ด
"ถ้าท่านเข้ามาทำร้ายข้าอีก..ข้าจักฟ้องคุณพ่อให้ส่งคนมาตัดหัวท่านแน่ไอ้คนชั่ว" พูดทั้งน้ำเสียงที่สั่น คิมหันต์เลิกคิ้วแล้วมองหมัดอันเล็กนั้นด้วยสายตาแสนจะเหยียดหยาม
"ฮึ..ไหนลองเรียกพ่อเธอมาเจอกับฉันหน่อยสิ" คิมหันต์พูดลองเชิงชักรู้สึกสนใจความอวดเก่งของเด็กตรงหน้าขึ้นมาแล้วสิ มือหนาคว้าข้อมือเล็กนี้อีกครั้งแล้วกระชากเข้าหาตัว ถุงเงินถูกจับกดลงบนเตียงก่อนที่จะเห็นอีกคนยกบางอย่างที่คล้ายแผ่นกระดานฉนวนขึ้นมา
แชะ! แชะ!
"อ๊า!..แสงกระไรมันส่องตาข้า" ถุงเงินใช้มือปิดตาตนเองอย่างเกรงกลัวแถมเนื้อตัวเล็กยังสั่นเทาบ่งบอกถึงความกลัวที่ไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิด
"อยู่นิ่งๆ!" คิมหันต์ตะคอกเสียงดังจนคนที่นอนอยู่ถึงกับชะงักก่อนที่ขอบดวงตากลมจะมีน้ำบางอย่างไหลรื้นออกมา
"ฮืออ..อึก" ถุงเงินตัวสั่นพร่าน้ำตาไหลออกมาได้ไม่ยากจนคิมหันต์นิ่งไป
"หยุดร้อง!" คิมหันต์ใช้เสียงกระด้างสั่งจนคนที่นอนอยู่ถึงกับปล่อยโฮออกมาในทันที คิมหันต์เริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาเด็กคนนี้ ถุงเงินสะอึกสะอื้นจะยกมือขึ้นเช็ดขี้มูกก็มิได้เพราะกำลังถูกกดแขนเอาไว้
"คนใจดำ..ฮึกข้าเป็นเมียของท่านแท้ๆถ้าข้าตาบอดใครจักหาสำรับให้ท่านกิน" คิมหันต์ขมวดคิ้วอีกครั้งในรอบของวัน
"ใครบอกเธอเป็นเมียฉันฮะ"
"ก็เราร่วมรักกันแล้วฮึก..หากข้ามีคนอื่นก็จักเป็นขี้ปากให้เขาเอาไปนินทาว่าร้าย" ถุงเงินถูกสอนมาเสมอว่าหากมีสามีแล้วต่อให้รักหรือไม่ก็คือสามี
"ไร้สาระไปกันใหญ่แล้ว" คิมหันต์ถึงกับปวดหัวจนต้องยกมือขึ้นมานวดหัวคิ้ว
"...."
"จำไว้ว่าเราเป็นวันไนท์สแตนด์กันเราสองคนต่างได้สิ่งที่อยากได้ไม่มีการผูกมัด" คิมหันต์ไม่เคยพูดหรือต่อประโยคใครยาวเช่นนี้มาก่อน ถึงถุงเงินจะไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายพูดก็เถอะแต่ก็สามารถจับใจความได้
"จะปัดความรับผิดชอบงั้นรึ" หากคุณพ่อรู้ว่าเขาเสียความบริสุทธ์ให้คนอื่นที่ไม่ใช่คู่หมั้นแถมเขายังไม่รับเป็นเมียเช่นนี้คงถูกเฆี่ยนจนตายเป็นแน่ คิมหันต์ผ่อนลมหายใจคุยกันวันนี้ก็ไม่มีทางรู้เรื่อง เขาจึงผละลุกออก
"หยุดร้องซะ..เดี๋ยวฉันจะรับเธอมาเป็นเด็กภายใต้การดูแล" คิมหันต์ต่อสายโทรหาแม่บ้านให้เข้ามาดูแลเด็กคนนี้ก่อนจะหันหลังเดินออกไป ถุงเงินลุกขึ้นมามองตามแผ่นหลังกว้างแล้วเช็ดน้ำตาออกป้อยๆ
ถุงเงินถูกหญิงสาวคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นบ่าวของที่นี่พาเข้ามาในห้องแห่งหนึ่งที่เป็นพื้นและกำแพงแปลกๆ ร่างบางถูกพามานั่งลงในอ่างสีขาวสะอาดตาก่อนจะมีน้ำไหลออกมาจากบางอย่าง ถึงแม้จะเขินอายที่ถูกคนพวกนี้ขัดร่างกายให้สะอาด กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จก็นานโขอยู่ ถุงเงินค่อยๆ ลุกขึ้นมาทั้งที่แสนลำบากยากเย็น เจ็บร้าวไปทั้งสะโพก หากไม่มีบ่าวพวกนี้คอยพยุงเขาคงล้มลงไปนอนกับพื้นแล้ว
เสื้อผ้าแปลกตาแถมเนื้อผ้ายังนุ่มนิ่มถูกสวมลงมาบนร่างกายของถุงเงิน หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วพวกเธอก็พาถุงเงินลงมาด้านล่าง ดวงตากลมโตกวาดมองอย่างใจหายเพราะสิ่งของแต่ละอย่างและลักษณะตัวเรือนนั้นแปลกตาเป็นอย่างมาก
"คุณคิมรอกินข้าวอยู่นะคะ" ถุงเงินเม้มปากแล้วเดินตามพวกเธอไป ร่างเล็กหยุดมองโต๊ะไม้สักสวยงามที่ลากยาวแถมยังมีอาหารตั้งไว้เต็มโต๊ะ ร่างบางถูกพามานั่งลงบนเก้าอี้ก่อนถึงหัวมุม ซึ่งมีคิมหันต์มองด้วยแววตาเรียบๆ พอเด็กคนนี้อยู่ในชุดธรรมดาก็น่ามองไปอีกแบบ
"กินสิ" ถุงเงินมองอาหารบนโต๊ะอย่างสงสัย
"ทำไมสำรับถึงพิลึกนักขอรับ..มันกินได้จริงๆรึ" คิมหันต์ที่กำลังตักข้าวเข้าปากถึงกับหันมองเด็กคนนี้
"ถ้าฉันกินได้นายก็กินได้..อย่าเรื่องมากกินไปซะ" ถุงเงินบุ้ยหน้าแล้วตักข้าวกินช้าๆซึ่งรสชาติมันแปลกและอร่อยมาก เจ้าตัวจ้อยจึงตักกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีคิมหันต์เหลือบมอง
"อ๊ะ.."
"อะไรอีก" คิมหันต์หันมองอย่างหน่ายใจ เป็นเด็กขายคนแรกที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขาแล้วมีเรื่องวุ่นวายเยอะที่สุด
"น้ำกัดปากขอรับ" ถุงเงินจับปากตนเองแล้วมองน้ำในแก้วอย่างสงสัย คิมหันต์ส่ายหน้าแล้วหันมองแม่บ้านคนสนิท
"ไปเอาน้ำอุ่นมาให้หน่อย"
"ค่ะคุณคิม" เธอเดินกลับเข้าไปในครัว
"ชื่ออะไร" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น
"ขอรับ?" ถุงเงินเอียงคอประหนึ่งว่าถามตนเองใช่หรือไม่ เพราะเวลาพูดเขาไม่แม้แต่จะหันมองถุงเงินเลยสักน้อย
"ฉันถามว่าเธอชื่ออะไร"
"ถุงเงินขอรับ..เป็นลูกชายคนที่ห้าของออกพระ-"
"พอๆ" คิมหันต์ยกมือขึ้นห้ามก่อนจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ เด็กคนนี้จะว่าบ้าก็ไม่เชิง คิมหันต์ยกน้ำขึ้นจิบแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้
"อ๊ะ..ท่านจะไปที่ใดขอรับ" ถุงเงินสะดุ้งลุกขึ้นตามเพราะรู้สึกกลัวชายชุดดำที่พึ่งจะเดินมายืนรายล้อมอยู่เต็มไปหมด
"ฉันจะไปทำงาน" ถุงเงินหันมองซ้ายแลขวาอย่างหวาดระแวงก่อนจะขยับเข้าไปยืนข้างร่างแกร่ง ซึ่งอกของชายผู้นี้อยู่ตรงใบหน้าเขาพอดิบพอดี คนกระไรตัวสูงใหญ่มากมาย
"ขะ..ข้าไปด้วยสิ" ถุงเงินจับชายเสื้อเอาไว้ เขาไม่รู้ว่าตนเองนั้นมาโผล่อยู่ที่ใด แถมมิรู้จักหรือคุ้นเคยกับใครเลยสักคนนอกจากคนตรงหน้า
"มันไม่ใช่งานที่จะให้เด็กอย่างเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง" คิมหันต์ดึงมือเล็กออกจากชายเสื้อตนเองแต่ถุงเงินดันจับเอาไว้ใหม่
"เฮ้อ.." ถอนลมหายใจเมื่อโดนลูกตากลมๆนั้นช้อนขึ้นมองหน้า แล้วทำไมเขาต้องยอมอะไรง่ายแบบนี้ด้วย
เม้นนน แงง
